บทที่ 516 ถูกหลอกแล้ว

บทที่ 516 ถูกหลอกแล้ว

แก้มเย้นหว่านแดงเรื่อขึ้นมาทันที ทันใดนั้นในหัวก็มีภาพที่เธอช่วยโห้หลีเฉินอาบน้ำผุดขึ้นมา น้ำไม่ได้อาบ แต่กลับทำเรื่องอย่างว่านั้นแทน

น่าอายจริงๆ

สีหน้าเธอเปล่งประกาย พูดว่า“ฝันไปเถอะ!”

พูดพลาง เย้นหว่านก็เดินไปที่บาร์พลาง

ถึงแล้ว ก็ยังถามอย่างไม่วางใจว่า “แน่ใจนะว่าจะดื่มกาแฟ คุณดื่มไวน์ น้ำผลไม้สักหน่อย จะดีกว่า”

“เร็วขนาดนี้ผมนอนไม่หลับ”

เขาเป็นพวกนกฮูกที่ไม่ชอบนอนตอนกลางคืน เวลานี้สำหรับเขาถือว่ายังเป็นตอนบ่าย

เย้นหว่านจนปัญญา ได้แต่ตามใจเขา

ในเมื่อทุกคนก็มีความเคยชินในการใช้ชีวิต สำหรับการตื่นเช้าในวันพรุ่งนี้เขาจะเป็นจะตายอย่างไร เธอก็ไม่สนใจแล้ว

ก่อนหน้านี้ที่เย้นหว่านต้มกาแฟให้โห้หลีเฉินต้มจนชำนาญแล้ว

กู้ซึงยืนพิงอยู่อีกด้าน สายตากำลังมองที่เย้นหว่าน

พูดอย่างจริงจังว่า “เสี่ยวหว่าน อีกเดี๋ยวคุณอย่าเข้านอนเร็วขนาดนั้น แม้คุณจะนอนเร็ว ก็ใส่ชุดนอนที่เรียบร้อยรัดกุมหน่อยนะ ”

“ทำไมล่ะ” เย้นหว่านสงสัย

กู้ซึงตอบว่า “พันแผลแบบนี้ผมขยับไม่ถนัด ทำให้เสียรูปทรง สร้างความสงสัยให้คนอื่นก็ไม่ดีนะ ผมถอดเสื้อผ้าก็ไม่สะดวก อีกเดี๋ยวตอนผมจะนอน คุณต้องมาช่วยผมหน่อยนะ”

เย้นหว่าน “……”

เธอมีหน้าที่ถอดเสื้อผ้าให้เขาตั้งแต่เมื่อไหร่กัน

เย้นหว่านกัดฟัน ปฏิเสธว่า “ฉันจะหาผู้ชายมาช่วยคุณถอดนะคะ”

“ก่อนผมจะมา คุณก็ช่วย‘กู้ซึง’ถอดเสื้อผ้าอาบน้ำด้วยตัวเอง ตอนนี้ผ่านไปแค่ไม่กี่ชั่วโมง คุณก็จะให้คนอื่นมาทำแทนแล้ว

ตอนแรกสงสัยว่าผมกับโห้หลีเฉินเป็นคนคนเดียวกันก็มากพอแล้ว รู้เรื่องนี้แล้ว ไม่แน่ว่าจะยิ่งเพิ่มความสงสัย เดาความจริงอะไรออกมาได้”

เย้นหว่านแก้มแดงขึ้นมาทันที เหมือนกับแอปเปิ้ลสีแดงที่สุกงอมในชั่วพริบตา

ทำไมเขารู้แม้กระทั่งเรื่องที่เธอถอดเสื้อผ้าอาบน้ำให้โห้หลีเฉิน!

ตายแล้ว เธอจะเอาหน้าไปไว้ที่ไหน

เย้นหว่านอับอายอย่างยิ่ง กัดฟันอย่างแรง ชั่งใจผลประโยชน์กับผลเสียในใจหลายต่อหลายครั้ง จึงเอ่ยปากออกมาอย่างยากลำบากว่า

“ก็แค่ถอดเสื้อผ้าชั้นนอกนะค่ะ”

มากกว่านี้เธอรับไม่ได้เด็ดขาด

นัยน์ตากู้ซึงประกายรอยยิ้มในความสำเร็จ ตอบอย่างสบายใจว่า

“ได้ ดึกหน่อยผมจะเรียกคุณ”

เย้นหว่าน “……” ก็จะถอดก่อนแล้วค่อยไปนอนเล่นโทรศัพท์ไม่ได้เหรอ

แต่การเร่งให้ผู้ชายคนหนึ่งถอดเสื้อผ้า เธอก็พูดไม่ออกจริงๆ

ช่างเถอะ ดึกหน่อยเธอค่อยมาก็ได้

ทำกาแฟให้กู้ซึงเสร็จแล้ว เย้นหว่านจึงกลับห้องตัวเอง

เพราะรับปากไปปรนนิบัติเขาด้วยการเปลี่ยนเสื้อผ้า เย้นหว่านจึงไม่ได้อาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้า แต่นอนรออยู่บนโซฟา

อย่างไรก็ตาม ดึกดื่นเที่ยงคืนเข้าไปในห้องผู้ชายแปลกหน้าคนหนึ่ง เธอก็ไม่คิดจะใส่ชุดนอน

รอกู้ซึงอยู่ เย้นหว่านก็กำลังรอโห้หลีเฉิน

เธอจ้องมองไปที่โทรศัพท์ หวังว่าจะได้รับข่าวคราวจากโห้หลีเฉินสักข้อความ

เขารับปากแล้ว หลังจากไปแล้ว มีโอกาสก็จะติดต่อเธอ

ถึงขนาดที่ว่าแม้แต่ข้อความเดียวเธอก็ยังไม่เว้น ต้องอ่านหมดทุกรอบ กลัวว่าจะเป็นข้อความที่โห้หลีเฉินส่งมา

แต่นานแล้วก็ไม่มีข่าวคราว เย้นหว่านซุกตัวในโซฟา เฝ้ามองอยู่ จนค่อยๆผล็อยหลับไป

“ติ๊งต่อง——”

เสียงเตือนเมื่อมีข้อความเข้ามาถูกปรับให้ดังมากเป็นพิเศษ

เย้นหว่านที่กำลังนอนฝันลืมตาพรวดพราดขึ้นมา

เธอไม่มีท่าทีลังเลเลยสักนิด รีบหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาอย่างรวดเร็ว แล้วเปิดออกดู

บนหน้าจอ เป็นข้อความที่ส่งมาจากหมายเลขที่ไม่รู้จัก

เนื้อหาข้อความคือ ผมถึงโดยปลอดภัยแล้ว อยู่ที่เมืองเฟย ไม่ต้องเป็นห่วง

คือข้อความที่โห้หลีเฉินส่งมา!