บทที่ 263 เข้าใจความหมายของเขาผิดแล้ว

บทที่ 263 เข้าใจความหมายของเขาผิดแล้ว

โห้หลีเฉินเป็นใครกัน ประธานใหญ่ระดับสูงที่มีอิทธิพลมีอำนาจ แค่กวักมือก็มีนักออกแบบนับไม่ถ้วนมาออกแบบเสื้อผ้าดีที่สุดให้เขา และถ้าเขาอยากออกแบบด้วยตนเอง ก็จะต้องมีนักออกแบบนับไม่ถ้วนมาช่วยเหลือเขา

แต่เขากลับเลือกหล่อนแล้ว

ถึงแม้หล่อนจะมีคุณงามความดีที่นำเสนอตนเอง แต่ว่าทีน่ากลับรู้สึกว่าการที่โห้หลีเฉินตอบรับมา อาจจะยังเป็นเพราะหล่อน

โดยเฉพาะผู้ชายคนหนึ่ง มักจะปฏิเสธคำเชื้อเชิญของสาวงามคนหนึ่งไม่ได้ง่ายดายนัก

เย้นหว่านมองโห้หลีเฉินด้วยความแปลกใจ ทำหน้าปิดบัง

ทำไมเธอจะไม่รู้ เขายังสนใจการออกแบบชุดเจ้าสาวด้วย?

และคิดภาพที่โห้หลีเฉินออกแบบชุดเจ้าสาว ชื่นชมชุดเจ้าสาว เย้นหว่านรู้สึกหัวใจเต้นเร็วหน่อยอย่างน่าประหลาดใจ

ที่ผ่านมานี้ โห้หลีเฉินเหมือนบอกว่าอยากแต่งงานกับเธอ ถ้าเขาออกแบบชุดเจ้าสาวจริง จะให้เธอใส่หรือไม่?

ไม่ ไม่

เย้นหว่านรีบส่ายหน้า โห้หลีเฉินยอมรับเป็นนัยว่ากลับเมืองหนานจะถอนหมั้นกับเธอ และไม่อาจจะแต่งงานกับเธอได้แล้ว เขาสนใจชุดเจ้าสาว หรือว่าออกแบบชุดเจ้าสาว ก็ไม่เกี่ยวข้องกับเธอทั้งนั้น

สายตาของโห้หลีเฉินหยุดที่ตัวของทีน่าชั่วพริบตาเดียว จากนั้นหมุนย้ายมาที่ตัวของเย้นหว่าน

เขามองเธออยู่ พูดด้วยเสียงต่ำ “ฉันคิดจะออกแบบชุดเจ้าสาวตัวหนึ่ง”

เย้นหว่านตะลึงค้างทันใด ตกใจอย่างหาที่เปรียบไม่ได้

โห้หลีเฉินคิดจะออกแบบชุดเจ้าสาวจริงด้วย แถมยังออกแบบด้วยตนเองอีก

นี่เขาอยากทำอะไร?

เขาจ้องมองหน้าของเธอที่ทำเป็นสงบนิ่ง มุมปากขีดเส้นรัศมีวงกลมที่สนุกผ่านไป และพูดต่อไปว่า

“ฉันยังไม่ค่อยชำนาญเท่าไร เธอช่วยฉันนะ?”

ต้องการให้เธอช่วย?

พอเย้นหว่านนึกถึงชุดเจ้าสาวสามคำนี้ หัวใจเต้นเร็วราวกับจะกระโดดออกมาจากในหน้าอกแล้ว

ที่น่าประหลาดใจ ตั้งแต่ต้นจนจบเธอกลับนำชุดเจ้าสาวที่โห้หลีเฉินพูดมาเชื่อมด้วยกันกับตัวเธอเอง

แต่ทั้งที่เขาไม่ได้พูดชัดเจนว่าจะให้เธอ ส่วนความสัมพันธ์ของพวกเขาก็เป็นการวางแผนถอนหมั้น……

เป็นเธอที่คิดเข้าข้างตนเองมากไปมั้ง! เป็นเธอคิดเข้าข้างตัวเองอย่างแน่นอน!

