บทที่ 690 ชายหญิงห้ามใกล้ชิดกัน

บทที่ 690 ชายหญิงห้ามใกล้ชิดกัน

เวนเดลล์หัวเราะแล้วพูด “ดูสิ ผมบอกแล้วว่าคุณเย้นไม่เป็นอะไร ไปเถอะๆ พวกเรากลับ”

พูดพลางส่งสัญญาณให้โห้หลีเฉินเดินตามไปด้านใน

โห้หลีเฉินสงสัย เขาจ้องเย้นหว่านเขม็ง ในแววตามีความรู้สึกมากมาย แต่ต้องพยายามกลบเกลื่อนเอาไว้

จากนั้น เขาเบี่ยงเบนความสนใจ โดยการมองไปทางผู้หญิงสองคนที่ลงมือกับเย้นหว่าน

“พวกเธอ ประคองเธอเข้าไป”

เสียงของเขาทั้งดุดันและเย็นชา และแฝงไปด้วยความกดดันเล็กน้อย “เบาๆ หน่อย ถ้าทำหล่อนเจ็บ ฉันจะตัดมือพวกเธอ

ทั้งสองกลัวจนหน้าซีด แล้วรีบตอบรับ

“ค่ะๆๆ ”

เย้นหว่านรู้สึกแปลกแต่อธิบายไม่ถูก

ผู้หญิงสองคนนี้น่าจะเป็นคนแถวบ้าน ไม่น่ามีส่วนเกี่ยวข้องกับเวนเดลล์ ถึงแม้ว่าโห้หลีเฉินจะดุดันขนาดไหน แล้วทำไมผู้หญิงสองคนนี้ต้องยอมและทำตามเขา?

ทำไมแปลกแบบนี้นะ

เย้นหว่านยังคิดไม่ออก แต่ผู้หญิงทั้งสองได้เดินเข้ามา ประคองแขนทั้งสองข้างของเธอไป

ครั้งนี้ อ่อนโยนลงมาก

แต่ในใจของเย้นหว่านยังคงรังเกียจพวกเธอ แต่ยังไงก็ต้องเลิกฝืนเพราะแผลบนร่างกาย จึงยอมให้พวกเธอลากเข้าไปแต่โดยดี

โห้หลีเฉินจ้องมาที่เย้นหว่านด้วยแววตาลุ่มลึก แล้วกำชับด้วยความไม่วางใจ

“ระวังหน่อย”

“อือ” เย้นหว่านพยักหน้าอย่างเชื่อฟัง

จากนั้น ก็เห็นว่าโห้หลีเฉินและเวนเดลล์เดินนำเข้าไปด้านใน

ร่างสูงใหญ่ของเขาช่างดูน่ากลัว

เย้นหว่านมองเขานิ่งๆ แทบจะเหม่อลอย เธอคิดว่า อย่างน้อยโห้หลีเฉินยังอยู่ข้างเธอ เข้าไปด้านในเป็นเพื่อนเธอ

ก่อนหน้านี้ เขาทั้งปกป้องเธอด้วยความระมัดระวัง

ตอนนี้เขาเปลี่ยนไปแล้ว ทำให้เธอรู้สึกไม่ชินเลย

“แย่จริงๆ เลย พี่ชายดีกับเธอขนาดนี้ ยังจะกล้าอีก? ”

คุณนายลุกขึ้นมาจากพื้น แล้วด่ากราดเย้นหว่าน

แววตาเต็มไปด้วยความรังเกียจและขยะแขยง

เย้นหว่านสงสัย เธอไม่รู้จะพูดอย่างไรดี ต่อให้เป็นพี่ชาย ก็ต้องดีต่อน้องสาวไม่ใช่เหรอ?

ทำไมเมื่อมาถึงเธอ แล้วถึงกลายเป็นเรื่องดูถูกดูแคลนไปได้ล่ะ?

นี่มันตรรกะอะไรกัน?

เย้นหว่านเกลียดคุณป้าคนนี้มาก ไม่ได้สนใจอะไรเธอมาก ก็ค่อยๆ เดินเข้าไปด้านใน

คุณนายลุกขึ้นมา แล้วถุยน้ำลายอย่างไม่พอใจ

“ผู้หญิงตอแหล ชั้นต่ำจริงๆ ”

เดินมาตรงหน้าเย้นหว่าน “……”

ทนไว้ คิดซะว่าไม่ได้ยิน

เพราะเจ็บเท้ามาก เย้นหว่านไปได้สักพัก ก็กลับมาที่เรือน

โห้หลีเฉินยืนอยู่ที่หน้าเรือน ถือขวดยาอยู่ในมือ รอเธออยู่นั่นเอง

ความขมขื่นในใจของเย้นหว่าน เมื่อเจอกับเขา ก็จางลงไป

ถึงแม้ว่าเขาจะไปก่อน นั่นก็ไปหยิบยาให้เธอใช่ไหม?

“พวกเธอออกไปก่อน”

โห้หลีเฉินกล่าวกับหญิงสาวทั้งสอง

ทั้งสองปล่อยมืออจากเย้นหว่าน แล้วเดินออกไป

โห้หลีเฉินที่ยืนอยู่หน้าประตู ได้ดึงม่านของห้องรับแขกออก จากนั้นพูดกับเย้นหว่าน “นี่ มานี่มา”

เขายืนทื่ออยู่ทีหน้าประตู เปิดผ้าม่านให้เธอ แต่ไม่มีท่าทีที่จะเข้ามาประคองเธอ

เย้นหว่านรู้สึกงอนเบาๆ

เธอเม้มปาก กัดฟัน อดทนต่อความเจ็บที่เท้า แล้วค่อยๆ เดินเข้าไป

โห้หลีเฉินที่ยืนอยู่หน้าประตู ปล่อยผ้าม่านในมือลง แล้วรีบตามเข้าไป

ต่อมา เย้นหว่านรู้สึกร่างกายหนักอึ้ง

โห้หลีเฉินก็อุ้มเธอขึ้นมา แล้วรีบเดินเข้าไปในห้องนอน