บทที่ 23 เย้นหว่าน เธออย่าทำตัวออกห่างจากฉัน

บทที่ 23 เย้นหว่าน เธออย่าทำตัวออกห่างจากฉัน

เพียงแค่คิด เย้นหว่านก็รู้สึกถึงความกดดันอย่างมหาศาล ผู้ชายคนนี้ช่างเหมือนเทพเจ้าที่ไม่อาจแตะต้องได้ ฉินฉู่ผู้เป็นเพื่อนสนิทเขามานานหลายปีก็ไม่ยอมช่วยอะไร ยิ่งไม่ต้องพูดถึงหล่อน....

การจูบแบบเร่าร้อนในครั้งนี้

เย้นหว่านคิดไม่ตก พูดขึ้นด้วยสีหน้าแดงก่ำ

“อันนี้ยากเกินไป เปลี่ยนอันอื่นดีกว่า”

“ไม่ได้สิ เมื่อครู่ฉันยังยอมพลีชีพเสียชื่อเลย ถึงขั้นยอมสารภาพกับผู้ชายเลยนะ”

ฉินฉู่รีบปฏิเสธหล่อนทันที

“แต่...”

เย้นหว่านอยากจะพูดต่อ แต่ฉินฉู่กับจ้องหน้าหล่อนไว้

“พี่สะใภ้ พี่อายขนาดนี้ หรือว่าพี่กับหลีเฉิน ไม่เคยจูบกันมาก่อน?”

เย้นหว่านสะอึก ใจหายวาบจนไม่กล้าพูดอะไร

ตอนนี้หล่อนเป็นคู่หมั้นของโห้หลีเฉินอย่างเป็นทางการ ต้องช่วยเขาแสดงให้สมบทบาท ไม่เช่นนั้นอาจจะกระทบกับเรื่องความสัมพันธ์ของหล่อนกับเขา หล่อนจึงไม่กล้าตอบไปมั่วๆ

เย้นหว่านรู้สึกกระวนกระวายใจ หันไปมองโห้หลีเฉิน ขอความช่วยเหลือด้วยเสียงแผ่วเบา

“คุณโห้ช่วยฉันหน่อยนะ ”

โห้หลีเฉินมองดูใบหน้าแดงผ่าวของหล่อน ปิดตาครุ่นคิด

“โอเค” เขาพูดด้วยเสียงแหบแห้ง

หลังจากนั้น ฝ่ามือของเขาโอบจับท้ายทอยของหล่อนไว้ ก้มหน้าลงบรรจงจูบ

“ม๊วฟ!”

เย้นหว่านตกใจตะลึง รู้สึกได้ถึงความเย็นและนุ่มนวลที่ริมฝีปาก มองไปที่หน้าตาอันมีเสน่ห์ตรงหน้าด้วยความเหลือเชื่อ

หล่อนเพียงแค่ให้เขาช่วยเปลี่ยนบทลงโทษในเกมส์ เขา...เขากลับจูบหล่อน?

อีกทั้งต่อหน้าผู้คนเยอะขนาดนี้!

เย้นหว่านใจเต้นแรงจนแทบจะหลุดออกมา หล่อนอยากจะผลักเขาออกด้วยความกระวนกระวายใจ แต่มือของฝ่ายชายที่จับท้ายทอยหล่อนไว้กลับบีบแรงมากขึ้น ทำให้หล่อนขยับไปไหนไม่ได้

จูบของเขา เร่าร้อนและละมุนขึ้นเรื่อยๆ

เย้นหว่านเริ่มรู้สึกมึนหัว เสียงโหวกเหวกรอบข้างเริ่มฟังไม่ค่อยชัด เพียงแต่รู้สึกว่าหมดแรงไร้กำลัง

ไม่รู้ว่าผ่านไปนานเท่าไหร่ ในที่สุดฝ่ายชายก็ยอมปล่อยหล่อนออก

เย้นหว่านสีหน้าแดงก่ำ ก้มหน้าลงด้วยความเขินอาย ไม่กล้าสบตาใคร

ฉินฉู่ยืนกุมหัวใจไว้แน่น พูดตะโกนขึ้น “โรแมนติกมาก ทำให้พวกฉันบรรดาคนโสดอิจฉาตาร้อนกันหมดแล้ว”

เย้นหว่านรู้สึกอึดอัดใจ จนอยากจะหามุมไปแอบ

“พูดมากจริง ยังจะเล่นอีกไหม?”

