บทที่ 24 ไฟไหม้ลุกลาม

บทที่ 24 ไฟไหม้ลุกลาม

กลิ่นเหล้าอ่อนๆของคนเมา พัดโชยเข้ามา

เขายิ่งเข้ามาใกล้ เย้นหว่านยิ่งรู้สึกกลัวจนตัวเกร็ง ใบหน้าของหล่อนแดงก่ำขึ้นมาทันที

“คุณโห้คุณเมาแล้ว”

“คุณรู้ว่าผมไม่ได้เมา จำคำพูดของผมไว้”

เสียงอันแหบแห้งของเขา พูดออกมาด้วยความตั้งใจทุกคำ

ใจของเย้นหว่านสั่นจนเต้นไม่เป็นจังหวะ ไม่กล้าคาดเดาความหมายของคำพูดของเขา

ยังไงเขาก็คือโห้หลีเฉิน เจอกันครั้งแรกก็นัดกันเป็นคู่หมั้นที่ไม่ได้แต่งงานด้วย อีกทั้งยังรู้เรื่องเลวร้ายในคืนนั้นของหล่อนอีกด้วย

เมื่อเห็นใบหน้าที่ทั้งเกร็งทั้งกลัวของเย้นหว่าน โห้หลีเฉินจึงไม่บีบบังคับหล่อนต่อ จูงมือหล่อนเดินตรงไปที่ประตู

เย้นหว่านตกใจตะลึง รีบเก็บมือกลับทันที

“ดึกมากแล้ว ฉันต้องกลับแล้วค่ะ”

ดึกดื่นแบบนี้ หญิงชายอยู่ด้วยกันสองต่อสองลำพัง หล่อนไม่กล้าพักที่บ้านเขาแน่นอน

หล่อนกลับหลังหันเดินออกไป แต่กลับเห็นว่าข้างนอกฝนกำลังตกอยู่ และดูเหมือนว่าจะยิ่งตกหนักขึ้นเรื่อยๆ

ในหมู่บ้านนี้ไม่มีทางหารถได้แน่นอน ถึงแม้ว่าจะเรียกรถก็ต้องเดินไปที่ประตูด้านนอกของหมู่บ้าน และจะต้องเดินไปไกลพอสมควร

หล่อนลังเลอยู่สักพัก มองไปที่โห้หลีเฉินด้วยความเกรงใจ

“คุณโห้หลีเฉินคะ ฉันขอยืมร่มได้ไหมคะ?”

โห้หลีเฉินยืนนิ่ง น้ำเสียงหนักแน่น “นอนที่นี่”

ว่าไงนะ?

เย้นหว่านตกใจอึ้ง รีบปฏิเสธทันที

“ไม่ได้ค่ะ แบบนี้จะดูไม่ดีนะคะ”

“เธอเป็นคู่หมั้นของฉัน จะดูไม่ดียังไง?”

โห้หลีเฉินพูดอย่างมีเหตุผล “อีกอย่าง ฝนตกหนักขนาดนี้ ปล่อยให้เธอกลับไปคนเดียว คนอื่นเห็นเข้าเขาจะว่ายังไง?”

“แต่ว่า....”

เย้นหว่านรู้สึกลังเลเมื่อได้ฟังเหตุผลของเขา แต่ยังไงหล่อนไม่ได้เตรียมใจจะมาค้างที่บ้านของโห้หลีเฉิน

โห้หลีเฉินจ้องมองหล่อน “กลัวฉันจับเธอกินงั้นรึ?”

เย้นหว่านพูดอย่างอึดอัดใจ “เปล่า...”

“งั้นก็เข้ามาสิ”

โห้หลีเฉินตัดสินใจแทนหล่อนทันที จากนั้นหันหลังเดินเข้าประตูไป

เย้นหว่านยืนเก้ๆกังๆทำอะไรไม่ถูก หล่อนรู้สึกกังวลใจ ไม่มีทางที่จะหาทางกลับไปได้แล้ว

ครุ่นคิดอยู่พักหนึ่ง หล่อนจึงเดินตามเขาเข้าไป

เมื่อเห็นหล่อนเดินเข้ามา โห้หลีเฉินเม้มริมฝีปากสนิท

เขาเดินขึ้นไปบนชั้นสอง “ตามฉันมา”

“โอเคค่ะ”

เย้นหว่านเดินตามเขาขึ้นไปด้านบน ห้องที่โห้หลีเฉินกำลังเดินนำไป เป็นห้องที่หล่อนพักในคืนที่หล่อนป่วย

บรรยากาศที่คุ้นเคย ทำให้หล่อนรู้สึกสบายใจขึ้น

โห้หลีเฉินนำเสื้อเชิ้ตสีขาวไว้ในมือ ยื่นให้หล่อน

“บ้านฉันไม่มีเสื้อผู้หญิงเลย เธออาบน้ำเสร็จใส่ชุดนี้ก่อนแล้วกัน”

“ขอบคุณค่ะ”

เย้นหว่านยื่นมือออกไปรับ จากนั้นลูบจับเนื้อผ้าของเสื้อ หน้าแดงขึ้นมาทันที

นี่เป็นเสื้อของเขา ไม่รู้ว่าเคยใส่แล้วหรือยัง...

“เอ่อ งั้น ฉันไปอาบน้ำก่อนนะ คุณก็รีบพักผ่อนนะคะ”

เย้นหว่านรีบพูดแก้เขิน พร้อมกอดเสื้อในมือไว้ด้วยความเขินอาย จากนั้นหันหลังเดินเข้าไปในห้องน้ำ

หลังจากนั้นครึ่งชั่วโมง

เย้นหว่านอาบน้ำเสร็จ สวมเสื้อเชิ้ตสีขาวด้วยความเคอะเขินออกมาจากห้องน้ำ

หล่อนคิดว่าในห้องนี้ต้องไม่มีใครแน่นอน แต่กลับตกใจตะลึงเมื่อเห็นผู้ชายนั่งอยู่บนเก้าอี้