บทที่ 363 ใจอำมหิต

บทที่ 363 ใจอำมหิต

สาวใช้ถูกเตะจนลงไปนอนบนพื้น มือกดไปโดนเศษแก้ว เลือดจึงไหลออกมาทันที

เธอรีบปิดมือ และคุกเข่าลงบนพื้นอย่างสั่นสะท้าน ร้องไห้ขอความเมตตา

"คุณหนู ขอโทษค่ะ ยกโทษให้พวกเราเถอะนะคะ... "

"หึ ยกโทษให้พวกแก？ฉันถูกขังไว้ในบ้าน พวกแกก็ไม่ทำตัวดีๆ!"

สีหน้าของมู่หรุงชิ่นดุร้ายไร้ที่เปรียบ มองสาวใช้ทั้งสองคนด้วยสายตาที่โหดเหี้ยมเป็นอย่างยิ่ง “ เอาแส้มา!”

"ไม่ ไม่เอานะคะคุณหนู ได้โปรดอย่าตีพวกเราเลยนะคะ"

สาวใช้ทั้งสองตัวสั่นเหมือนตะแกรง นอนร้องไห้อยู่บนพื้น

นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่พวกเธอถูกทุบตี ตั้งแต่ช่วงเวลาที่มู่หรุงชิ่นถูกขังไว้นั้น อารมณ์ของเธอก็รุนแรงมากๆ เอะอะก็ระบายความโกรธของเธอกับพวกสาวใช้อย่างพวกเธอทุกครั้ง

ดูถูกด่าทอ และเสริมด้วยไม้ฟาดบนตัว

เพียงแค่ไม่กี่วัน ทั้งตัวของพวกเธอสองคนก็มีบาดแผลทุกหนทุกแห่ง บาดแผลเก่ายังเจ็บอยู่ ตอนนี้ก็จะเพิ่มแผลใหม่อีก พวกเธอไม่ได้มาทำงานหาเงินที่นี่ แต่มาเพื่อถูกทารุณกรรม

แต่พลังของมู่หรุงชิ่นนั้นมีอย่างท่วมท้น การถูกเธอตบตีก็เป็นเพียงความเจ็บปวดทางเนื้อหนังเท่านั้น หากไม่เชื่อฟังเธอและหนีไป ทั้งครอบครัวก็จะต้องทนทุกข์ทรมานแล้ว

พวกเธอจึงทำได้เพียงร้องขอความเมตตาว่า "คุณหนู พวกเราผิดไปแล้วค่ะ พวกเราผิดไปแล้วจริงๆค่ะ ปล่อยพวกเราไปเถอะค่ะ พวกเราไม่กล้าอีกต่อไปแล้ว"

พวกเธอกำลังร้องไห้ หน้าผากกระแทกกับพื้นดังปัง

แต่ยิ่งไปกว่านั้น สีหน้าของมู่หรุงชิ่นก็ยิ่งดุร้าย ชอบใจขึ้นไปอีก

ในเมื่อเธอใช้ชีวิตอย่างไม่มีความสุขเช่นนี้ สาวใช้ต่ำต้อยเหล่านี้ ทำไมต้องไม่ร้องไห้ล่ะ？ พวกเธอควรจะเจ็บปวดมากกว่าเธอเป็นร้อยเท่า พันเท่า

"ผลัวะ"

ใช้แส้ฟาด ไปที่หลังของสาวใช้อย่างเหี้ยมโหด เสียงดังแสบแก้วหู

สาวใช้กรีดร้องด้วยความเจ็บปวดเสียงดัง ทว่ามู่หรุงชิ่นกลับยิ้มอย่างร่าเริงขึ้นไปอีก สีหน้าดุร้าย แต่กลับมีความสุขเป็นพิเศษ

เธอไม่ดี คนทั้งโลกก็ต้องไม่ดีตามเธอด้วย

แค่ระบายความโกรธกับสาวใช้เท่านั้น เธอจะทำให้เย้นหว่าน อยู่ในนรกนับต่อจากนี้!

ภายในห้อง พอได้ยินเสียงร้องไห้ ร้องเสียงแหลมอย่างน่าสงสารจนทำให้คนที่ได้ยินกลัวจนตัวสั่นบริเวณนอกทางด้านนอก พ่อบ้านมีสีหน้าที่ไม่สู้ดี และมองไปที่ชายตรงหน้าอย่างเอาใจ

"คุณโห้ คุณหนูทางนั้นดูเหมือนจะมีอะไรผิดปกตินิดหน่อย ถ้าไม่อย่างงั้น ผมจะไปดูก่อน แล้วให้คุณหนูลงมาหาคุณ?"

กี่ปีมาแล้ว ที่โห้หลีเฉินไม่เคยมาตระกูลมู่หรุ่งเลย แต่พอมา ก็พูดชื่อนามสกุลอย่างชัดเจนว่ามาหามู่หรุงชิ่น

แต่เดิมนี่เป็นเรื่องที่ดี เพราะคุณหนูถูกขังมานานขนาดนั้น อาจเพราะเหตุนี้จึงบรรเทาอาการลงได้ แต่ไม่คาดคิดว่า ภายในห้องของคุณหนูกลับเกิดเรื่องแบบนี้ในเวลานี้ ...

แม้ว่านี่จะไม่ใช่เรื่องแปลกอะไร เพราะเกิดขึ้นบ่อย แต่ถ้าปล่อยให้โห้หลีเฉินเห็นฉากนี้ล่ะก็ ภาพลักษณ์ของคุณหนูจะต้องพังพินาศโดยสิ้นเชิง

พ่อบ้านยังอยากจะสู้ตายสักตั้ง "คุณโห้ เมื่อก่อนคุณหนูหกล้ม อาจจะกำลังเปลี่ยนเสื้อผ้าล้างแผลอยู่ถึงได้ร้องอย่างน่าสังเวชขนาดนั้น ถ้าไม่อย่างนั้น คุณรอสักครู่ได้ไหมครับ?"

ล้างแผล? โห้หลีเฉินหัวเราะเยาะ สาเหตุไร้สาระแบบนี้ก็หามาได้ แค่ได้ยินก็รู้ว่าเป็นเสียงกรีดร้องของอีกสองคน

เกิดอะไรขึ้นในห้องกันแน่?

เดิมทีโห้หลีเฉินไม่ได้สนใจเรื่องพวกนี้ แต่มู่หรุงชิ่นเสแสร้งต่อหน้าเขามาตั้งหลายปี เขาก็อยากเห็นใบหน้าที่แท้จริงของเธอ ด้วยตาของเขา

โห้หลีเฉินไม่สนใจคำพูดของพ่อบ้าน ยังคงก้าวยาวต่อไป และเดินตรงไปที่ห้องของมู่หรุงชิ่น

เมื่อมาถึงหน้าประตู ก็ยื่นมือออกไป และเปิดประตูโดยตรง

“ ใครก็ห้ามเข้ามาขอความเป็นธรรม ไสหัวออกไปเดี๋ยวนี้!”

มู่หรุงชิ่นได้ยินเสียงประตูเปิด ก็ขมวดคิ้วอย่างไม่สบอารมณ์ และด่าสาปแช่งเสียงดัง โดยไม่หันหลังมอง