บทที่ 691 คำเตือน

บทที่ 691 คำเตือน

ขณะพูด หล่อนก็ยื่นมือมาจะคว้ายาในมือของโห้หลีเฉิน

เย้นหว่านรู้สึกได้ถึงอาการปวดตึงของร่างกาย ในใจเต็มไปด้วยความรู้สึกต่อต้าน ความเจ็บปวดบนร่างกายของเธอก็เป็นเพราะคุณป้า การให้หล่อนรักษาเธอ ก็ทำให้เธอรู้สึกกังวลว่าหล่อนจะวางยาพิษลงไปในนั้นหรือไม่

ในวินาทีที่คุณป้ายื่นมือออกมานั้น โห้หลีเฉินเหลือบตามองทันที สายตาอันเยือกเย็นนั่นทิ่มแทงไปยังคุณป้า

ทำให้คุณป้าตกใจจนไม่สามารถควบคุมท่าทีที่เป็นอยู่ได้

ด้วยสัญชาตญาณที่มีต่อความกลัว ทำให้หล่อนต้องถอยหลังด้วยความสั่นกลัว แล้วอธิบายด้วยท่าทางที่อ่อนโยนว่า

" คุณโห้ ถึงแม้เธอจะเป็นน้องสาวของคุณ แต่คุณก็ไม่ควรกระทำพฤติกรรมที่ดูคลุมเครือระหว่างชายหญิงเฉกเช่นนี้… "

น้ำเสียงของหล่อนที่ยิ่งพูดก็ยิ่งอ่อนลง แต่ท่าทีที่ใช้เตือนกลับดูเด็ดเดี่ยวและแน่วแน่

อย่างกับว่าเป็นแนวคิดบางอย่าง ที่ถูกฝังรากลึกเอาไว้

คิ้วของโห้หลีเฉินอดไม่ได้ที่จะเลิกขึ้น ที่ผ่านมาไม่ว่าเขาจะทำสิ่งใด ก็ไม่เคยสนใจหรือใส่ใจสายตาของคนอื่นที่มองมาเลยสักครั้ง

แต่ทว่า.....

มือของเขากำขวดยาไว้แน่น จากนั้นก็ค่อยๆ ผ่อนแรงลง แล้วยืนขึ้น

พูดต่อด้วยน้ำเสียงเย็น ๆ ว่า " หาผู้หญิงที่ทำงานคล่องแคล่วและมือเบามาสักคน "

เขาคงไม่วางใจปล่อยเย้นหว่านไว้กับคุณป้าคนนี้แน่

เย้นหว่านมองโห้หลีเฉินอย่างประหลาดใจ คิดไม่ถึงเลยว่า เขาจะยอมให้คนอื่นมาทำแผลให้เธอ

ถ้าเป็นเมื่อก่อน แม้เธอจะบาดเจ็บเพียงเล็กน้อย ก็เป็นเขาเพียงคนเดียวที่เป็นคนทำแผลให้เธอด้วยตัวเอง แม้แต่ป่ายฉีก็ไม่ยอมให้ทำแผลให้

เย้นหว่านรู้สึกไม่เข้าใจโห้หลีเฉินเลยสักนิด

คุณป้ารีบตอบกลับโดยพลัน แค่โห้หลีเฉินไม่รักษาเย้นหว่านด้วยตัวเอง ที่ขัดต่อขนบธรรมเนียมประเพณีแบบนี้ หล่อนก็รู้สึกพอใจ

จากนั้นหล่อนก็ตะโกนออกไปข้างนอก " ฉู่ฉู่ เข้ามานี่ซิ "

" อ้อ ได้ค่ะ "

เสียงตอบรับที่ดูดังไม่ไกลนักตอบกลับมา ไม่นาน ก็มีหญิงสาวที่ดูรุ่นราวคราวเดียวกับเย้นหว่านเดินเข้ามา

ผิวของเธอดูขาวสะอาดหมดจด อัตลักษณ์ในส่วนต่างๆ ของใบหน้าดูสวยสดงดงาม ดูน่าเอ็นดู ราวกับคุณหนูที่เป็นลูกสาวมหาเศรษฐีก็ไม่ปาน

" แม่ มีเรื่องอะไรเหรอ "

เธอยืนอยู่ตรงประตูทางเข้า ก้มหัวลงอย่างสุภาพไม่กล้าที่จะมองผู้ใด

ดูเหมือนว่า กำลังเหนียมอายเป็นพิเศษ

เย้นหว่านประหลาดใจเล็ก ๆ หญิงสาวที่มีท่าทีจิตใจงามเช่นนี้ จะเป็นลูกสาวของคุณป้าจริง ๆ น่ะหรือ

