บทที่ 194 อย่างนี้ถึงจะเรียกว่าความแตกต่าง

โห้หลีเฉินหน้าบึ้งตึง สายตาที่มองผู้หญิงทั้งสองคนดูอันตรายมาก

ถึงแม้คืนนี้จะเป็นงานเลี้ยงวันเกิดของเขา แต่เขากลับขากลับตั้งใจจะแนะนําเธอให้ทุกคนได้รู้จัก รู้ถึงฐานะของเธอ ดังนั้นเขาจึงไม่ได้บอกเธอว่าวันนี้เป็นวันเกิดของเขา อีกทั้งเย้นหว่านเป็นคนที่ไม่ค่อยใส่ใจเรื่องพวกนี้ แล้วยังมาสายด้วย เธอจะต้องไม่ได้เตรียมของขวัญวันเกิดไว้แน่ๆ

โห้หลีเฉินเองก็ไม่ได้คาดหวังว่าจะได้ของขวัญ และไม่ได้ต้องการให้เย้นหว่านเตรียมของขวัญอะไร แต่เขาไม่ยอมให้คนอื่นมาหาเรื่องเย้นหว่าน ทำให้เย้นหว่านขายหน้าที่นี่แน่

เขายื่นมือออกไป แล้วดึงเย้นหว่านเข้ามากอดไว้ ด้วยท่าทีเหมือนประกาศอำนาจ

สายตาของเขาจ้องมองทั้งสองคนอย่างเย็นชา ก่อนจะมองไปรอบๆงาน “สำหรับผมแล้ว เย้นหว่านก็คือของขวัญที่มีค่ามากที่สุด”

น้ำเสียงของเขาแหบต่ำน่าหลงใหล ไม่ปกปิดอารมณ์ของตัวเองยิ่งทำให้รู้สึกประทับใจมาก

พอพูดออกมา ผู้หญิงทุกคนในงานต่างพากันกรีดร้อง และอิจฉาจนแทบบ้า แค้นใจที่ตัวเองไม่ใช่เย้นหว่าน

ไม่มีใครเคยคิดเลยว่า คุณโห้ผู้ยิ่งใหญ่ เทพบุตรสุดเย็นชา จะกล้าพูดแบบนี้ต่อหน้าทุกคน และยังเป็นคำพูดที่ซาบซึ้งกินใจมากถึงขนาดนี้ด้วย

พวกเธอแค่ยืนฟังอยู่ด้านข้าง ยังรู้สึกใจเต้นแรงจนแทบจะหายใจไม่ออกแล้ว

เย้นหว่านเงยหน้าขึ้นมองใบหน้าที่หล่อเหลาของโห้หลีเฉิน เธอสบตาเข้ากับแววตาที่น่าหลงใหลของเขา ในเวลานั้น หัวใจของเธอเต้นแรงจนควบคุมไม่อยู่

ผู้ชายคนนี้ จะมีเสน่ห์มากเกินไปแล้ว

พอโห้หลีเฉินพูดแบบนี้ นอกจากจะมีสายตาอิจฉาตาร้อนและไม่อยากยอมรับความจริงของบรรดาผู้หญิงในงาน พวกเธอก็ไม่กล้าหาเรื่องต่ออีกเลย

โห้หลีเฉินปกป้องเย้นหว่านถึงขนาดนี้ แม้แต่คนโง่ยังมองออก

ถึงแม้พวกเธอจะไม่อยากยอมแพ้ แต่พวกเธอก็ไม่กล้าท้าทายอำนาจของโห้หลีเฉิน

แค่พูดก่อกวนเล็กๆน้อยๆพอจะได้ แต่ถ้าทำให้โห้หลีเฉินโมโหขึ้นมาจริงๆ ไม่ว่าพวกเธอจะมีตระกูลที่ใหญ่แค่ไหน ก็คงไม่รู้ว่าจะตายยังไง

