บทที่ 501 นี่เพิ่งจะเริ่มต้นเท่านั้นเอง

บทที่ 501 นี่เพิ่งจะเริ่มต้นเท่านั้นเอง

“ดีใจจนบื้อไปแล้วหรือ”

เย้นโม่หลินเห็นป่ายฉียืนนิ่งไม่ขยับ ก็เอ่ยเร่งอย่างหมดความอดทน “ไม่มีเรื่องอะไรแล้ว ก็รีบไปหยิบยาลดอาการบวมมาเดี๋ยวนี้”

ป่ายฉีมุมปากกระตุก “ผมไม่บีบเธอให้ตายก็ถือว่าเมตตามากแล้ว คุณยังจะให้ผมรักษาบาดแผลให้เธออีกหรือ”

เขาไม่เคยใจดีมีเมตตาขนาดนี้มาก่อน

เย้นโม่หลินขมวดคิ้ว ออกคำสั่งด้วยน้ำเสียงที่ไม่อนุญาตให้สงสัย

“ให้เวลานายหนึ่งนาทีในการไปหยิบมา”

เอ่ยจบแล้ว เขาก็ไม่มองป่ายฉีเลยแม้แต่น้อย แต่ย่อตัวลงไปข้างกายกู้จื่อเฟย มองข้อเท้าของเธอเงียบๆ

ยื่นมือออกไปคลายเหล็กลวดเหล่านั้นด้วยการกระทำที่แผ่วเบา “คุณอย่าขยับ เดี๋ยวก็ดีแล้ว”

ป่ายฉีรู้สึกตื่นเต้น หัวใจอ่อนไหวแทบตาย

เขาคิดอยากจะหยิบยาพิษที่ทำให้แผลเน่ามา เพื่อเพิ่มอาการบาดเจ็บที่ข้อเท้าให้กับกู้จื่อเฟยจริงๆ!

แต่เมื่อความคิดนี้เพิ่งจะผุดขึ้นมาในสมองของเขา ก็ถูกเขากดมันลงไปทันที

เขาเคยเห็นเย้นโม่หลินเป็นห่วงและเอาใจใส่ผู้หญิงคนหนึ่งขนาดนี้เมื่อไรกัน อีกทั้งการเคลื่อนไหวนั่นด้วย แค่คลายเหล็กลวดเท่านั้นเอง ยังจะระมัดระวังขนาดนั้น กลัวว่าการแตะต้องเธอจะทำให้เธอเจ็บปวดได้

ท่าทางระมัดระวังแบบนั้น ป่ายฉีสาบานเลยว่า ชั่วชีวิตนี้เขายังไม่เคยพบเห็นมาก่อน

กู้จื่อเฟยมองชายหนุ่มที่อยู่เบื้องหน้าตะลึงค้าง หัวใจเต้นเร็วกว่าเดิมขึ้นไปอีกจังหวะหนึ่ง

แม้ว่าจะได้รับบาดเจ็บเพียงเล็กน้อย แต่ความเจ็บนั้น กลับเทียบไม่ได้กับอาการใจเต้นและความดีใจในตอนนี้

ยากนั้นที่จะได้เห็นเย้นโม่หลินอ่อนโยนและเอาใจใส่เธอแบบนี้สักครั้ง

อีกทั้ง เมื่อครู่นี้เขาก็เพิ่งจะปกป้องเธอ จัดการป่ายฉีเรียบร้อยด้วยบุคลิกลักษณะโหดเหี้ยมและเต็มไปด้วยความเผด็จการ ทั้งยังช่วยชีวิตเธอ

“พี่เย้น เมื่อครู่โชคดีที่มีพี่ ไม่อย่างนั้นชีวิตน้อยๆของฉันก็คงจะไม่เหลือแล้ว บุญคุณในการช่วยชีวิตนี้ ไม่สามารถตอบแทนได้ ไม่สู้ให้ฉันมอบหัวใจและร่างกายทั้งหมดให้กับพี่เถอะ”

การคลายเหล็กลวดของเย้นโม่หลินชะงักไปเล็กน้อย ร่างกายแข็งทื่อ เหมือนกับถูกฟ้าผ่ากะทันหันอย่างไรอย่างนั้น

