บทที่ 411 จะมีเรื่องราวที่ใหญ่โตเกิดขึ้นในไม่ช้านี้

บทที่ 411 จะมีเรื่องราวที่ใหญ่โตเกิดขึ้นในไม่ช้านี้

“นายต้องรับผิดชอบฉัน”

เย้นหว่านจ้องมองเขา และเอ่ยอีกครั้ง

โห้หลีเฉินทั้งตัวคน มองตาแดงๆของเย้นหว่านอย่างเหลือเชื่อ เป็นครั้งแรก ที่เขารู้สึกสงสัยว่าหูของเขาได้ยินผิดไปหรือเปล่า

เขาเอ่ยพึมพำว่า "คุณพูดอะไรนะ？พูดอีกครั้งสิ"

เย้นหว่านเดินเข้าไปข้างหน้าเล็กน้อย คว้าตรงคอเสื้อของโห้หลีเฉิน และพูดอย่างดุว่า: "ทำไมล่ะนายอยากเบี้ยวฉันเหรอ？นอนกับฉันแล้วก็หนี แถมยังปิดบังฉันมาโดยตลอด โกหกฉัน แถมยังไม่อยากรับผิดชอบอีก.. "

“ ผมจะแต่งงานกับคุณ!”

คำสามคำนี้ ขัดจังหวะคำพูดของเย้นหว่าน

โห้หลีเฉินจ้องมองไปที่เย้นหว่านทีละคำทีละประโยค แน่วแน่เหมือนคำสาบาน ดวงตาลึกล้ำไหลด้วยความเสน่หา

เย้นหว่านจับคอเสื้อของโห้หลีเฉินโดยตัวแข็ง และรักษาท่าทางที่ดุร้ายไว้ แต่ว่ากลิ่นอายทั้งหมดถูกคำพูดคำเดียวของเขาฉีกออกเป็นชิ้นๆ และไม่สามารถดุร้ายได้อีกต่อไป

เขาบอกว่า เขาแต่งงานกับเธอ

โห้หลีเฉินยื่นมือออกมา และโอบกอดเย้นหว่านให้มาอยู่ในอ้อมแขน

คางของเขาถูกกดลงบนศีรษะของเธอ และเสียงต่ำของเขาก็นุ่มนวลและอ่อนโยนเหมือนกับน้ำ

"พอตอนนั้นรู้ว่าเป็นคุณ ก็ตัดสินใจว่าจะบอกคุณ แต่เมื่อเห็นว่าคุณรู้สึกรังเกียจและต่อต้านเรื่องในคืนนั้นขนาดนั้น ผมก็ไม่กล้าพูดออกมา"

เมื่อฟังคำพูดของชายหนุ่ม คำถามทั้งหมดที่เคยวนรอบอยู่ในใจ ก็ได้ถูกอธิบายไว้หมดแล้ว

เมื่อพบกันครั้งแรก โห้หลีเฉินเย็นชาราวกับเทพเจ้าทั้งเก้า เดินไม่เตะฝุ่นและห่างเหินเป็นอย่างมาก จนกระทั่งยังทำข้อตกลงการหมั้นปลอม ๆกับเธออีกด้วย

เขาในตอนนั้น ไม่สนใจ คู่หมั้นอย่างเธอคนนี้เลยสักนิดเดียว

เย้นหว่านถามอีกครั้งว่า “แล้วนายรู้ว่าเป็นฉันตั้งแต่เมื่อไหร่?”

"ในคืนวันหมั้น"

ตอนคืนก่อนงานหมั้นนั้น โห้หลีเฉินไม่ได้สนใจเธอ แต่หลังจากผ่านคืนนั้นไป กลับพัวพันอยากที่จะพิสูจน์อะไรบางอย่างบนตัวเธอ ...

ในตอนนั้นเธอนึกว่าเขากำลังคิดเรื่องบนเตียง ถามยังรู้สึกว่าเขาเป็นคนไร้มารยาทและไร้ยางอาย แต่ตอนนี้ถึงจะรู้ได้ว่า สิ่งที่เขาต้องการจะพิสูจน์ก็คือเธอเป็นผู้หญิงในคืนนั้นใช่หรือไม่

แท้ที่จริงแล้วเขารู้ว่าเป็นเธอ มาตั้งนานแล้ว

ดังนั้นต่อมาจึงเปลี่ยนทัศนคติที่มีต่อเธอไปอย่างมาก ทั้งดีและอบอุ่น

“ คุณโห้ หลังจากคืนนั้น ในทุกการกระทำของคุณ ก็คือตามจีบฉันเหรอ?”