เย้นหว่านมองท่าทางไม่พอใจของผู้หญิงกลุ่มนั้น แล้วย่นคิ้วเล็กน้อย และแน่นอนเธอรู้ว่าโห้หลีเฉินกำลังปกป้องเธออยู่ เธอรู้สึกซาบซึ้งใจมากเช่นกัน แต่ในเมื่อโห้หลีเฉินทำได้ถึงขนาดนี้เพื่อปกป้องเธอ เธอเองก็ควรจะทำอะไรบ้างเหมือนกัน

เธอจะทำให้คนพวกนี้ไม่กล้าพูดนินทาทั้งต่อหน้าและลับหลัง

ดังนั้น เย้นหว่านเงยหน้าขึ้นมองโห้หลีเฉิน เธอพูดออกมาด้วยน้ำเสียงปกติ แต่กลับตั้งใจให้ทุกคนได้ยินเสียงเธอด้วย

“เดิมทีฉันตั้งใจว่าหลังจากจบงานเลี้ยงแล้ว ค่อยเอาของขวัญให้คุณ จะได้เซอร์ไพร์สคุณ แต่ในเมื่อพูดขึ้นมาแล้ว งั้นฉันเอาให้คุณตอนนี้เลยดีกว่าค่ะ”

เย้นหว่านจับกระเป๋าถือขึ้นมา แล้วหยิบกล่องของขวัญที่ดูหรูหราในกระเป๋าออกมา

โห้หลีเฉินเห็นกล่องของขวัญจึงตกตะลึงไปสักพัก เพราะเขาคิดไม่ถึงเลยว่า เย้นหว่านจะเตรียมของขวัญมาให้เขาด้วย

พอสบตาเข้ากับแววตาร้อนแรงของโห้หลีเฉิน เย้นหว่านเริ่มทำตัวไม่ถูก เธอหน้าแดงก่ำ รีบยื่นกล่องของขวัญให้โห้หลีเฉินทันที

“นี่คือปากกาที่ฉันมอบให้คุณเป็นของขวัญวันเกิดค่ะ ถึงแม้จะไม่ใช่ของมีค่าราคาแพง แต่ฉันตามหาอยู่หลายร้าน กว่าจะเจอร้านที่สลักชื่อได้ด้วย ฉันให้ทางร้านสลักรูปรอยยิ้มไว้ หวังว่าตอนที่คุณเห็น จะทำให้คุณอารมณ์ดีขึ้นมาบ้าง”

ราคาไม่แพง แต่เป็นสิ่งที่เธอใช้ใจเลือกให้

แววตาของโห้หลีเฉินร้อนแรงเพิ่มขึ้น เขาพูดออกมาด้วยน้ำเสียงแหบต่ำมีเสน่ห์ “ที่คุณมาสาย ก็เพราะไปซื้อของขวัญให้ผมเหรอ”

เย้นหว่านเอียงอาย เธอออกจากบริษัทก่อนเวลาเลิกงาน แล้วยังผิดนัดกับโห้หลีเฉิน ถ้ากู้จื่อเฟยไม่เตือน เธอก็คงไม่รู้ว่าวันนี้เป็นวันเกิดของโห้หลีเฉิน

เธอพยักหน้าเบาๆ “จะว่าอย่างนั้นก็ใช่ค่ะ”

โห้หลีเฉินยกริมฝีปากขึ้น จนกลายเป็นรอยยิ้มกว้าง เขาไม่เคยรู้สึกอารมณ์ดีอย่างนี้มาก่อนเลย

เย้นหว่านก็ไม่ใช่ว่าจะไม่มีความรู้สึกกับเขาเลย ไม่อย่างนั้นเธอก็คงไม่รีบออกจากบริษัท แล้ววิ่งหาร้านขายปากกาแบบนี้

เย้นหว่านถูกโห้หลีเฉินจ้องมองจนทำตัวไม่ถูก ภายในใจเหมือนมีกระต่ายน้อยกำลังวิ่งไปมาไม่หยุด

เธอรีบเปลี่ยนหัวข้อสนทนาทันที “คุณลองดูค่ะ ว่าชอบไหม”

“คุณให้อะไร ผมก็ชอบทั้นนั้น”

โห้หลีเฉินพูดออกมาอย่างไม่มีลังเล น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยความเอ็นดู จนคนที่ได้ยินรู้สึกใจละลาย

ความคิดเห็น