ช่างแตกต่างกันโดยสิ้นเชิง ระหว่างหญิงที่ดูจิตใจเหี้ยมโหดกับหญิงสาวที่ดูจิตใจดีและอ่อนโยน มันดูต่างกันเกินไป จนไม่สามารถรู้ได้เลยว่าหล่อนสามารถสั่งสอนลูกสาว ให้ออกมาดูน่ารักน่าเอ็นดูแบบนี้ได้อย่างไรกัน

คุณป้าพูดด้วยเสียงที่หยาบกระด้างว่า " แกไปทำแผลให้เย้นหว่านสิ "

" อ๋อ ได้ค่ะ "

ฉู่ฉู่จึงเงยหน้าขึ้นมาเล็กน้อย มองไปที่เย้นหว่าน จากนั้นตาก็เหลือบไปเห็นโห้หลีเฉินที่ยืนอยู่ข้าง ๆ เย้นหว่านแบบไม่ตั้งใจ

ผู้ชายที่ดูรูปร่างหล่อเหลา ด้วยท่าทีที่ดูสูงส่งแบบไม่ประดิษฐ์ใด ๆ ทำให้รู้สึกว่าคนคนนี้มีความไม่ธรรมดาซ่อนอยู่ ส่งผลให้ดูดึงดูดสายตาของเธอไปชั่วขณะ

ทำให้เธอถึงกับจ้องมองตาค้าง

เย้นหว่านสังเกตเห็นแววตาของฉู่ฉู่ ก็ย่นคิ้วขึ้นอย่างกลัดกลุ้มใจเล็กน้อย รูปลักษณ์ความหล่อของโห่หลีเฉินมันเกินไปจริง ๆ ไม่ทันได้ระวังตัวก็ดึงดูดให้หญิงสาวมากหน้าหลายตามาตกหลุมรักเสียแล้ว

สายตาโห้หลีเฉินไม่ได้ดูสนใจฉู่ฉู่เลยแม้แต่น้อย ดูคล้ายกับเข้าไม่ได้รู้สึกรู้สาอะไร แค่ถามด้วยน้ำเสียงเย็น ๆ ว่า

" เธอทำแผลเป็นหรือไม่ "

" เป็น ทำเป็นค่ะ "

ฉู่ฉู่ พยักหน้าหงึก ๆ พร้อมแก้มที่แดงระเรื่อ " ฉันเคยเรียนเกี่ยวกับวิธีการทำแผลมา คุณโห้วางใจเถอะค่ะ แผลเล็กแค่นี้ฉันจัดการได้สบาย ๆ เลยค่ะ "

โห้หลีเฉินจึงส่งขวดยาในมือให้ฉู่ฉู่

ฉู่ฉู่รีบรับมาอย่างเบิกบานใจ ทำท่าทีไม่เจตนาที่จะเอานิ้วไปสัมผัสมือของโห้หลีเฉิน แต่ครั้นเมื่อกำลังจะไปแตะมือ โห้หลีเฉินก็รีบชักมือกลับทันทีทันใด

สีหน้าของเขาดูเย็นชาและนิ่งเฉย ไม่ได้ใส่ใจจะมองเธอเลยสักนิด

เขาพูดกับเย้นหว่านด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยนว่า " ทนหน่อยนะ เดี๋ยวสักพักก็คงจะดีขึ้น "

ใจของเย้นหว่านนั้นกลัดกลุ้ม อย่างกับว่ามีหินก้อนหนึ่งทับเอาไว้

เธอไม่เข้าใจโห้หลีเฉินเลยว่ากำลังวางแผนอะไรอยู่กันแน่ แต่ตอนนี้ก็ไม่สามารถขัดใจต่อคำสั่งได้

เธอพยักหน้าอย่างอึดอัดแล้วพูดต่อ " ค่ะ"

ฉู่ฉู่ยังคงมองโห้หลีเฉินอย่างเคลิบเคลิ้มใจ สายตาดูแพรวพราว จนแทบจะกระเด็นไปติดอยู่บนตัวของชายหนุ่ม

เขาดูอ่อนโยนต่อน้องสาวขนาดนี้ ชายหนุ่มผู้นี้ ไม่เหมือนกับชายใดที่อาศัยอยู่ที่นี่เลยสักน้อย