บทที่ 279 พี่สะใภ้สนใจความรัก

บทที่ 279 พี่สะใภ้สนใจความรัก

“โอ๊ย ฉันยังต้องหลอกลวนลามเธอเหรอ? คนอย่างฉันยังขาดผู้หญิงเหรอ”

ฉินฉู่บ่นอย่างเหยียดหยาม แต่ว่าร่างสูงใหญ่นั้นกลับยังเข้ามาใกล้กู้จื่อเฟยทางนั้นอยู่

ขณะที่กำลังพูด ยังเอื้อมมือไปหยิบมือถือของเธอ

กู้จื่อเฟยมองเขาแบบเตือนภัย รีบคว้ามือถือไว้ด้านหลัง “นายจะทำอะไร?”

“ให้ฉันดูหน่อยว่าที่รักของเธอเป็นใคร”

ฉินฉู่พูดแบบเรื่องราวควรจะเป็นเช่นนั้น อาศัยข้อดีที่มือยาว พาดผ่านกู้จื่อเฟยจนคลำเจอมือถือแล้ว

จากนั้นใช้แรงดึง ก่อนจะแย่งมือถือจากเธอเข้ามาได้

“นายเอามือถือคืนให้ฉันนะ!”

กู้จื่อเฟยร้องเสียงดัง

ฉินฉู่กลับรีบถอยไปด้านหลัง อ่านไปบนมือถือของกู้จื่อเฟยอย่างรวดเร็ว นิ้วมือยาวๆ เลื่อนขึ้นไปบันทึกสนทนา

คนที่กู้จื่อเฟยเรียกว่าที่รัก ดูขึ้นมา เหมือนว่าจะชอบใครสักคนเข้า

และสถานการณ์นี้ เหมือนจะยังเป็นลักษณะที่ชอบมากด้วย

ฉินฉู่ไม่ได้ใส่ใจอันนี้ กลับอยากรู้อยากเห็นว่าที่รักของกู้จื่อเฟยคือใคร

ดังนั้นเขาจึงเลื่อนไปด้านบนบันทึกสนทนา

“ฉินฉู่ นายอายบ้างมั้ย? เลื่อนดูบันทึกแชทของฉัน นี่เป็นความลับส่วนตัวของฉันนะ!”

กู้จื่อเฟยโมโหกระทืบเท้า กระโจนเข้าไปอยากแย่งมือถือเข้ามา

ฉินฉู่ตอบสนองไวกว่า มือข้างหนึ่งกดไหล่ของกู้จื่อเฟยไว้ ทำให้เธอเข้ามาไม่ได้ มืออีกข้างยังคงเลื่อนบันทึกบทสนทนาอย่างว่องไว

ถึงแม้กู้จื่อเฟยจะตั้งชื่อให้เป็นที่รัก ไม่มีชื่อ แต่พอฉินฉู่กดรูปภาพของเธอออกมา กลับเห็นหน้าคนที่คุ้นเคย

คาดไม่ถึงว่าคือ……เย้นหว่าน

กู้จื่อเฟยกับเย้นหว่านเป็นเพื่อนรักกันมาตลอด ดังนั้นกู้จื่อเฟยจึงเรียกเย้นหว่านว่าที่รัก ซึ่งอยู่ภายใต้เหตุผล

จุดสำคัญคือเมื่อสักครู่เนื้อหาสนทนาที่ฉินฉู้ไม่ได้สนใจ เวลานี้กลับเป็นข้อความที่สำคัญที่สุด

เย้นหว่านมีคนที่ชอบแล้ว?

เย้นหว่านจิตใจหวั่นไหวแล้ว?

นั่นเป็นเรื่องใหญ่ล่ะสิ! นี่ถ้าให้โห้หลีเฉินรู้เข้า เขาจะไม่ดีใจตายเลยเหรอ?

เดี๋ยวก่อน งั้นคนที่เย้นหว่านชอบก็คือโห้หลีเฉินเหรอ?

ฉินฉู่ไม่ใช่คนที่บุ่มบ่าม รีบไปขอหลักฐานกับกู้จื่อเฟย

“คนที่เย้นหว่านชอบคือใคร?”

