บทที่ 158 ฉันกระเซอะกระเซิงมากสินะ

บทที่ 158 ฉันกระเซอะกระเซิงมากสินะ

โห้หลีเฉินสูงส่งอยู่ด้านบน น้อยมากจะห่วงใยใคร ยิ่งไม่มีทางพูดคำที่โอ่อ่า เขาพูดว่าไม่วางใจ ก็คือเป็นห่วงเธอจริงๆ

ห่วงใยถึงขั้นต้องลงมือทำด้วยตนเองทุกอย่าง ไม่อนุญาตให้มีความผิดพลาดสักนิดเดียว

ได้เขาที่สูงศักดิ์ลงมือด้วยตนเอง ดูแลด้วยตนเอง เย้นหว่านบอกว่าไม่ประทับใจ คงโกหก

สายตาเธอประกายแวววาวมองโห้หลีเฉิน “คุณเคยเรียนการแพทย์?”

โห้หลีเฉิน “……”

เขาหน้าอึมครึม พูดมาสองคำด้วยน้ำเสียงต่ำๆ “เคยเรียน”

เย้นหว่านถึงสบายใจลงมาหน่อยหนึ่ง ดีเลวอย่างไรเธอก็สามารถปลอบใจตนเองได้ ฝืนบังคับมองเพียงเขาเป็นหมอมืออาชีพคนหนึ่งเท่านั้นก็พอ

ฉินฉู่กระตือรือร้นรุกพูดขึ้นประโยคหนึ่ง “เพราะช่วงนี้พี่สะใภ้มักไม่สบายได้รับบาดเจ็บ หลีเฉินเลยพึ่งมาเรียนช่วงนี้”

เย้นหว่านพึ่งดื่มน้ำเข้าไป เกือบพ่นออกมาแล้ว

เธอมองโห้หลีเฉินด้วยความประหลาดใจ ท่าทางซับซ้อนอย่างยิ่ง

“พูดไร้สาระมาก”

โห้หลีเฉินเอ่ยปากอย่างไม่พอใจ ไล่แขกไปอย่างไม่รักษาหน้าสักนิด “นายไสหัวไปได้แล้ว”

ฉินฉู่ทำแก้มตอบ “ข้ามน้ำไปได้ก็พังสะพาน เห็นแฟนสำคัญกว่าเพื่อน”

การกระทำที่โห้หลีเฉินจะไปหยิบยาทาแผลในกล่องอุปกรณ์การแพทย์มาชะงักลง แต่หยิบมีดผ่าตัวที่เรียวเล็กและแหลมคมมาแทน

“นายอยากให้ฉันให้ความสำคัญนายยังไง?”

เห็นใบมีดที่แหลมคมนั้นวางอยู่ตรงหน้า ฉินฉู่รู้สึกเพียงว่าหนังศีรษะชาไปหมด

โห้หลีเฉินก็คือพวกวิปริตอย่างยิ่ง ทำให้คนเดือดดาล

“ไม่ต้องๆ อย่าให้ความสำคัญกับฉันเด็ดขาด นายสนใจพี่สะใภ้ก็พอ พอแล้ว ฉันยังมีธุระ ฉันไปก่อนนะ บ๊ายบาย”

พูดจบ ฉินฉู่รีบวิ่งไปด้านนอกด้วยความเร็วระดับที่ไวที่สุด ไม่สนใจอะไรทั้งนั้น

หลังจากประตูปิดลง ในห้องเหลือเพียงทั้งสองคน

เย้นหว่านมองโห้หลีเฉินหยิบยาทาแผลขึ้นมาในมืออีกครั้งแล้วปวดหัวอยู่บ้าง ความจริงเรื่องทำแผลให้เธอนั้นไม่เป็นอะไร แต่ปัญหาคือตรงที่เธอเจ็บล้วนมีเต็มไปหมดบนล่าง ให้โห้หลีเฉินมาทำ เธอคิดอย่างไรก็อึดอัดอยู่ดี

เย้นหว่านขยับไปด้านหลัง พูดอย่างอ่อนแรง “คุณโห้ มือของคุณคงยังไม่หายดีมั้ง? คุณมาทำแผลให้ฉันคงไม่สะดวก ไม่อย่างนั้นให้เย้นซินมาก็ได้นะ หล่อนเคยเรียนปฐมพยาบาลมา”

“มือของฉันดีแล้ว”

โห้หลีเฉินขยับมือซ้าย มองมือเรียวยาวขาวเนียน เคลื่อนไหวมีพลังมาก

แต่ทั้งๆ ที่เย้นหว่านจำได้ เมื่อวานเขายังห่อผ้าพันแผลไว้อยู่เลย

ทำไมวันนี้ถึงหายแล้วล่ะ?

ตอนที่เย้นหว่านกำลังสงสัย ร่างสูงใหญ่ของโห้หลีเฉินโน้มมาทางเธอ ใบหน้าหล่อเหลาอยู่ห่างจากเธอใกล้มากๆ

เขาพูดเสียงต่ำ “ถอดเสื้อผ้าออก”

เสียงทุ้มต่ำเหมือนเสียงต่ำของเชลโล่ เซ็กซี่น่าดึงดูด ยั่วยวนอย่างเซ็กซี่

ชั่วขณะหนึ่งหัวใจของเย้นหว่านยิ่งสับสน ยิ่งลนลาน แก้มของเธอแดงราวกับเลือดจะพุ่งออกมา

“ฉัน บนตัวฉันเจ็บไม่หนัก ฉันสามารถทำแผลเองได้”

พูดๆ อยู่ เย้นหว่านอยากแย่งยาทาแผลในมือของโห้หลีเฉินเข้ามา แต่มือของโห้หลีเฉินกลับหลบไปอย่างง่ายดาย เธอกลับจับที่ข้อมือของเขาไว้

ข้อมือของเขาแข็งแรงมีพลัง ข้อมือเย็นๆ พอคลำขึ้นมายังสบายอยู่หน่อยๆ

ไม่ใช่ เธอเข้าใจผิดแล้ว

เย้นหว่านรีบดึงมือกลับมา มองโห้หลีเฉินแล้วยิ่งไม่สบอารมณ์เพิ่มขึ้น

กวาดตามองข้อมือตนเองที่ถูกจับไปทีหนึ่ง โห้หลีเฉินเม้มมุมปาก ร่างสูงใหญ่ขยับเข้ามาด้านหน้าทันที ล้อมเย้นหว่านไว้ในอ้อมอกของเขา

เขามองเย้นหว่านอย่างตรงไปตรงมา สายตาล้ำลึกราวกับไฟ

“เธอคงเคยได้ยินยิ่งผู้หญิงพยายามดิ้นรน ยิ่งทำให้ผู้ชายอยากพิชิต”

การกระทำที่เย้นหว่านอยากผลักโห้หลีเฉินออก ทันใดนั้นก็แข็งค้างแล้ว