บทที่ 159 เอาใจอย่างถึงที่สุด

บทที่ 159 เอาใจอย่างถึงที่สุด

โห้หลีเฉินที่ทำแผลให้หยุดชะงักครู่หนึ่ง เงยหน้ามองเย้นหว่าน สายตาล้ำลึก

นิ้วมือขาวนวลเรียวยาวตกลงบนบาดแผลของเธอเบาๆ “ฉันรู้สึกผิดในใจที่ไม่ได้ปกป้องเธอให้ดี”

รู้สึกผิดในใจที่ไม่ได้ปกป้องเธอให้ดี

คำพูดไม่กี่คำนี้ เสมือนคำสาปร้าย อยู่ในสมองของเย้นหว่านหมุนวนกระจายเสียงแผ่ขยาย

เธอมองเขาเหม่อค้าง ในใจเป็นอารมณ์อะไรที่พูดไม่ออก

ผ่านเรื่องพวกนี้มา โห้หลีเฉินไม่ได้รังเกียจเธอ แต่บอกว่ารู้สึกผิดในใจที่ไม่ได้ปกป้องเธอให้ดี

เธอแทบไม่อยากเชื่อ เขาดีกับเธอขนาดนี้จริงๆ……

ใจของเย้นหว่าน ยิ่งสับสน

เย้นหว่านนอนมามากพอแล้ว จิตใจจึงดีอยู่มาก

หลังจากทำแผลเสร็จเรียบร้อย ก็มาถึงเวลาทานข้าวเย็น

เย้นหว่านรู้ว่าพ่อแม่ของตนเองยังมีคุณย่าโห้ล้วนรอเธออยู่ด้านนอก เลยอยากออกไปเจอพวกเขาหน่อย ทานข้าวเย็นเป็นเพื่อนพวกเขา

โห้หลีเฉินกลับตรวจดูครั้งแล้วครั้งเล่า หลังจากแน่ใจว่าสภาพร่างกายของเย้นหว่านสามารถทนให้เธอออกไปได้ ถึงตอบรับไป

แต่โดยเฉพาะเย้นหว่านบาดเจ็บไม่น้อย ที่ขาก็มีแผล เดินเหินไม่ค่อยนิ่ง

มือข้างหนึ่งของเธอพยุงที่ขอบเตียง มองประตูที่อยู่ไม่ไกลนัก คิดแล้วว่าจะกระโดดเข้าไป

เธอพึ่งอยากกระโดด เวลานี้ร่างสูงใหญ่ของโห้หลีเฉินกลับปรากฏตัวด้านข้างของเธอ แวบเดียวก็อุ้มเธอขึ้นมาแล้ว

ทันทีที่ตัวลอย เย้นหว่านก็กอดคอของโห้หลีเฉินไว้โดยสัญชาตญาณ ระยะห่างระหว่างทั้งสองคนดึงใกล้กันเข้ามา

“คุณโห้ คุณทำอะไรกัน?”

โห้หลีเฉินท่าทางสุขุม เม้มริมฝีปากบางเดินไปข้างนอก

พอมองก็ออกมาจากห้องแล้ว มาถึงระเบียงทางเดิน เย้นหว่านมาเข้าใจความหมายของโห้หลีเฉินทีหลัง เขาอยากอุ้มเธอไปห้องอาหาร

แต่ว่าข้างล่างคนมากขนาดนั้น เขาอุ้มเธอแบบนี้ จะน่าอายมากแค่ไหน

เย้นหว่านแก้มแดง “คุณโห้ วางฉันลงดีกว่า ฉันเดินไปเองได้”

โห้หลีเฉินกำลังจะลงบันไดหยุดลงกะทันหัน

เขาก้มหน้ามองหญิงสาวที่อยู่ในอ้อมอกแก้มแดงระเรื่อด้วยสายตาล้ำลึก

เสียงของเขาทุ้มต่ำ “เรียกชื่อฉัน”

ตอนนี้ไม่ใช่เวลามาพูดเรื่องนี้มั้ง?

เย้นหว่านกลัดกลุ้มที่โห้หลีเฉินกับเธอคุยกันไม่ใช่เรื่องนี้ แต่พอสบตาที่ล้ำลึกของเขา ก็เหมือนชนเข้ากับน้ำวน เกือบม้วนจิตใจของเธอเองเข้าไปด้วย

ผู้ชายคนนี้ ความจริงช่างมีเสน่ห์เหลือเกิน

เย้นหว่านย้ายสายตาหนีอย่างลุกลี้ลุกลน “ปล่อยฉันลงเถอะนะ”

โห้หลีเฉินสายตายิ่งลึกลง

เขาไม่ได้พูดอะไร แต่อุ้มเย้นหว่านไว้เดินลงต่อไป ความเร็วไม่ช้าไม่ไว แต่กลับยืนหยัดไม่มีความหมายอยากวางเธอลงสักนิด

เย้นหว่านเงยหน้ามองเห็นผู้คนที่นั่งอยู่ในห้องรับแขก ชั่วขณะหนึ่งยิ่งเพิ่มความไม่สบายใจ

ทันใดนั้นเธอก็เสียใจที่คิดจะลงมาทานข้าวกับพวกเขาแล้ว รู้แต่แรกว่าเป็นเช่นนี้ ไม่สู้เธอให้พวกเขาไปหาเธอที่ห้องดีกว่า

เย้นซวนมิ้นและเฉียวเจี้ยฮุ่ยมองเห็นเย้นหว่านแล้ว ชั่วขณะนั้นอยากไปต้อนรับเธอด้วยความดีใจ แต่ว่าหลังจากที่มองเห็นเธอกำลังถูกอุ้มอยู่ในอ้อมอกโห้หลีเฉิน สองสามีภรรยาชะงักงัน

ความสัมพันธ์ของพวกเขาเหมือนจะพัฒนาดีกว่าที่พวกเขาคิด

ยังน่า……ปลื้มใจเสียจริง

จูเหลียนอีงนั่งนิ่งที่โซฟา มองโห้หลีเฉินอุ้มเย้นหว่านเดินมา บนหน้าที่เต็มไปด้วยริ้วรอยนั้นยกรอยยิ้มที่เมตตาขึ้น

เธอพูดด้วยเสียงที่อ่อนโยน “อาการบาดเจ็บของเสี่ยวหว่านรุนแรงเหรอ?”

ถึงแม้จะดีใจที่โห้หลีเฉินสามารถอุ้มเย้นหว่านลงมาอย่างสนิทสนมแบบนี้ แต่เธอยังฉลาดเฉียบแหลมสายตายาวไกล ไม่นานยังคิดถึงสภาพร่างกายของเย้นหว่านว่าไม่ดีหรือเปล่า

ดังนั้นถึงต้องอุ้มลงมา