บทที่ 15 ฟังแล้วรู้สึกเป็นกันเอง

บทที่ 15 ฟังแล้วรู้สึกเป็นกันเอง

วันที่สอง

เย้นหว่านตื่นมา เห็นห้องที่แปลกไม่คุยเคยห้องนี้ อึ้งไปสักพัก

นี่เธออยู่ไหนเนี่ย ?

เธอใช้มือนวดที่ขมับตัวเอง พยายามนึก

ก็นึกได้แต่ว่า เมื่อคืนเธอได้ขึ้นรถของโห้หลีเฉิน นั่งอยู่สักพักก็หลับไปโดยไม่รู้ตัว หลังจากนั้น เกิดอะไรขึ้น

เธอจำไม่ได้เลย

ช่างเถอะ !ออกไปแล้วค่อยว่ากัน

เธอเปิดผ้าห่มออก กำลังเตรียมที่จะลุกจากเตียง เวลานี้ประตูก็ได้ถูกเปิดออกจากด้านนอก ผู้ชายที่สูงใหญ่ได้

เดินเข้ามา เขาใส่เสื้อลำลองสบาย ในมือถือกล่องยาไว้ บุคลิกดูสะอาดเป็นผู้ดี

พอเขาเห็นเย้นหว่าน ใบหน้าที่หล่อก็มีรอยยิ้มขึ้นมา

“ พี่สะใภ้ ตื่นแล้วเหรอ ?”

เย้นหว่านงง เธอไม่รู้จักเขา แล้วมาเป็นพี่สะใภ้เขาตั้งแต่เมื่อไหร่ ? อีกอย่าง เธอก็ยังไม่มีแฟนนะ !

“ คุณคะ คุณจำคนผิดหรือเปล่า ? ”

“ เป็นไปได้ไง ? เมื่อคืนคุณเป็นไข้สูง หลีเฉินเป็นคนตามผมมาดูอาการคุณเองเลยนะ ”

แป๊บเดียวเธอก็คิดอะไรออก

เมื่อคืน ตอนอยู่บนรถ เธอรู้สึกปวดหัวเลยหลับอยู่ในรถของโห้หลีเฉิน

เธอไม่สบาย เขาเห็นแก่มนุษยธรรม เลยให้เธอนอนที่บ้านคืนนึง มันก็สมเหตุผล

เย้นหว่านลงจากเตียง ขอบคุณเขาอย่างมีมารยาท “ เมื่อคืน รบกวนคุณแล้วนะคะ ”

“ คนบ้านเดียวกัน พูดขอบคุณอะไรกัน ”

ฉินฉู่เดินมาทางเธอ ล้อเล่นพูด “ แต่ผมรู้จักกับหลีเฉินหลายปีมานี้

เป็นครั้งแรกที่เห็นเขาดูแลคนๆนึงขนาดนี้

เมื่อคืนเขาเฝ้าคุณจนเกือบเช้าเลยนะ รอจนเธอลดไข้แล้วเขาถึงออกไป ”

เย้นหว่านตกใจอึ้ง ไม่กล้าเชื่อคำพูดของฉินฉู่

โห้หลีเฉินจะเป็นหว่งเธอขนาดนั้นทำไม ?

ฉินฉู่ยังยิ้มอย่างคลุมเครือ“ และก็ เธอยังจำได้มั้ย ? หลีเฉินเขาใช้ปากป้อนยาเธอ ”

ในสมองเธอได้ระเบิดขึ้น ใบหน้าเธอแดงก่ำ

เธอจำได้ว่ามีผู้ชายหน้าตาหล่อได้ใช้ปากป้อนยาให้เธอ แต่นั่นมันเป็นความฝันไม่ใช่เหรอ