“เล่นแน่นอนสิ”

เกรงว่าโห้หลีเฉินจะพาเย้นหว่านกลับไปทันที ฉินฉู่จึงรีบยื่นลูกเต๋าให้เย้นหว่าน

ทั้งยังเล่นหน้าเล่นตากับเย้นหว่าน “พี่สะใภ้ สู้ๆนะครับ”

ถ้าโดนอีกครั้ง เย้นหว่านกลัวว่าชีวิตนี้คงไม่กล้าสู้หน้าใครอีก

หล่อนหยิบลูกเต๋ามาด้วยความลังเลใจ ยังรู้สึกกลัวกลับเรื่องเมื่อครู่ ไม่กล้าเขย่าตามอำเภอใจแล้ว

ดูเหมือนโห้หลีเฉินจะอ่านใจหล่อนออก เขาก้มหน้าลงเล็กน้อย กระซิบข้างหูหล่อน

“สบายใจได้ มีผมอยู่”

เสียงแหบแห้งอันแผ่วเบาของเขา ทำให้เย้นหว่านรู้สึกใจเต้นไม่เป็นจังหวะ

แม้ว่าใบหน้าหล่อนจะร้อนผ่าวมากขึ้น แต่ในใจหล่อนกับรู้สึกสบายใจขึ้นมาก

ณ เวลาตีสอง

พวกเขาเล่นกันจนเหนื่อย ดื่มกันเมาจนมึนงง จนสุดท้ายทุกคนต่างเลิกราแยกย้ายกัน

เย้นหว่านเพิ่งหยิบกระเป๋าลุกขึ้นยืน ฉินฉู่หยุดอยู่ตรงหน้าหล่อน

“พี่สะใภ้ หลีเฉินดื่มไปเยอะ ขับรถไม่ได้ พี่ไปส่งเขาเถอะนะ พวกเราดื่มกันหมดทุกคน ไม่สะดวกไปส่งเช่นกัน”

“ฉัน?”

เย้นหว่านตกใจตะลึง มองไปที่ฝ่ายชายที่ยังคงนั่งอยู่ที่เดิม คืนนี้เขาดื่มไปเยอะจริงๆ หล่อนเล่นเกมส์โดนลงโทษให้ดื่ม เขาก็ช่วยดื่มแทนหล่อนตลอด

ดูเหมือนว่าเขาจะรู้สึกไม่ค่อยสบายตัว นั่งพิงโซฟา ปิดตาลง

เย้นหว่านรู้สึกผิดขึ้นมา จากนั้นจึงเริ่มรู้สึกสงสัย “เว่ยชีล่ะ? เว่ยชีขับรถให้โห้หลีเฉินตลอดไม่ใช่เหรอ?”

“เว่ยชีเลิกงานแล้ว นี่กี่โมงกี่ยามแล้ว”

ฉินฉู่พูดอย่างสมเหตุสมผล

เย้นหว่านครุ่นคิดไปมา หันไปมองกู้จื่อเฟย

ใบหน้าของหล่อนแดงเล็กน้อย ดื่มจนมึนเมา เมื่อเห็นเย้นหว่านมองมาที่หล่อน จึงยิ้มให้

“พ่อฉันให้คนขับรถที่บริษัทมารับฉัน ไม่ต้องเป็นห่วงนะ เธอไปส่งคุณโห้ได้ตามสบาย”

เย้นหว่านหมดความกังวล จากนั้นหันไปมองผู้ชายที่นั่งอยู่ด้านข้าง