บทที่ 364 เธอไม่ควรรู้

บทที่ 364 เธอไม่ควรรู้

"ใช่ ฉันผิดเอง ถูกขังอยู่ในบ้าน หงุดหงิด ทรมาน ก็เลยระบายอารมณ์กับสาวใช้ แต่ว่าเฉิน แม้ว่าฉันจะไม่ใช่ แต่ความรู้สึกของฉันที่มีต่อคุณก็ไม่เคยเปลี่ยนไปเลยนะ "

มู่หรุงชิ่นตาแดง เดินไปทางโห้หลีเฉิน

"ตอนนี้คุณเต็มใจที่จะมาหาฉัน เป็นเพราะนึกถึงความรู้สึกก่อนหน้านี้ของพวกเราใช่ไหม ให้ให้อภัยฉันแล้วใช่ไหม？เฉิน ฉันจะไม่ขออะไรมาก แค่อยากย้อนกลับไปในอดีตกับคุณก็พอ เรื่องพวกนั้นที่ทำผิดไป ฉันสัญญาว่าจะไม่ทำอีก "

ขณะที่พูดนั้น มู่หรุงชิ่นยื่นมือออกไปสัมผัสโห้หลีเฉินอย่างเต็มไปด้วยความหวัง

แต่กลับชายหนุ่มคนนั้นหลบหลีกโดยตรง

โห้หลีเฉินเลิกคิ้ว มองเธอด้วยความสายตารังเกียจและเย็นชา

"มู่หรุงชิ่น ที่ฉันมาหาเธอ ไม่ใช่ระลึกถึงความรู้สึกเก่า ๆ "

โห้หลีเฉินหลบมู่หรุงชิ่น ร่างสูงถอยหลังไปอีกสองก้าว และยืนอยู่นอกประตูอย่างตรงไปตรงมา

ท่าทางที่น่าขยะแขยงเช่นนั้น ดูเหมือนว่าอากาศในห้องทำให้เขารู้สึกอยากจะอ้วก

มือของมู่หรุงชิ่นแข็งทื่ออยู่กลางอากาศ ใบหน้าซีดเซียว

เธอเติบโตมาพร้อมกับโห้หลีเฉิน รักเขามาตั้งหลายปี เธอก็รู้จักเขามากพอสมควร ท่าทางแบบนี้ของเขา รู้สึกขยะแขยงเธอจริงๆ

กลัวว่าในสายตาของเขา เธอคงจะน่ารังเกียจยิ่งกว่าคนจรจัดข้างถนนซะอีก

โห้หลีเฉินมองไปที่มู่หรุงชิ่น ด้วยดวงตาที่เบาบาง และสั่งทีละคำว่า:

"วันเกิดปีที่ 70 ของท่านเอิร์ลแก่เวนเดลล์ ฉันอยากให้เธอออกงานเป็นคู่หญิงของฉัน"

มู่หรุงชิ่นถึงกับผงะไปชั่วขณะ

เธอถึงจะตอบสนองกลับมาได้ว่า โห้หลีเฉินมาหาเธอ ไม่ใช่เพราะระลึกความรู้สึกเก่า ๆ แต่เป็นเพราะอีกสองวันจะต้องไปอวยพรวันเกิดของท่านเอิร์ลแก่เวนเดลล์!

ท่านเอิร์ลแก่เวนเดลล์เป็นคนถ่อมเนื้อถ่อมตัว มาโดยตลอด และอยู่ในอเมริกา และไม่เคยติดต่อกับตระกูลโห้มาก่อน ทั้งหมดเป็นเพราะการมีส่วนร่วมของมู่หรุงชิ่น ถึงได้เชิญให้มู่หรุงชิ่นเข้าร่วมในครั้งนี้ด้วย

ตอนนี้ท่านเอิร์ลแก่เวนเดลล์เกษียณอายุแล้ว และในมือก็ไม่มีอำนาจอะไรมากมาย ซึ่งไม่มีประโยชน์อะไรกับโห้หลีเฉินเลยสักนิด

แต่ทำไมโห้หลีเฉินถึงต้องไปพบท่านเอิร์ลแก่เวนเดลล์ให้ได้ด้วยล่ะ?