แต่ว่าหัวใจยังคงเต้นแรงไม่สงบลง ควบคุมไม่อยู่แล้ว

เหมือนว่าแม้แต่ลมหายใจเย้นหว่านยังสั่นไปหมด สายตาเธอเปล่งประกาย เสียงที่พูดจาตะกุกตะกักติดอ่าง

“ฉัน อะแฮ่ม ฉันไม่เคยสัมผัสทางนี้เท่าไร ฉันเลยไม่ค่อยเข้าใจ”

“ไม่ว่าเสื้อผ้าแบบไหน ล้วนมีวิธีการที่ต่างกันแต่ได้ผลลัพธ์เหมือนกันหมด ถ้าเธอบอกว่าไม่เข้าใจ ก็ไม่มีสิทธิ์เป็นนักออกแบบของโห้ถิงกรุ๊ปแล้ว”

โห้หลีเฉินพูดแบบจริงจัง

เย้นหว่านกลับถูกอุดจนเป็นใบ้พูดไม่ออก ถ้าเธอตอบโต้อีก ก็จะพัวพันกับงานของเธอเข้า และคนตรงหน้าท่านนี้ นอกจากมีความสัมพันธ์ที่ไม่กระจ่างแบบนั้นแล้ว ยังเป็นเจ้านายบนสุดของเธออีกด้วย

เกี่ยวพันกับอาชีพการงาน

มุมปากเย้นหว่านหดลง ไม่กล้าปฏิเสธ และไม่กล้าตอบรับ ลูกตาหมุนวนหลายรอบ เงยหน้ามองทางทีน่า

“ผู้อำนวยการทีน่า เมื่อกี้คุณบอกว่าใครแก้ไขปัญหาของชุดตัวนี้ได้ จะส่งชุดให้เขาใช่มั้ยคะ?”

คนที่แก้ไขชุดคือโห้หลีเฉิน ถ้ามอบชุดให้ ก็ต้องมอบให้โห้หลีเฉิน

แน่นอนว่าทีน่าเต็มใจอยู่แล้ว บนหน้าสวยงามมีรอยยิ้มที่อ่อนโยนสง่างาม “แน่นอน คุณโห้คะ รอเดี๋ยวนะ ฉันให้คนนำชุดที่จัดเสร็จส่งไปที่ห้องของคุณนะคะ”

“ได้”

โห้หลีเฉินเพียงแค่พยักหน้าไปตามนั้น สายตาที่เปื้อนรอยยิ้มกับตกบนตัวของเย้นหว่าน

ผู้หญิงคนนี้รู้จักเปลี่ยนหัวข้อจริงๆ เลย

หลังจากเรื่องเสื้อผ้าผ่านไป ทุกคนต่างแยกย้าย ไปชื่นชมเสื้อผ้าชุดอื่น

เย้นหว่านกลับไม่มีอารมณ์อยู่ต่อไปอีกสักนิด

หลังเรื่องเมื่อสักครู่ เธอยืนอยู่ข้างกายโห้หลีเฉิน ไม่มีเวลาไหนที่ไม่รู้สึกว่าแก้มร้อนผ่าวจนลนลาน

ดูเสื้อผ้าต่อไปอีกเธอก็ไม่มีจิตใจศึกษาเรียนรู้แล้ว

เย้นหว่านหาเหตุผลหนึ่ง แล้วออกไปจากงานแฟชั่นอย่างตรงไปตรงมา ก่อนจะกลับไปที่ห้องพัก

ครั้งนี้ โห้หลีเฉินเหมือนคิดจะปล่อยให้เย้นหว่านสบายหน่อย จึงไม่ได้ไปที่ห้องด้วย

เย้นหว่านกลับมาถึงห้องที่กว้างขวาง ทิ้งศีรษะลงบนเตียง เหมือนปลาที่โดนดึงเอาเอ็นทิ้ง แนบไปบนผ้าห่มอย่างอ่อนพลิ้ว