บทที่515 หยอกล้อ

บทที่515 หยอกล้อ

ระหว่างทางเธอคิดไปคิดมาอย่างสุดสมอง คิดจะเกลี้ยกล่อมกงจืออวีและเย้นเจิ้นจื๋อ ให้พวกเขาเห็นด้วย

แต่เย้นหว่านคิดไม่ถึง

เมื่อกงจืออวีได้ยินเรื่องนี้ ปฏิกิริยาแรกของกงจืออวีก็คือการดึงเย้นหว่านเข้ามาด้วยความกังวล มองข้างซ้ายทีขวาที

"เสี่ยวหว่าน ลูกตกใจหรือเปล่า? มีใครเห็นอะไรไหม? ”

ระหว่างที่พูด แววตาของกงจืออวีก็ฉายแววโหดเหี้ยมและน่ากลัว "ถ้ามีใครเห็นเข้า ฉันจะควักลูกตาเขาออกมา"

คำพูดนี้ไม่ใช่คำโกหก เธอจะทำมันจริงๆ

เย้นหว่านรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย แต่กลับไม่มีความกลัวเลยสักนิด มีเพียงความอบอุ่นที่เต็มเปี่ยมอยู่ในใจเท่านั้น

กงจืออวีเป็นอย่างนี้อยู่เสมอ จะปกป้องเธอโดยไม่มีเงื่อนไข มองเธอเป็นสิ่งสำคัญไร้สิ่งใดเทียบ

แม้แต่เรื่องใหญ่โตระหว่างตระกูลเย้นและตระกูลหยูก็ตาม...

ตาของเย้นหว่านแดงระเรื่อ ในใจรู้สึกผิดเล็กน้อย

ถ้าเป็นไปได้ จริงๆเธอไม่อยากจะโกหกกงจืออวี

เย้นหว่านส่ายหน้า "ไม่มีใครเห็นอะไรค่ะ หนูไม่เป็นไร แค่ตอนนั้นแปลกใจมาก แล้วก็ตกใจนิดหน่อยเท่านั้นเอง"

"หยูซือห้านเจ้าสารเลว ทำเรื่องบ้าๆแบบนี้ได้ โชคดีที่ลูกไม่เป็นอะไร ไม่อย่างนั้นแม่คงต้องฆ่าเขาซะ"

"ถึงไม่มีอะไรก็ปล่อยเขาไปง่ายๆแบบนี้ไม่ได้ พรุ่งนี้ฉันจะโทรหาหยูฉู่สอง ให้เขาอธิบายให้ฉันฟัง!"

เย้นเจิ้นจื๋อสบถอย่างโกรธเกรี้ยว สีหน้าดุดันรุนแรงอย่างมาก

องค์หญิงผู้เป็นที่รักแห่งตระกูลเย้นของเขา ถูกคนคุกคามขนาดนี้ ไม่ใช่ว่าแค่พูดไม่กี่คำแล้วจะปล่อยผ่านไปได้

เย้นหว่านมองพ่อแม่ของตนด้วยความประหลาดใจ คิดไม่ถึงว่าปฏิกิริยาของพวกท่านจะเป็นเช่นนี้

นอกจากจะไล่หยูซือห้านออกจากตระกูลเย้นแล้ว ยังคิดจะไปหาตระกูลหยูเพื่อขอคำอธิบายอีกหรือ?

เมื่อถูกหัวหน้าตระกูลเย้นมาถามด้วยตนเอง หยูซือห้านก็กลับไปแล้ว แต่น่าเวทนา

เย้นหว่านรู้สึกดีในใจ แต่ก็ยังกังวลอยู่เล็กน้อย "ท่านพ่อ ท่านแม่ ทำแบบนี้จะส่งผลต่อความสัมพันธ์ระหว่างตระกูลของเรากับตระกูลหยูไหมคะ? มันจะไม่ดีถ้าเกิดเสียผลประโยชน์ หนูไม่เป็นไรแล้ว ”

"ลูกไม่ต้องเป็นห่วง ตระกูลเย้นของพวกเรามีอาชีพการงานใหญ่โต ลูกไม่ต้องทนกับความขุ่นเคืองใจนี้หรอก"

เย้นเจิ้นจื๋อกล่าวอย่างดุดัน ท่าทางดุร้ายราวกับอยากจะถลกหนังของหยูซือห้านออกมา

ในใจของเย้นหว่านรู้สึกวูบวาบ

นี่คือพ่อแม่แท้ๆที่ให้กำเนิดเธอมา ทุกอย่างที่เขาทำ ก็เพื่อปกป้องและดูแลเธอด้วยใจจริง

เย้นหว่านคุยกับพ่อแม่อีกหน่อย กงจืออวีรู้ว่าเธอก็เหนื่อยแล้ว ก็เลยให้เย้นหว่านกลับไปนอนเร็วหน่อย

ด้วยความยินยอมของพ่อแม่ เรื่องหยูซือห้านก็นับว่าประสบผลสำเร็จแล้ว หินก้อนใหญ่ในใจของเย้นหว่านก็ถูกวางลง

แต่พอเงยหน้ามองลานบ้านของตัวเอง สีหน้ากลับมืดแล้วมืดอีกอย่างควบคุมไม่ได้

เหม่อไปครู่หนึ่ง

ตอนที่เธอเดิน ในห้องนี้ยังมีคนที่เธอคิดถึงอยู่ แต่ตอนนี้กลับไปแล้ว เขาควรจะไม่อยู่แล้ว

กลับมาว่างเปล่าอีกครั้ง ไม่มีเขาแล้ว

เมื่อโห้หลีเฉินจากไป ก็ราวกับเอาวิญญาณของเย้นหว่านไปด้วย รู้สึกว่าทั้งลานบ้านว่างเปล่า

เธอดูท่าทางหดหู่ เดินเข้าไปอย่างไร้เรี่ยวแรง

เมื่อเข้าไปในห้องโถง เธอก็เห็นเงาร่างสูงใหญ่ ยืนอยู่ข้างบาร์เหล้าที่อยู่ไม่ไกลนัก

เขาดูเหมือนจะทำอะไรสักอย่างอยู่ พอเห็นเธอมา ก็หยุดการกระทำนั้น

เย้นหว่านกวาดสายตามองร่างของเขา สุดท้ายก็หยุดที่มือที่พันผ้ากอซสีขาวของเขา หัวใจของเธอเต้นผิดไปจังหวะหนึ่ง

โห้หลีเฉินได้รับบาดเจ็บถึงจะพันผ้าพันแผล

"นายยังไม่ไปอีกหรอ?"

ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยความประหลาดใจ และเดินตรงไปหาเขา

กู้ซึงเอนตัวพิงบาร์อย่างสบายๆ มุมปากยกขึ้นเหมือนจะยิ้มแต่ก็ไม่ยิ้ม

"เจอฉันแล้วดีใจขนาดนั้นเลยเหรอ? เสี่ยวหว่าน มาให้กอดทีหนึ่งมา ”

ขณะที่พูด เขาก็อ้าแขนจะกอดเธอ

ฝีเท้าของเย้นหว่านหยุดชะงักอย่างแรง

โห้หลีเฉินไม่ได้เหลาะแหละขนาดนี้ อีกอย่างมือของเขาได้รับบาดเจ็บจริงๆ ทำให้กระดูกของเขาไม่สามารถยกได้สูงขนาดนี้