บทที่ 16 นี่จะให้ทานข้าวหรือมานั่งดูพวกนายจู๋จี๋กัน ?

เย้นหว่านรู้สึกว่าเขาสองคนพูดจาแปลกๆ เธอฟังไม่รู้เรื่อง ได้แต่ก้มทานข้าวตัวเองอย่างเงียบๆ

บนโต๊ะอาหาร มีกับข้าวหลากหลายสิบกว่าอย่าง ส่วนมากจะเป็นอาหารรสชาติจืด มีแต่สองสามอย่างที่ใส่พริก

เย้นหว่านชอบกินเผ็ดตั้งแต่เด็ก แต่ตอนเธอเพิ่งจะใช้ตะเกียบคลิกอาหาร ตะเกียบอีกคู่ก็คลิกลงอาหารที่เธอคลิกไว้

เธอเงยหน้าขึ้น เห็นว่าเป็นโห้หลีเฉิน พอดีเลย ? เธอรู้สึกเขิน ฉินฉู่ที่กำลังจะคลิกอาหาร เงยหน้าขึ้นก็เห็น

ตะเกียบของสองคนเกี่ยวเข้าด้วยกัน หน้าดำขึ้นมาทันที นี่จะให้เขาทานข้าวหรือนั่งดูพวกเขาจู๋จี๋กันเนี่ย ?

เย้นหว่านรู้สึกเกรงใจ เธอรีบปล่อยอาหารลงแล้วหยิบตะเกียบกลับมา แล้วจะไปคลิกอาหารอีกจานนึง เพิ่งคลิกลง

ไป ตะเกียบของโห้หลีเฉินก็ตามมาคลิกของเธอไว้อีก ครั้งแรกอาจจะเป็นความบังเอิญ แต่ครั้งที่สองก็คงพูดยาก

เย้นหว่านมองหน้าของโห้หลีเฉินอย่างงงสงสัย ก็เห็นว่าเขาก็กำลังมองเธออยู่

แถมท่าทีก็ดูเผด็จการ เขาพูดขึ้นอย่างเสียงแข็ง “ คุณทาน เผ็ดไม่ได้ ”

ทำไม ? ฉันทานเผ็ดมาตั้งแต่เกิด

เย้นหว่านได้อึ้งไปสักพัก จากนั้นก็นึกขึ้นได้ว่า เมื่อคืนเธอเป็นไข้ตัวร้อนแล้วก็เป็นหวัดด้วย

ถึงตอนนี้ร่างกายจะดีขึ้นแล้ว แต่หลังจากนั้นก็ต้องดูแลรักษาสุขภาพหน่อย

เขากำลังเป็นห่วงสุขภาพเธองั้นเหรอ ?

หน้าหล่อของโห้หลีเฉินได้รู้สึกอึดอัดขึ้นมาทันที เขาเอาตะเกียบกลับมา แล้วคลิกอาหารที่มีรสชาติจืดมา

ทานข้าวต่อด้วยความสุภาพ

ถึงโห้หลีเฉินจะไม่ได้มองเธอแล้ว แต่ใจของเธอก็เต้น “ ตุ้มๆต่อมๆ ” เร็วมากขึ้น

พอทานข้าวเสร็จ เธอก็เดินตามโห้หลีเฉินออกจากห้องอาหาร มองเงาหลังที่ดูสูงสง่าของเขา เธอรู้สึกอึดอัดอย่าง

บอกไม่ถูก เธอเดินไปไม่กี่ก้าว ก็ริเริ่มพูดขึ้น “ ฉันยังต้องไปทำงานต่อ งั้นฉันขอไปก่อนนะ ”

“ ผมไปส่งคุณ ”

โห้หลีเฉินพูดขึ้นอย่างเรียบเฉย แล้วก็เดินก้าวเท้าใหญ่ออกไปเลย

เย้นหว่านปฏิเสธโดยสัญชาตญาณ “ ไม่ต้องรบกวนคุณหรอกคะ ”

“ เย้นหว่าน ผมก็ต้องไปทำงานเหมือนกัน ” โห้หลีเฉินเตือนสติเธอขึ้น

เย้นหว่านพูดไม่ออกทันที เธอเพิ่งจะนึกได้ว่า เขาเป็นท่านประธานคนใหม่ของเธอ สถานที่ทำงานของพวกเขาก็ที่

ความคิดเห็น