บทที่ 306 ทำไมเธอถึงยังไม่ไป

บทที่ 306 ทำไมเธอถึงยังไม่ไป

ห้องคนไข้ของโห้หลีเฉินนั้น คนทั่วไปรวมถึงหมอต่างไม่สามารถเข้าออกได้ตามชอบใจ นี่คือใคร ถึงกล้าพุ่งเข้ามาแบบที่ไม่เคาะประตูขนาดนี้?

คนในห้องคนไข้รีบหันมองไปทางหน้าประตู

เห็นเพียงเย้นหว่านที่หายตัวไปสองวันหลังจากที่ผ่าตัดวันนั้น ปรากฏตัวอยู่ที่หน้าประตูห้องคนไข้

แก้มของเธอแดงระเรื่อ หายใจหอบ เหมือนวิ่งเข้ามาเลย

มีคนสงสัย “เย้นหว่าน? ทำไมเธอถึงมาเวลานี้?” พวกเขายังคิดว่าเย้นหว่านจะไม่มาอีกแล้วเสียอีก

“เธอมาเวลานี้ น่าคับแค้นใจจริงๆ โห้หลีเฉินยังไม่อยากได้ยินแม้แต่ชื่อของเธอ ยิ่งไม่อยากเห็นตัวเธอด้วย”

“ต้องขวางเธอไว้รึเปล่า?”

ผู้คนลังเล ถกเถียงเสียงต่ำ เวลานี้บรรยากาศในห้องคนไข้ยิ่งเพิ่มความประหม่า

ได้ยินชื่อที่คุ้นเคยนั้น ท่าทางเย็นชาของโห้หลีเฉินแข็งทื่อในชั่วพริบตาหนึ่ง หันหน้ามองไปก็เห็นผู้หญิงที่ยืนอยู่หน้าประตูเข้า

ท่าทางของเขาเปลี่ยนไปเล็กน้อย

เย้นหว่านหายใจหอบวิ่งมาถึงหน้าประตูห้องคนไข้ แวบแรกที่มองเห็นชายหนุ่มนอนอยู่บนเตียงคนไข้

สีหน้าของเขาซีดขาวนิดหน่อย ท่าทางดูเหมือนซูบผอมอยู่บ้าง นั่นเห็นได้ชัดว่าเป็นลักษณะที่ป่วยอยู่ ทำให้ปลายหัวใจของเธอเจ็บขึ้นมา

เบ้าตาเธออุ่นๆ พอสมควร สูดๆ น้ำมูก ไม่ง่ายที่จะกลั้นน้ำตาที่อยากไหลลงมานั้นไว้ ค่อยๆ เดินไปทางเตียงคนไข้ทีละก้าว

จูเหลียนอีงมองเย้นหว่าน และมองโห้หลีเฉินอีกครั้ง ไม่ว่าโห้หลีเฉินจะปฏิเสธไม่ยอมเจอเย้นหว่านหรือไม่ ก็ถอยตำแหน่งข้างเตียงออกมาให้อย่างไม่ลังเล

หล่อนไม่มีวิธีทำอะไรกับโห้หลีเฉินได้เลยสักนิด บางทีเย้นหว่านอาจจะสามารถใช้วิธีหนามยอกเอาหนามบ่งกระตุ้นโห้หลีเฉินสักหน่อย?

เย้นหว่านจ้องมองโห้หลีเฉินอยู่ แต่ละก้าวนั้นราวกับเดินบนทางที่แสนไกล ผ่านมาหลายศตวรรษ ในที่สุดก็เดินมาถึงตรงหน้าของเขา

เสียงของเธอสะอื้นอยู่บ้าง “คุณ รู้สึกเป็นยังไงบ้าง?”

โห้หลีเฉินขยับหัวคิ้ว ชั่วขณะนั้นสีหน้าเปลี่ยนมาเย็นชา ปฏิเสธคนออกห่างอย่างไม่เป็นธรรมชาติ

น้ำเสียงเขายิ่งเย็นทื่อ “ยังไม่ตาย”

เย้นหว่านนั่งลงที่ข้างเตียง ระยะห่างกับเขาจึงใกล้เข้ามาหน่อย

น้ำเสียงเธอมีความหนักหน่วงอยู่บ้าง เหมือนยากลำบากมากกว่าจะพูดออกมาได้ “เจ็บตรงไหนแล้ว? ขอฉันดูหน่อยได้มั้ย?”

เธอเพียงรู้แต่ว่าเขายังมีชีวิตอยู่ แต่ไม่รู้ว่าเขาบาดเจ็บหนักแค่ไหน

แต่ว่าอาการเจ็บที่เกือบเอาชีวิตเขานั้นคงไม่เบาเด็ดขาด เธออยากดูสักหน่อย อยากจำเอาไว้ว่าเพื่อเธอแล้วเขาได้รับความทรมานมากเท่าไร

สีหน้าของโห้หลีเฉินกลับเปลี่ยนไปดูแย่ยิ่งขึ้น

เขามองเธอไปตรงๆ สายตายิ่งเย็นเฉียบ ประกายความหมายที่เย้ยหยัน

“ฉันไม่ต้องการความจอมปลอมของเธอ ออกไป”

ออกคำสั่งไล่แขกไปทันที

น้ำเสียงที่เย็นยะเยือกนั้นทำให้คนอื่นที่อยู่ในเหตุการณ์ต่างรู้สึกหนังศีรษะชา

เขาเกือบคิดได้ในจิตสำนึกแรก ดูเถอะ โห้หลีเฉินรำคาญเย้นหว่านจริงๆ แม้แต่เจอเธอก็ยังไม่อยากเจอ พอมาถึงก็ไล่เธอไป

แต่พวกเขากลับสังเกตเห็นปฏิกิริยาอย่างที่สองนั้น ถึงแม้โห้หลีเฉินจะมีท่าทางแย่มากต่อเย้นหว่าน แต่เมื่อเทียบกับความไม่สนใจต่อพวกเขา เหมือนว่าจะแตกต่างกันโดยสิ้นเชิง

ก่อนหน้านี้แม้แต่จูเหลียนอีง โห้หลีเฉินยังไม่ได้สะบัดสายตาที่ดูจริงจังผ่านมาสักที

แต่พอเย้นหว่านมา โห้หลีเฉินล้วนมองแค่เย้นหว่านตั้งแต่ต้นจนจบ แถมยังถามมาตอบไป ถึงแม้ว่าเนื้อหาที่ตอบจะมีความคับแค้นใจอยู่นิดหน่อยแบบนั้น

ผู้คนต่างระลึกได้ถึงความแตกต่าง และต่างมีวิสัยทัศน์รู้ดีมาก จึงทำเป็นแจกันดอกไม้ประกอบฉาก ยืนอยู่แบบไม่พูดอะไรสักคำ

เย้นหว่านถูกโห้หลีเฉินต่อว่าด้วยความประหลาดใจ เธออยากดูบาดแผลของเขาหน่อย ทำไมถึงกลายมาเป็นจอมปลอมไปได้?

“ดูจากพลังการพูดจาของคุณเต็มที่ขนาดนี้ ดูแล้วอาการเจ็บคงดีขึ้นแล้ว”