นัยน์ตาเขาพราวระยับไม่หยุด เม้มริมฝีปากบางแน่น ถึงขั้นรู้สึกว่าร่างกายส่วนบนและล่างล้วนไม่มีที่ใดปกติเลย

ความรู้สึกแบบนี้ ทำให้เขาลนลานทำอะไรไม่ถูก

“อย่าคิดมากไปเลย เดิมป่ายฉีก็ไม่ได้คิดจะฆ่าเธอจริงๆ”

เย้นโม่หลินเอ่ยเสียงแข็งรอดไรฟันออกมาประโยคหนึ่ง และก้มหน้าลงคลายเหล็กลวดที่พันกันอยู่ต่อไป

เพียงแต่การเคลื่อนไหวในครั้งนี้ ได้เปลี่ยนจากการระมัดระวังเป็นระเบียบแบบแผน เป็นสับสนวุ่นวายอยู่บ้าง

ป่ายฉียังไม่ได้เดินจากไป ได้ยินคำพูดนี้ ก็คิ้วกระตุก เอ่ยอย่างตรงไปตรงมาว่า

“เมื่อครู่ที่คิดจะฆ่าเธอ ฉันจริงจัง”

ขนอ่อนทั่วร่างเธอจึงลุกชันตาม ป่ายฉีคนนี้ดูแล้วจิตใจดีงามสง่า แต่ภายใต้เปลือกนอกที่น่ามองนั้น มีปีศาจร้ายผู้โหดเหี้ยมตนหนึ่งอาศัยอยู่ เต็มไปด้วยความอันตรายเป็นอย่างมาก

ล่วงเกินไม่ได้

เธอยื่นมือออกไปจับแขนเย้นโม่หลินเอาไว้ นิ้วมือเกร็งแน่น น้ำเสียงเต็มไปด้วยความหวาดกลัว

“พี่เย้น พี่เป็นผู้มีพระคุณช่วยชีวิตฉันจริงๆนะคะ”

ดังนั้น ต้องมอบหัวใจและร่างกายให้อยู่แล้ว

เย้นโม่หลินเหลือบตาขึ้นมองป่ายฉีอย่างเชือดเฉือนด้วยความโหดเหี้ยมทันที

เจ้าสารเลวนี่ ปกติก็ให้ความร่วมมือกับเขาเป็นอย่างดี ไม่ต้องพูดก็รู้ว่าจะต้องทำอย่างไรต่อไป แต่วันนี้กลับกล้าเลื่อยขาบันไดเขา

คอยดูเถอะว่ากลับไปแล้ว เขาจะจัดการหมอนี่อย่างไร!

ระหว่างที่คิดอยู่นั้น ก็มีกลิ่นน้ำหอมเบาบางลอยมาปะทะหน้าเย้นโม่หลิน เห็นเพียงแค่กู้จื่อเฟยโผเข้ามา มือคู่นั้นคล้องแขนเขาเอาไว้

ใบหน้าเล็กได้รูปของเธอ ดูน่าสงสารอย่างเห็นได้ชัด “พี่เย้น ป่ายฉีคิดจะฆ่าฉันแบบนี้ ฉันกลัวค่ะ ในเมื่อพี่ช่วยฉันแล้ว ก็ต้องรับผิดชอบฉันจนถึงที่สุด ดีไหมคะ”

เสียงขอร้องอย่างนุ่มนวลนั้นทำให้ผู้คนเกือบจะไร้หนทางปฏิเสธ

เย้นโม่หลินตะลึงค้าง ความสามารถในการควบคุมตัวเองและความใจเย็นอย่างยิ่งของตัวเองนั้นเกือบจะพังทลายลง สมองก็เบลอเสียจนเกือบจะรับปากเธอ

แต่เมื่อคำพูดมาถึงริมฝีปาก สุดท้ายแล้วก็ถูกสติสัมปชัญญะของเขาฝืนกดมันลงไปอีก

รับผิดชอบ เรื่องแบบนี้เขาไม่สามารถทำได้

“วางใจเถอะ มีพี่อยู่ หลังจากนี้เขาไม่กล้าทำอะไรเธอหรอก”

เย้นโม่หลินปลอบประโลมด้วยเสียงทุ้มต่ำ ดึงแขนออกมาจากอ้อมกอดของกู้จื่อเฟยอย่างไม่เป็นตัวเองที่สุด