กู้จื่อเฟยยังอยากแย่งมือถือกลับมาอย่างใจเต้นโครมๆ พอได้ยินคำพูดนี้ ก็รู้ว่าฉินฉู่คนต่ำนี้อ่านบันทึกสนทนาหมดแล้ว

นี่เป็นความลับส่วนตัวของหญิงสาว เขาเป็นผู้ชายทั้งแท่ง ทำไมถึงได้หน้าไม่อายขนาดนี้ล่ะ

กู้จื่อเฟยดูถูกเขา “ทำไมต้องบอกนายด้วย? เอามือถือคืนให้ฉันเลยนะ!”

เธอเสียใจแล้ว คืนนี้ไม่ควรออกมาเที่ยว ออกมาเที่ยวแล้วยังต้องมาเจอพวกฉินฉู่อีก เธอยิ่งไม่ควรรับปากคำเชิญของพวกเขา มาร่วมโต๊ะกับพวกเขาแล้ว

ฉินฉู่คนนี้คือพวกหน้าไม่อายไม่มีขีดจำกัดอย่างยิ่ง

นี่ถ้าให้เย้นหว่านรู้ว่าข้อความส่วนตัวแบบนี้โดนฉินฉู่อ่านเจอแล้ว เย้นหว่านต้องลำบากในมาก อับอายมากแน่

“ฉินฉู่ ที่อ่านเมื่อกี้ ดีที่สุดนายลืมไปให้หมด ไม่อย่างนั้นฉันเอานายตาย”

กู้จื่อเฟยกัดฟันข่มขู่

ฉินฉู่กลับไม่ใส่ใจสักนิดเดียว สนใจปัญหาความสุขของเพื่อนสนิทตนเองอย่างมาก

เขารู้ว่าโห้หลีเฉินตามจีบเย้นหว่านลำบากมากแค่ไหน

ถ้าครั้งนี้เย้นหว่านเกิดอารมณ์หวั่นไหวจริง คนที่ชอบเป็นโห้หลีเฉินก็ดี นั่นเป็นสิ่งที่ทุกคนล้วนปีติยินดีอย่างยิ่ง คงร่วมกันเฉลิมฉลองทั้งประเทศ แต่ถ้าชอบคนอื่น……

ไม่กล้าคิด ไม่กล้าคิดเลย

บนโลกนี้น่าจะยังไม่มีผู้ชายที่ยิ่งมีเสน่ห์เทียบเท่ากับโห้หลีเฉินได้ เย้นหว่านคงไม่ปล่อยหนุ่มหล่อดีเยี่ยมขนาดนั้นไป แล้วไปเก็บขยะอื่นมาหรอก

“กู้จื่อเฟย เย้นหว่านเป็นพี่สะใภ้ฉัน ปัญหาความสัมพันธ์ของเธอ ฉันก็เป็นห่วงมาก เธอบอกฉันหน่อย สรุปชอบใครกัน?”

บนหน้าฉินฉู่ฉีกรอยยิ้มขึ้น ทันใดนั้นเข้ามาใกล้กู้จื่อเฟย พูดจาเอาใจ

กู้จื่อเฟยยังพยายามไปแย่งมือถือของฉินฉู่ การเข้าใกล้ที่ไม่บันยะบันยังของเขานี้ แวบหนึ่งใบหน้านั้นขยายใหญ่อย่างไร้ขอบอยู่ตรงหน้าเธอ ใกล้จนเกือบจะจูบเข้าแล้ว

คิ้วตาที่สะอาดดูดีของชายหนุ่ม แม้กระทั่งรูขุมขนที่ละเอียด ล้วนปรากฏตรงหน้าเธออย่างชัดเจน

หัวใจของกู้จื่อเฟยที่กำลังเต้นอยู่ ทันใดนั้นก็เต้นระรัว

ฉินฉู่กลับไม่รู้สึกตัวว่าเข้ามาใกล้เกินไปเลยสักนิด และกะพริบตาดอกพีชคู่นั้น ทำตัวน่ารักกับกู้จื่อเฟย

“จื่อเฟย เธอเห็นแก่ที่พวกเราเป็นเพื่อนที่ดีต่อกัน เธอต้องบอกฉันนะ”