บทที่ 204 เพื่อบริการสาวงาม

บทที่ 204 เพื่อบริการสาวงาม

ในตอนแรกเย้นหว่านต้องการที่จะทามันด้วยตัวเอง แต่เมื่อเห็นว่าฉูรั่วไป๋บีบครีมออกมาแล้ว เธอไม่อยากให้ยุ่งยากจึงไม่ได้พูดอะไร ทั้งยังทำตัวเป็นปกติ

เธอยื่นมือออกมาให้ฉูรั่วไป๋ทายาบนหลังมือของเธอ

จากนั้นเย้นหว่านกำลังจะใช้มืออีกข้างของเธอทายา ทว่ามือเล็กของเธอกลับถูกมือใหญ่จับเอาไว้ซะก่อน

มือของฉูรั่วไป๋กำลังทาตัวยาให้ การขยับของเขาเป็นไปอย่างแข็งทื่อไม่เป็นธรรมชาติ ทว่าก็ถูวนยาอย่างเป็นจังหวะ

“ตอนที่ไปซื้อยาผมถามมาแล้ว ทายาอย่างนี้แล้วมันจะช่วยให้หายเร็วขึ้น”

ทันทีที่คำพูดนี้พูดออกมา ทำให้เย้นหว่านที่กำลังจะดึงมือกลับชะงักมือเอาไว้

เขาช่วยทายาให้เธอด้วยความใส่ใจอย่างใจดี ทำให้เธอรู้สึกอึดอัดเกินกว่าจะรู้สึกดี

เย้นหว่านค้างมือเอาไว้ ปล่อยให้ฉูรั่วไป๋ทายาให้เธอ

เธอรับรู้ถึงสัมผัสอุ่นๆ จากมือของชายหนุ่ม มันเป็นสัมผัสจากคนแปลกหน้า ทั้งยังทำให้เธอรู้สึกอึดอัด ทั้งยังไม่เป็นตัวเองอย่างยิ่ง

แม้ว่าฉูรั่วไป๋จะเป็นไอดอลของเธอแต่เขาก็เป็นผู้ชายคนหนึ่ง ทั้งยังเป็นชายแปลกหน้า

และดูเหมือนว่าเธอจะไม่คุ้นเคยกับสัมผัสของชายอื่นนอกจากโห้หลีเฉิน

นอกจากโห้หลีเฉินงั้นเหรอ? คาดไม่ถึงเลยว่าเธอจะคุ้นเคยกับสัมผัสของโห้หลีเฉินงั้นเหรอ?

เย้นหว่านตกใจ เมื่อนึกไปถึงว่าปกติโห้หลีเฉินมักจะเอาเปรียบเธอ ทั้งมือที่ลูบไล้ขึ้นลง ทั้งกดจูบ แม้กระทั่งตอนที่นอนด้วยกัน ก็ดูเหมือนว่าเธอจะเคยชินกับมันไปแล้ว.......

เพียงแต่สัมผัสจากเขา เธอไม่เคยรู้สึกต่อต้านหรือไม่เคยรู้สึกไม่สบายใจ

ใจเย้นหว่านสั่นไหวอย่างรุนแรง ทั้งยังตกใจว่าทำไมเธอถึงรู้สึกกับโห้หลีเฉินแบบนั้น?

ระดับความสนิทสนม ถือได้ว่ายิ่งกว่าตอนที่เธอกับซือหนานอยู่ด้วยกันซะอีก

ฉูรั่วไป๋ยังคงทายาให้เย้นหว่านอย่างเบามือ สายตามองไปที่เย้นหว่านอย่างไม่ตั้งใจ ก็เห็นสีหน้าของเธอที่กำลังเหม่อลอยอยู่

เขาเลียริมฝีปากเล็กน้อย ตามคาด ผู้หญิงคนนี้แค่พยายามเล่นตัว ตอนนี้คงหลงเขาเข้าแล้ว

หลังจากที่ทายาเสร็จแล้ว เย้นหว่านก็รีบดึงมือกลับมา

พร้อมทั้งขอบคุณอย่างมีมารยาท “คุณฉู ขอบคุณคุณมากจริงๆ นะคะ ไม่เพียงแต่ยกห้องให้ฉัน ยังไปซื้อยาให้ฉันอีก”

จู่ๆ มือของเขาก็กลับมาว่างเปล่าอีกครั้ง

ฉูรั่วไป๋รู้สึกพลาดอีก ภายในใจของเขากำลังคันยุบยิบ เขามองไปที่เย้นหว่านด้วยความสนใจที่มากยิ่งขึ้น

ยิ่งเธอเล่นตัวมากเท่าไหร่ นั่นยิ่งทำให้เรียกความสนใจจากเขามากขึ้นได้สำเร็จ

ฉูรั่วไป๋ส่งรอยยิ้มที่ชวนหลงใหลมาให้ “มาจากเมืองเฉิงหนานนั่งรถมานาน คงจะเหนื่อยมาก ถ้าคุณไม่รังเกียจห้องนี้งั้นก็พักผ่อนก่อนเถอะครับ เดี๋ยวถึงเวลาทานอาหารเย็น ค่อยให้พนักงานมาทำความสะอาดห้อง”

“ฉันจะรังเกียจได้ยังไงล่ะคะ? คุณยกห้องนี้ให้ฉัน ฉันก็รู้สึกขอบคุณมากแล้ว”

เย้นหว่านรีบส่ายหน้า ก่อนตอบกลับไปอย่างมีมารยาท

ทว่ารอยยิ้มของฉูรั่วไป๋กลับยิ่งกดลึกลงไปอีก ผู้หญิงคนหนึ่งไม่รังเกียจที่จะอยู่ในห้องกับผู้ชายสองต่อสอง ทั้งยังเต็มใจจะอยู่ด้วยกันต่อ นี่ไม่ใช่ว่ากำลังบอกใบ้อะไรอยู่เหรอ?

“งั้นคุณพักผ่อนก่อนเถอะครับ เย็นนี้ค่อยไปบาร์ด้วยกัน”

“โอเคค่ะ”

เย้นหว่านพยักหน้า

ฉูรั่วไป๋เริ่มมองเย้นหว่านด้วยสายตากรุ้มกริ่ม สายตาเปล่งประกายอ่อนโยน ซึ่งยิ่งทำให้ผู้คนหลงใหลอยากใกล้ชิด

แต่ฉูรั่วไป๋ที่อยู่ในใจของเย้นหว่านก็เป็นสุภาพบุรุษมาก

หลังจากรอจนฉูรั่วไป๋เก็บของเสร็จเรียบร้อย เย้นหว่านก็ขอบคุณเขาอีกครั้ง ก่อนจะส่งฉูรั่วไป๋ออกไป

หลังจากปิดประตูภายในห้องก็เหลือเพียงแค่เธอคนเดียว

ห้องนี้เป็นห้องชุดที่ใหญ่มาก ทั้งหรูหราและสะอาดมาก

ทว่าเย้นหว่านมองไปที่เตียงอย่างลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเดินไปล้มตัวนอนลงที่โซฟา

เธอไม่ได้มีนิสัยรักสะอาด ทว่าเมื่อเธอใช้เวลาอยู่กับโห้หลีเฉินมานานทำให้เธอไม่อยากนอนบนเตียงของชายอื่น หรือมีกลิ่นอายของชายอื่น

แต่เย้นหว่านกลับนอนไม่หลับ เธอกำลังค้นหาแผนที่ของเมืองเจียง มองหาซูเปอร์มาร์เก็ตและร้านเสื้อผ้าที่อยู่ใกล้ๆ