บทที่ 307 ผู้ชายที่หยิ่งยโสเอาใจยาก

บทที่ 307 ผู้ชายที่หยิ่งยโสเอาใจยาก

“ฉันไม่ไป คุณบอกว่าฉันไม่ใช่คู่หมั้นคุณก็ไม่ใช่แล้ว แต่การได้ดูแลคุณ เป็นความยินยอมของฉันเอง”

เย้นหว่านมองโห้หลีเฉินด้วยสายตาเปล่งประกาย จริงจังแบบหาที่เปรียบมิได้ “ช่วงเวลานี้ เรื่องราวทั้งหมดของคุณ ปล่อยให้ฉันดูแลแล้วกัน”

โห้หลีเฉินตะลึงค้างกะทันหัน มองเย้นหว่านอย่างมหัศจรรย์ใจ เหมือนว่าเดิมทีนึกไม่ถึงว่าคำพูดแบบนี้จะหลุดออกมาจากปากของเธอ

เธอยินยอมดูแลเขาด้วยตนเอง?

เพียงไม่กี่คำเหล่านี้ แวบหนึ่งก็สัมผัสถึงภายในใจลึกของโห้หลีเฉินแล้ว ทำให้ความเย็นที่อบอวลอยู่รอบตัวเขาจางหายไปเกือบหมด

เสียงของเขาเย็นชืดและเอาใจยาก “เธอไม่ต้องมาเฝ้าฉันเพราะรู้สึกผิด ที่ฉันต้องการไม่ใช่สิ่งนี้”

เห็นโห้หลีเฉินยังปฏิเสธเธออยู่ เย้นหว่านจำใจอยู่บ้าง

เพราะหลังจากคืนวันนั้นที่คำพูดของเธอทำร้ายโห้หลีเฉิน ท่าทีที่เขามีต่อเธอก็เกิดเปลี่ยนแปลงแบบหมุนสามร้อยหกสิบองศา ขีดเส้นแบ่งกับเธออย่างสุดแรง

ถ้าหลังจากนั้นเขาขีดเส้นกั้นมาตลอด ถึงแม้เธอจะรู้ใจจริงของเขาแล้ว รู้ความคิดของตนเองแล้ว ก็ไม่มีความกล้าหาญไปหาโห้หลีเฉินก่อนได้

แต่เกิดอุบัติเหตุรถชนอย่างนี้ขึ้นพอดี และเขากลับไม่สนใจชีวิตตนเองมาช่วยเธอไว้

ในการชดใช้ต่อหน้าเขา เย้นหว่านทำอะไรล้วนเห็นได้ชัดว่าไม่มีค่าพอที่จะกล่าวถึง

ต้องหน้าด้านหน้าทนอยู่ข้างกายเขา เฝ้าเขาไว้ และตามติดเขา

“ฉันอยากดูแลคุณด้วยใจจริง ไม่มีสาเหตุอย่างอื่น แค่ทนเห็นคุณได้รับบาดเจ็บไม่ได้ โห้หลีเฉิน คุณให้โอกาสฉันสักครั้งได้มั้ย?”

เย้นหว่านมองโห้หลีเฉินด้วยสายตาแวววาว ในเสียงที่อ่อนละมุนเต็มไปด้วยความจริงใจที่ทำให้คนประทับใจ

เผชิญหน้ากับสายตาที่เหมือนอ้อนวอนของเย้นหว่าน ลมหายใจโห้หลีเฉินไม่เป็นจังหวะเท่าไร กำแพงที่หนาวเย็นในใจเกือบจะควบคุมไม่ไหวเริ่มพังทลาย

เดิมทีเขาปฏิเสธสายตาของเธอไม่ได้ ต่อให้เขารู้ว่าเธออาจจะมาเพียงเพราะรู้สึกผิด

“เธอคิดอยากจะชดใช้คืนที่ติดค้างฉันขนาดนี้เลยเหรอ?” เสียงของโห้หลีเฉินเย็นชืดและกดดัน

ติดค้างเขา? ตั้งแต่รู้จักกันถึงตอนนี้ เย้นหว่านเหมือนติดค้างเขามากมายเลยทีเดียว เพียงดูแลสักหน่อย เหมือนจะยังคืนไม่หมด

งั้นถือว่าคืนกำไรให้? ไม่รู้วิธีการพูดแบบนี้ โห้หลีเฉินจะยอมรับได้ง่ายกว่าหน่อยหรือไม่

เย้นหว่านพิจารณาสักครู่ อยากจะบอก แต่โห้หลีเฉินกลับเอ่ยปากขัดคำพูดของเธอ

เสียงของเขาเย็นชาอยู่บ้าง “งั้นให้โอกาสนี้กับเธอ รอฉันหายดี เธอก็ออกไปให้ถึงที่สุด อย่าปรากฏตัวตรงหน้าฉันอีก”

เย้นหว่าน “......” นั่นจะได้อย่างไรกันเล่า

แต่ว่าไม่ง่ายที่เขาจะหลุดปากออกมา งั้นตามเขาไปก่อนเถอะ

หลังจากที่เขาหายดี เธอค่อยฉีกสัญญาก็ได้ ในเมื่อก็ไม่ใช่ครั้งแรกที่เขาผิดสัญญา

บนหน้าเย้นหว่านยกรอยยิ้มขึ้นทันที พยักหน้าแล้ว “ได้สิ งั้นช่วงเวลานี้ปล่อยให้ฉันดูแลคุณอย่างเต็มที่นะ”

เห็นเธอรับปากอย่างสบายใจขนาดนั้น โห้หลีเฉินยิ่งกลัดกลุ้มใจขึ้นไปอีก

ดูเอาเถอะ ที่แท้ผู้หญิงคนนี้ก็มาเพราะรู้สึกผิด

เขาไม่ชื่นชมความรู้สึกผิดในใจของเธอหรอก

คุยเงื่อนไขเรียบร้อย เย้นหว่านก็ยื่นช้อนไปที่ริมฝีปากของโห้หลีเฉินอีกครั้งอย่างใจกล้า พูดเสียงละมุน

“มา อ้าปาก”

ท่าทางหน้าตาอมยิ้มของหญิงสาว ทำให้ในใจโห้หลีเฉินอึดอัด และเหมือนอาลัยอาวรณ์อย่างมาก

เขาหงุดหงิด พูดอย่างเย็นชืด “เย็นแล้ว จะกินยังไง?”

นี่พึ่งเป็นเวลาครู่เดียว โจ๊กยังมีไอร้อนโชยขึ้นมาอยู่เลย ยังไม่เย็นสักหน่อย

เห็นได้ชัดว่าโห้หลีเฉินกำลังหาจุดบกพร่อง

เย้นหว่านไม่หงุดหงิด รีบเก็บช้อนกลับไปทันที ยกชามไว้แล้วลุกขึ้นยืน “ฉันขอไปใช้ไมโครเวฟอุ่นให้หน่อย”

พูดจบ เธอก็รีบไปที่ห้องครัวด้านข้าง

ท่าทางที่กระตือรือร้นนั้นไม่มีความไม่พอใจที่ทำให้คนลำบากใจสักนิด

โห้หลีเฉินมึนงงเล็กน้อย มองภาพด้านหลังของเธอจนใจลอย สรุปผู้หญิงคนนี้คิดจะทำอะไรกัน?