บทที่ 410 ช่องว่างที่ใหญ่ที่สุด

บทที่ 410 ช่องว่างที่ใหญ่ที่สุด

นั่นคือเว็บไซต์ส่วนตัว ด้านในมีตารายงานใหม่ของโห้หลีเฉิน เวลาละเอียดมาก ตั้งแต่เช้าถึงเย็น ทำงาน กินข้าว ทั้งหมดจัดวางได้อย่างละเอียด

แท้จริงแล้วหนึ่งวันของโห้หลีเฉิน ยุ่งขนาดนี้เลยเหรอ

แต่กลางคืนไม่จัดตารางงานอะไร ก็เพื่อมาหาเธอ

เย้นหว่านรู้สึกซึ้งใจมาก มองดูชายที่นอนหลับอยู่ สายตาก็อ่อนโยนเข้าไปอีก

เว็บไซต์นี้ไม่เพียงแต่อัปเดทตารางงานของโห้หลีเฉินใหม่ ยังมีตารางงานครั้งก่อนของเขาอีก สำหรับผู้ชายของตัวเอง เย้นหว่านก็ต้องสงสัยมากอยู่แล้ว และยังเปิดดูทีละหน้าอย่างตั้งใจ

พอดูแล้ว เธอก็ยิ่งตกใจและตะลึง

เธอพึ่งรู้ว่า ช่วงนี้โห้หลีเฉินพึ่งกลับไปตระกูลหยู จัดการธุระของตระกูลหยูที่ยุ่งยากจนหัวแทบระเบิด แต่ยังแอบมาหาเธอได้อีก

ตารางงานนั้น ยิ่งไปกว่านั้นยังมีไม่ได้หลับติดต่อกันห้าวันอีก

เย้นหว่านดูจนขอบตาแดง สงสารโห้หลีเฉินที่ช่วงนี้ต้องเหนื่อย ถ้าไม่ใช่เพราะเธอ เขาก็ไม่ต้องกลับตระกูลหยู ต้องอยู่ในตระกูลที่อันตรายขนาดนั้น

ต่อไป เธอจะดูแลเขาอย่างดีเลย

เย้นหว่านคิดแบบนี้ในใจ จะเปิดอ่านต่อ ดูตารางงานในเมืองหนาน ส่วนมากเธอก็รู้บ้าง

แต่ดูแล้ว ก็ทำให้เธอนึกถึงวันที่อยู่เมืองหนานกับเขา

ตารางงานนี้ ก็เหมือนกับไดอารี่ ทุกหน้าบันทึกเรื่องราวของเธอกับโห้หลีเฉินเอาไว้

มีทั้งความสุข ทั้งความผิดพลาด

ยังดีที่ตอนนี้พวกเขาอยู่ด้วยกัน ไม่ได้แยกจากกัน

เย้นหว่านอ่านและใช้เวลาไปมาก ดูว่าได้เวลาแล้ว เธอก็จะเรียกโห้หลีเฉินให้ตื่น กำลังจะปิดโทรศัพท์ กลับเห็นบนตารางงานมีชื่อที่คุ้นเคยปรากฏขึ้น

บันทึกการเข้าพักโรงแรมตี้เหา

เวลา เธอถูกวางแผนทำร้าย คืนฝันร้ายที่ถูกกระทำชำเรา

ดูอีก ห้องที่โห้หลีเฉินเข้าพัก ก็คือห้องที่คืนนั้นเธอเคยอยู่!

เย้นหว่านมองการบันทึกในโทรศัพท์นั้น ในสมองมีภาพว่างเปล่า ตกใจจนถูกไม่ออก

ทำไมโห้หลีเฉินคืนนั้นถึงได้อยู่ในโรงแรมตี้เหา หรือว่าเขา……

“ดูอะไรอยู่น่ะ?”

เสียงของผู้ชายดังขึ้นกะทันหัน ตกใจจนมือเย้นหว่านกระตุก โทรศัพท์ตกไปบนเตียง

โห้หลีเฉินก็เห็นภาพหน้าจอนั้นพอดี

มองดูเนื้อหาที่เขียนบนนั้น โห้หลีเฉินเบิกตาโพลงโต หายใจติดขัด

เขาไม่คิดเลยว่า เย้นหว่านจะรู้เรื่องนี้ในเวลานี้

คืนนั้นสำหรับเย้นหว่านแล้ว มันคือฝันร้าย

“เสี่ยวหว่าน ฉัน……”

โห้หลีเฉินพูดด้วยเสียงที่แหบ มองดูสีหน้าที่ซีดขาวของเย้นหว่าน ก็เหมือนมีอะไรมาปิดเสียงไว้ ขนาดอธิบายยังพูดไม่ออกเลย

คืนนั้น เขาทำร้ายเธอเอง ทำให้เธอมีความทรงจำอันเลวร้าย

เขายังจำได้อย่างชัดเจน เธอเคยบอกไว้ว่า เธอเกลียดผู้ชายในคืนนั้นมากแค่ไหน ไม่อยากจะเจอเขาอีก

เย้นหว่านเงยหน้าขึ้นมองโห้หลีเฉิน สายตาส่ายไปมา เสียงสั่นเล็กน้อย

เธอพูดออกมาอย่างยากลำบาก “ผู้ชายในคืนนั้น……คือนายใช่ไหม?”

พอพูดออกไป เย้นหว่านก็รู้สึกไม่อยากจะเชื่อเลยจริงๆ

เธอไม่คิดเลยว่า ผู้ชายที่ข่มขืนเธอในคืนนั้น ก็คือโห้หลีเฉิน

และเธอ ยังเคยบอกเรื่องคืนนั้นกับเขา ให้เขาช่วยสืบ ปกปิด

โห้หลีเฉินรู้สึกทุกข์ใจ เขาขมวดคิ้วเป็นปม

ตอนนี้เขาไม่อยากให้เธอรู้ แต่พอเผชิญหน้ากับเย้นหว่าน เขากลับไม่อยากโกหกเธออีกแล้ว

นานมาก เขาถึงฝืนพูดออกมาว่า “อืม”