เย้นหว่านมองไปที่โห้หลีเฉินด้วยดวงตาที่เปล่งประกาย มีรอยยิ้มที่ไม่สามารถปกปิดได้อยู่ด้วย

ปฏิกิริยาของเธอช้ามากเกินไป และตอนนี้ถึงจะเข้าใจได้

บนใบหน้าอันหล่อเหลาของโห้หลีเฉินดูไม่อิสระเล็กน้อย ทั้งชีวิตนี้เขาก็ตามจีบแค่เย้นหว่าน และยังดำเนินการอย่างลับ ๆ ไม่ใช่เรื่องง่าย ๆที่จะพูดออกไป

เขาเม้มริมฝีปากบาง ยกมือขึ้นและบีบคางของเย้นหว่าน

ใบหน้าหล่อเหลาเคลื่อนเข้ามาใกล้ พร้อมกับน้ำเสียงที่ยั่วยวนคน “ ตอนนี้ผมก็จีบติดแล้วใช่ไหม?”

จีบติดมาตั้งนานแล้ว เธอจะเป็นคู่ต่อสู้ของเขาได้ที่ไหนกัน? !

แก้มของเย้นหว่านแดงระเรื่อ เขินอายจนเอื้อมมือออกไปผลักเขาออก

"เชอะ เรื่องนี้คุณนึกว่าจะใช้คำไม่กี่คำหลอกฉันได้เหรอ？ ฉันไม่ได้หลอกง่ายขนาดนั้น"

ขยับใบหน้าออกอย่างเชื่องช้า เย้นหว่านกลอกตา และจงใจพูดว่า: "นอกจากว่าคุณจะเตรียมของขวัญที่ทำให้ฉันไม่สามารถปฏิเสธได้"

โห้หลีเฉินมุมปากกระตุก "เย้นหว่าน คุณมีนิสัยติดรับสินบนตั้งแต่เมื่อไหร่？"

"เพิ่งเป็นเนี่ยแหละ" เย้นหว่านหยิ่งผยองทั้งใบหน้า

โห้หลีเฉินยิ้มอย่างเอ็นดู และเอื้อมมือไปลูบผมของเธอ

“ เอาล่ะ คราวหน้า ผมจะเอามาให้คุณ”

ฝ่ามือของชายหนุ่มกว้างใหญ่และอบอุ่น หัวใจของเย้นหว่านก็สั่นไหวอีกครั้ง และสีหน้าไม่พอใจบนใบหน้าก็แทบจะไม่สามารถอดกลั้นได้อีกแล้ว

เผชิญหน้ากับโห้หลีเฉิน เธอก็ไม่มีแรงรับมือได้เลยสักนิด

ทั้งสองเบื่อหน่ายกันไปสักพัก เมื่อเห็นว่าท้องฟ้ากำลังจะสว่าง โห้หลีเฉินก็อดไม่ได้ที่จะต้องจากไป

เย้นหว่านยังคงนอนอยู่บนเตียงต่อ โดยกอดหมอนที่โห้หลีเฉินนอนตื่นสาย เต็นตื้นจนไม่สามารถหลับไปได้อีกต่อไป

แท้ที่จริงแล้ว โห้หลีเฉินก็คือผู้ชายในคืนนั้น

อุปสรรคและฝันร้ายที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในใจของเธอ ก็กลายเป็นความฝันดีๆครั้งแรกระหว่างเธอกับโห้หลีเฉิน ทุกอย่างในฝันร้ายที่ถูกปกคลุมไปด้วยความมืด ค่อยๆสว่างและชัดเจนขึ้น

ไม่ขัดแย้งรังเกียจอีกต่อไป

เย้นหว่านมองออกไปนอกหน้าต่าง มุมปากของเธอยกขึ้นอย่างไม่ได้ตั้งใจ และกระซิบเบา ๆ "โชคดีที่เป็นคุณ"