บทที่514 ขายพี่ชาย

บทที่514 ขายพี่ชาย

ถึงแม้จะพูดแบบนี้ อนาคตก็ดี แต่เธอมักจะรู้สึกไม่สบายใจ หยูซือห้านจะไม่วางมือง่ายๆ อย่างนี้

สวรรค์รู้ว่าเขาจะทำอะไรอีก จะทำอะไรบ้าๆหรือไม่

สองวันมานี้ เธอยังต้องเครียดและเตรียมพร้อม

"เฮ้อ!"

กู้จื่อเฟยเอนตัวพิงกำแพงและถอนหายใจอย่างเศร้าสลด เธอดูผิดหวังมาก

เย้นหว่านงุนงง "จื่อเฟย เป็นอะไรรึเปล่า?"

"ฉันอิจฉาที่เธอมีแฟนที่หล่อเหลาและสมบูรณ์แบบอย่างโห้หลีเฉิน แต่ฉันล่ะ..."

สายตาของเธอมองไปทางประตูอย่างน่าสังเวช ยิ่งคิดก็ยิ่งสิ้นหวัง "เทพบุตรของฉัน เห็นฉันอยู่ในสภาพน่าสมเพชแบบนี้ ยังรู้อีกว่าฉันท้องเสีย ภาพลักษณ์ของฉันหายหมดแล้ว ต่อไปจะอยู่กับเขายังไง? ”

มุมปากของเย้นหว่านกระตุก

ต่อหน้าเธอ พูดอย่างโจ่งแจ้งว่าจะจีบพี่ชายแท้ๆ ของเธออย่างงี้ แบบนี้มันดีจริงๆ หรอ?

เย้นหว่านรู้สึกว่าต้องเสียสละให้พี่ชายแท้ๆ ของตัวเองหน่อย

แต่คำพูดที่พูดออกมากลับเป็น "ยังไงซะข้างกายพี่ชายฉันก็มีแค่เธอผู้หญิงคนเดียว เธอต้องขัดเกลาตัวเองเยอะๆ หลังจากนี้ใส่ความเป็นผู้หญิงมากๆ สร้างภาพลักษณ์ขึ้นมาใหม่ ก็ยังมีโอกาสอยู่ แล้วสุดท้ายก็ไม่มีใครมาแย่งเธอด้วย ”

ดวงตาของกู้จื่อเฟยเป็นประกาย

ใช่แล้ว สถานการณ์ของเธอนั้นเป็นสถานการณ์พิเศษ ด้วยฐานะเพื่อนรักของเย้นหว่าน จึงสามารถเข้าใกล้เย้นโม่หลินได้อย่างไม่ต้องอาย

ครั้งเดียวไม่ได้ ก็ให้เจอหน้าหลายๆครั้ง ไม่แน่อาจจะได้ก็ได้

เธอมีแรงขึ้นมาทันที รีบวิ่งเข้าไปกอดแขนเย้นหว่านไว้ แล้วพูดเสียงเหมือนเด็กๆว่า

"เสี่ยวหว่าน เพื่อนรักของฉัน เธอต้องช่วยฉันนะ ช่วงก่อนที่ฉันจะกลายเป็นพี่สะใภ้ของเธอ เธอต้องอยู่ข้างๆฉันไว้นะ"

เย้นหว่าน "..." ขายพี่ชายไปแบบนี้ดีจริงๆ หรอ?

ยังไม่ทันถึงมือ ก็มีพี่สะใภ้ซะแล้ว

"บ้านฉัน เธออยากอยู่นานแค่ไหน ก็อยู่นานเท่านั้นได้เลยนะ"

เย้นหว่านยังคงตอบตกลงทันที อย่างไรเสีย ก็เป็นเพื่อนสนิทกัน

กู้จื่อเฟยยิ้มอย่างดีใจ กอดเย้นหว่านแล้วจูบไปทีหนึ่ง

"ที่รัก รักเธอมากนะ"

เย้นหว่านรีบยื่นมือไปเช็ดหน้า "ลิปสติกของเธอเปื้อนหน้าฉันหมดแล้ว!"

"ฉันตั้งใจน่ะ~"

กู้จื่อเฟยยิ้มล้อเลียน แล้วแลบลิ้นใส่เย้นหว่าน

เย้นหว่านทั้งยิ้มทั้งหมั่นไส้ กำลังจะใช้มือที่เปื้อนลิปสติกไปถูหน้าเธอ แต่กู้จื่อเฟยกลับหนีเร็วมาก แปบเดียวก็วิ่งไปอยู่นอกห้องน้ำแล้ว

เธอวิ่งเร็วมาก คิดไม่ถึงว่าที่หน้าประตูจะมีคนยืนอยู่ จึงชนเข้าไปจังๆ

เห็นว่าชนเข้ากับคนชัดๆ แต่ทรวงอกนั้นกลับเหมือนแผ่นคอนกรีตเสริมเหล็กกระแทกจนหนังศีรษะของเธอปวดไปหมด

กู้จื่อเฟยอุทานออกมาด้วยความเจ็บปวด เธอกุมหัวและด่าอย่างโกรธเกรี้ยวว่า "นายหลบทางให้ไม่ได้หรอไง? นาย..."

ยังพูดไม่ทันจบ เธอก็มองอย่างตะลึง ผู้ชายที่ยืนอยู่ตรงหน้า ที่เธอชนเข้าไป ก็คือเทพบุตรของเธอเย้นโม่หลิน

ตอนนี้คิ้วของเขาขมวดเข้ากัน มองเธอด้วยสีหน้าขรึมๆ

น้ำเสียงทุ้มต่ำ "เจ็บมากเลยหรอ"

"ก็... ไม่เจ็บขนาดนั้นหรอก..."

กู้จื่อเฟยกลับคำ แม้แต่เสียงก็อ่อนโยนลง

เย้นหว่านได้ยินเสียงร้องของกู้จื่อเฟยจึงรีบวิ่งออกมา คิดว่ามีบางอย่างเกิดขึ้นกับเธอ แต่พอเดินมาถึงหน้าประตูก็ได้ยินประโยคที่ทำให้สีหน้าเปลี่ยนไปแบบนี้

มุมปากของเธอกระตุก ใบหน้าเธอแดงแทนกู้จื่อเฟย

พออยู่ต่อหน้าผู้ชาย ก็ทำตัวดีๆไม่ได้เลยหรอ?

คิ้วของเย้นโม่หลินขมวดแน่นขึ้น สีหน้าไม่สบอารมณ์ "เธอไม่ต้องจงใจบอกว่าไม่เจ็บเลย สีหน้าเธอซีดมาก ”