ยิ่งไปกว่านั้นยังไปเยี่ยมเยียนตามช่องทางปกติ เพื่อเป็นหน้าเป็นตาต่อเวนเดลล์ อาจจะเป็นไปได้ว่า... มีเรื่องอะไรให้ช่วย?

โห้หลีเฉินจะมีเรื่องอะไรให้ท่านเอิร์ลแก่เวนเดลล์ช่วยงั้นเหรอ?

สมองของมู่หรุงชิ่นเคลื่อนไหวอย่างรวดเร็ว คิดไม่ออกดังนั้น จึงรีบถามออกมาโดยทันที:

"คุณจะไปเจอเขาทำไม ฉันอยากรู้เหตุผล"

“เธอไม่สมควรรู้”

คำพูดเฉยเมย และไม่มีความเมตตาสักนิด

น้ำเสียงของโห้หลีเฉินเย็นชาเป็นอย่างมาก “ มู่หรุงชิ่น เตรียมตัวให้พร้อมแล้วไปอเมริกากับฉัน ทำดีล่ะก็ ฉันจะปล่อยเธอไว้สักชีวิตหนึ่ง ถ้าทำไม่ดี ตระกูลมู่หรุงก็จะถูกฝังศพไปพร้อมกันด้วย”

คำพูดที่เย็นชาเหมือนน้ำแข็งนั้น ไม่เพียงเป็นแค่คำขู่ แต่เขาทำเรื่องแบบนี้อย่างแน่นอน!

สีหน้าของมู่หรุงชิ่นขาวซีดอย่างน่ารุนแรง และสั่นสะท้านไปทั้งตัว

แน่นอนว่าเธอรู้ดีว่าวิธีการของโห้หลีเฉินนั้นทรงพลังมากเพียงใด แม้ว่าตระกูลมู่หรุงก็เป็นเศรษฐีระดับสูงในเมืองหนาน แล้วอย่างไร ถ้าโห้หลีเฉินต้องการให้มันพินาศและหายไป มันก็จะไม่สามารถแม้แต่ลอยเหมือนคลื่นต่อสู้ดิ้นรนได้เลย

ครั้งนี้ตระกูลมู่หรุงถูกกดดัน และมันเป็นความจริงอย่างโจ่งแจ้ง

สีหน้าของมู่หรุงชิ่นซีดลง รู้ว่าเธอก็ไม่สามารถปฏิเสธได้ แต่ในใจ ก็ยิ่งอยากรู้ว่า ทำไมโห้หลีเฉิน ถึงต้องทำแบบนี้

เป็นเพราะเรื่องอะไรกันแน่ ที่ทำให้โห้หลีเฉินรีบร้อนซะขนาดนี้ จนกระทั่งทำลายตระกูลมู่หรุง ทั้งหมดเพียงแค่พลิกฝ่ามืออย่างไม่เสียดาย?

"เฉิน ฉันรู้ว่าเมื่อก่อนฉันผิดไปแล้ว แต่หัวใจของฉันที่มีต่อคุณนั้นเป็นความจริงนะ ฉันจะพยายามอย่างเต็มที่เพื่อชดเชย ตอนนี้ช่วยคุณได้ ฉันจะช่วยคุณด้วยใจจริงทั้งหมด ฉันจะพาคุณไปพบท่านเอิร์ลแก่เวนเดลล์ เขาค่อนข้างคุ้นเคยกับฉัน และฉันสามารถแนะนำเขาให้รู้จักคุณได้”

มู่หรุงชิ่นเผยรอยยิ้มที่จริงใจให้โห้หลีเฉิน นัยน์ตาเต็มไปด้วยเสน่หาอย่างเข้มข้น

ทว่าโห้หลีเฉินกลับไม่มองแม้แต่แวบเดียว ได้จุดประสงค์ที่ต้องการ จึงหันกลับไปอย่างไม่ลังเล