บทที่ 308 ผู้หญิงที่คร่อมอยู่บนตัว

บทที่ 308 ผู้หญิงที่คร่อมอยู่บนตัว

จูเหลียนอีงกำลังมองอยู่ด้านข้าง ในดวงตาที่ขุ่นมัวคู่นั้นมีรอยยิ้มที่ปลื้มใจอยู่

เย้นหว่านมาแล้ว ดีมากจริงๆ โห้หลีเฉินที่ไม่ทานอะไรมาสองวัน คาดไม่ถึงทานโจ๊กชามหนึ่งหมดเกลี้ยงเลย

ที่แท้ของอย่างหนึ่งจะพิชิตของอีกอย่างหนึ่ง

หล่อนหัวเราะแล้วพูดกับคนตระกูลโห้ด้านหลังกลุ่มนั้น “พวกเธอกลับไปก่อนเถอะ ที่นี่มีเย้นหว่านดูแลก็พอแล้ว ต่อไปไม่มีเรื่องอะไร พวกเธอมากันให้น้อยๆ หน่อย”

ทุกคน “......”

“ได้ครับ คุณนายใหญ่”

หลังจากบอกกล่าวกับโห้หลีเฉิน ทุกคนก็เดินเบียดกันออกไป

เดิมทีพวกเขาก็ไม่อยากอยู่ที่นี่นานเท่าไร โดยเฉพาะนิสัยเสียของโห้หลีเฉินช่างใหญ่เหลือเกินจริงๆ เพียงแค่ไอเย็นกดทับ เกือบทำให้พวกเขาแทบตายกันหมด

คนอื่นที่ในห้องหลังจากออกไปหมด จูเหลียนอีงถึงมองเย้นหว่านแล้วถามว่า

“เสี่ยวหว่าน สองวันนี้หนูไปที่ไหนมากัน?”

โห้หลีเฉินที่หันหน้านอนอยู่ได้ยินคำพูดนี้แล้วก็ขมวดคิ้ว บนหน้าที่หล่อเหลามีความมืดอึมครึมขีดผ่าน

เมื่อสักครู่อารมณ์ของเขาปรับมาดีหน่อย ตอนนี้เปลี่ยนมาหดหู่อีกแล้ว

เย้นหว่านเงยหน้าอย่างแปลกใจ “สองวันนี้อะไรคะ? คุณย่าลืมไปแล้วเหรอ เมื่อวานหนูยังเจอกับคุณย่าด้านนอกห้องผ่าตัดของโห้หลีเฉินอยู่เลย”

“นั่นเป็นเรื่องเมื่อสองวันก่อนแล้ว เฉินออกมาจากห้องผ่านตัดเป็นเวลาสองวันแล้วนะ”

“อะไรนะ?”

เย้นหว่านตกใจยกใหญ่ มือชะงัก มีดปอกผลไม้ก็บาดที่นิ้วมือเข้า

เดิมทีเธอไม่ทันได้สังเกตเห็น ทำหน้าตกตะลึงมาก “หนูคิดว่าเป็นแค่เรื่องของเมื่อวานนี้ พอหนูพึ่งฟื้นขึ้นก็รีบเข้ามาเลยค่ะ”

จูเหลียนอีงขมวดคิ้วเช่นกัน “พูดแบบนี้ หนูสลบไปเป็นเวลาสองวัน?”

“เธอสลบไปได้ยังไง?”

โห้หลีเฉินหันหน้ากลับมาทันใด ถามด้วยเสียงทุ้ม

เขาคิดว่าสองวันนี้ที่เย้นหว่านไม่ปรากฏตัว เป็นเพียงไม่อยากเชื่อมโยงความสัมพันธ์กับเขา ถึงได้หนีไปอย่างใจร้าย แต่คาดไม่ถึงว่าเธอจะเกิดเรื่องอะไรขึ้น

ชั่วขณะนั้นเขารู้สึกหวาดกลัวหน่อยๆ ตอนนี้เธอยังปรากฏตัวต่อหน้าเขาดีๆ

จูเหลียนอีงพูดอธิบาย “วันนั้นที่หลานผ่าตัด เย้นหว่านทำเรื่องอะไรมากมายเลย วุ่นวายครึกโครมไปทั่วเมือง ถึงตามหาป่ายฉีเข้ามาได้ ตอนที่อยู่นอกห้องผ่าตัด ย่าก็เห็นสีหน้าหล่อนไม่ค่อยปกติ รอหลานผ่าตัดเสร็จ หล่อนเป็นลมสลบไปแล้ว ก่อนจะถูกป่ายฉีพาไป”

เย้นหว่านเกาๆ ศีรษะ “อาจจะเป็นเพราะวันนั้นออกกำลังเกินแรง ฉันไม่รู้ว่าตัวเองหลับไปสองวัน แค่รู้สึกว่าหลับรอบนี้นานอยู่หน่อยเท่านั้นเอง”

โห้หลีเฉินไม่คิดว่าเรื่องราวเป็นแบบนี้

เขามองเย้นหว่านแบบเหม่อลอย ในใจตื่นตระหนกจนพูดไม่ออก ยังมีอารมณ์ซับซ้อนอย่างอื่นพัวพันอยู่ด้วยกัน เดิมทีเธอไม่ได้วางมือไม่ยอมยุ่งกับเขา

การรับรู้นี้ทำให้โห้หลีเฉินทั้งดีใจ ทั้งสับสน

เขาถามต่อ “ป่ายฉีทำอะไรกับเธอรึเปล่า?”

เรื่องที่คนสารเลวนั้นทำกับเย้นหว่านในครั้งแรก ถึงตอนนี้เขายังจำได้ขึ้นใจ เพียงรอหาโอกาสเหมาะ จะฆ่าเขาซะ

เย้นหว่านอดนึกถึงชุดนอนบนตัวที่ใส่ตอนตื่นขึ้นมาไม่ได้ และไม่รู้ว่าเป็นใครเปลี่ยนให้กัน

ยังมีสายตาคลุมเครือที่ป่ายฉีพินิจพิเคราะห์เธอนั้นอีก

เธอไม่ค่อยสบายใจเท่าไร แต่ส่ายๆ หน้า “ไม่มี ตอนนี้เขาน่าจะถือว่าเป็นเพื่อนฉันแล้ว”

ถึงแม้จะมีบางครั้งที่ถูกตี

เพื่อน? โห้หลีเฉินสีหน้าอึมครึม และไม่ชอบคำนี้

เขากำลังอยากบอกอะไร กลับมองเห็นเลือดสีแดง

เห็นเพียงที่นิ้วมือของเย้นหว่านมีบาดแผลรอยหนึ่ง กำลังผุดหยดเลือดมาด้านนอกไม่หยุด ในถังขยะด้านล่างมือของเธอก็มีเลือดหยดไม่น้อย

“เธอไม่เจ็บเหรอ?”

โห้หลีเฉินตวาด แวบหนึ่งพลิกตัวลุกขึ้นนั่งจากบนเตียง จับมือน้อยๆ ของเย้นหว่านที่เลือดไหลไว้

เขารีบนำทิชชูมาแผ่นหนึ่ง ห่อนิ้วมือของเย้นหว่านไว้ ขณะเดียวกันพูดสั่ง “เอากล่องยามา”

“นี่ฉันไม่เป็นอะไร”