บทที่ 627 เริ่มหว่านแห

บทที่ 627 เริ่มหว่านแห

ท่านอาวุโสผมสีเงินออกจากห้องหนังสือ ก็เร่งฝีเท้าเดินไปยังที่คุมขังหยูซือห้าน

แม้ว่าสถานที่จะยังเป็นอาณาเขตของตระกูลหยู แต่ว่าตอนนี้ให้เย้นโม่หลินใช้แล้ว บอดี้การ์ดที่ยืนอยู่โดยรอบก็ล้วนเป็นคนของตระกูลหยู

ท่านอาวุโสผมสีเงินเดินไปทางสถานที่นี้ เดินไปยังไม่ถึง ก็มองเห็นเย้นโม่หลินเดินอยู่กับป่ายฉีอยู่ไกลๆ

ตอนนี้ป่ายฉีไม่ได้อยู่ในห้องทดลองแล้ว อยู่ที่นี่ทำอะไร

หรือว่า ผลตรวจออกมาแล้ว

หัวใจของท่านอาวุโสผมสีเงินก็ชะงักค้างทันที แม้แต่จะหายใจยังตื่นเต้น

เขารีบเร่งฝีเท้าเดินไป

ตอนที่จะเดินไปถึงนั้น ก็ได้ยินเสียงบทสนทนาของทั้งสอง

“พี่ใหญ่ พี่จะช่วยโห้หลีเฉินปิดบังจริงเหรอ”

ปิดบังเหรอ

ได้ยินประเด็นสำคัญนี้ สายตาของท่านอาวุโสผมสีเงินก็มืดลงทันที หมุนฝีเท้า เบี่ยงตัวแอบอยู่ด้านหลังดอกไม้ตรงระเบียงทางเดินโดยไม่ต้องคิด

เขายืนยืดหลังตรง ฟังบทสนทนาของทั้งสองคนด้วยสีหน้าคร่ำเคร่ง

เย้นโม่หลินและป่ายฉีเห็นชัดว่ายังไม่ได้สังเกตเห็นเขา ทั้งสองยังคงเดินเคียงกันช้าๆ เวลาเดียวกัน ก็พูดคุยไปด้วย

เย้นโม่หลินพูดว่า “เขามีบุญคุณที่ช่วยชีวิตเสี่ยวหว่านไว้ ฉันต้องช่วยเขา”

น้ำเสียงป่ายฉีลำบากใจ “แต่ว่า โกหกคนตระกูลหยูแบบนี้ ไม่ดีเท่าไหร่ใช่มั้ย นี้เท่ากับว่าเอาเกียรติศักดิ์ศรีของตระกูลเย้นของพวกเราผูกติดเข้าไปด้วยนะ”

เย้นโม่หลินน้ำเสียงหนักแน่น “เพื่อเสี่ยวหว่าน ต้องทำเรื่องอะไรก็คุ้ม”

ป่ายฉีลังเลอยู่ครู่หนึ่ง สุดท้ายก็พยักหน้า

พูดว่า “ก็ได้ อย่างนั้นผมจะไปบอกคนตระกูลเย้น ว่าสมรรถภาพการมีบุตรของร่างกายโห้หลีเฉิน ไม่ได้ถูกทำลายจนหมดสิ้น เขายังพอมีโอกาส”

ท่านอาวุโสผมสีเงินเบิกตาโตทันที เดือดอย่างที่สุด

เย้นโม่หลินและป่ายฉีถึงขั้นกล้าวางแผนหลอกลวงคนตระกูลหยูจริงๆ

ช่างยโสโอหังนัก

สมควรตายจริงๆ!

เวลาเดียวกัน เขาก็รู้สึกดีใจ โห้หลีเฉินเป็นหมันแล้ว อย่างนั้นหยูซือหานก็มีทางรอดแล้ว

ท่านผู้นำจะต้องไม่นั่งดูเฉยๆโดยไม่ทำอะไรเด็ดขาด

ขอแค่ส่งคนตระกูลเย้นออกไป ให้คนตรวจร่างกายโห้หลีเฉินใหม่ ตำแหน่งทายาทของโห้หลีเฉิน ก็จะไม่ปลอดภัย

ในใจของท่านอาวุโสผมสีเงินรีบวางแผนอย่างรวดเร็ว สิ่งสำคัญที่สุดในสายตาตอนนี้ ก็คือไปบอกข่าวดีนี้กับหยูซือห้าน ให้เขาต้องหนักแน่นเอาไว้!

อดทนรอจนถึงตอนที่พวกเขามาช่วย

ท่านอาวุโสผมสีเงินแอบอยู่หลังช่อดอกไม้ ไม่ขยับเขยื้อน รอจนเย้นโม่หลินและป่ายฉีเดินไปไกล

เย้นโม่หลินและป่ายฉีเดินด้วยความเร็วที่ไม่มาก แต่กลับไม่ถือว่าช้า

ไม่นาน ก็เดินไปไกลแล้ว

ท่านอาวุโสผมสีเงินได้ยินป่ายฉีถามว่า “อย่างนั้นโห้หลีเฉินกับเสี่ยวหว่าน……พี่ยังจะเห็นด้วยมั้ย”

“ตั้งแต่แรก ฉันก็ไม่ได้เห็นด้วยที่จะให้พวกเขาอยู่ด้วยกัน”

น้ำเสียงเย้นโม่หลินหนักแน่น

ป่ายฉีถามอีกว่า “แต่เสี่ยวหว่านไม่ยอมแน่นอน ถ้าเธอยืนยันที่จะอยู่กับโห้หลีเฉิน……”

“ฉันยอมขังเธอไปตลอดชีวิต”

เย้นโม่หลินเอ่ยอย่างขบเขี้ยวเคี้ยวฟัน ในน้ำเสียง แฝงด้วยความโกรธเกรี้ยวอย่างบ้าคลั่ง

หัวข้อสนทนานี้ทำให้ในใจเขาไม่พอใจ แม้แต่ฝีเท้า ยังเดินเร็วขึ้นมาเล็กน้อย ราวกับว่าไฟจะลุกไหม้ขึ้นมา

ในเมื่อเป็นเช่นนี้ ไม่นานพวกเขาสองคนก็เดินไปไกลมากแล้ว

ตำแหน่งของท่านอาวุโสผมสีเงิน ก็มองไม่เห็นคนอีกแล้ว ยิ่งไม่ได้ยินเสียงแล้ว

ท่านอาวุโสผมสีเงินนี่เพิ่งจะออกมาจากด้านหลังช่อดอกไม้ ใบหน้าเต็มไปด้วยริ้วรอยของความสะใจ