บทที่ 692 นั่งรถเข็น

บทที่ 692 นั่งรถเข็น

" เธอไม่รู้เหรอ "

ฉู่ฉู่ถามกลับอย่างแปลกใจ แต่มีสีหน้าชั่วขณะหนึ่งที่แสดงถึงความภูมิใจ

เหมือนเธอจะรู้ว่าเย้นหว่านไม่รู้เรื่องนี้มาก่อน แค่ไม่เท่าไหร่ก็รู้สึกเหนือกว่าเย้นหว่านไปอีกระดับหนึ่งเสียแล้ว

เย้นหว่านหายใจไม่ถ้วนนัก คิดอยากฟังถึงความจริง ทำได้แค่ไหลไปตามทางที่เธอพูด

" ฉันไม่ค่อยรู้เรื่องเลย เธอบอกฉันเถอะนะ "

" ฮ่าฮ่าฮ่า ถึงโห้หลีเฉินจะดีกับเธอยังไง ผู้หญิงก็เป็นผู้หญิงอยู่วันยังค่ำ เรื่องที่ผู้ชายเขาทำกัน ยังไงก็บอกให้เธอรู้ไม่ได้หรอกนะ "

ฉู่ฉู่มองเย้นหว่านอย่างสะใจ และพูดต่อด้วยน้ำเสียงที่ถากถางว่า ที่ผ่านมาเธอกับพวกเราก็ไม่เห็นจะมีอะไรที่เหมือนกันด้วยซ้ำ "

เย้นหว่าน " ..... "

แต่ตามที่ฉู่ฉู่พูด ผู้หญิงที่นี่เป็นเหมือนกันหมดเลยเหรอ ส่วนเรื่องต่าง ๆ ของผู้ชาย ผู้หญิงไม่มีสิทธิ์ที่จะรู้เลยจริง ๆ น่ะเหรอ

เย้นหว่านกดความรู้สึกไว้ในใจ " ใช่ ๆๆๆ ถ้าอย่างนั้นเธอบอกฉันหน่อยได้ไหม "

เธออยากรู้จริง ๆ ว่าโห้หลีเฉินจะทำอะไรกันแน่

ฉู่ฉู่เชิดคิ้วขึ้นด้วยสีหน้าภูมิใจ ก่อนจะพูดด้วยน้ำเสียงที่ร่าเริงว่า " ถ้างั้นฉันจะใจดีบอกให้แล้วกันนะว่าโห้หลีเฉินน่ะ... "

" เรียบร้อยหรือยัง "

จู่ๆ ม่านประตูก็ถูกใครบางคนเปิดออกจากด้านนอก คุณป้าหน้าดำคร่ำเครียดเดินตรงเข้ามา

ฉู่ฉู่ไม่ได้สนใจเย้นหว่านแต่อย่างใด เพราะมัวแต่หันไปทางคุณนายอย่างลุกลี้ลุกลนแล้วพูดว่า

" ค่ะแม่ อีกเดี๋ยวก็เสร็จแล้วค่ะ "

คุณป้าไม่ชอบที่พวกเธออืดอาดยืดยาด ที่ยืนคุยกับเย้นหว่านเมื่อกี้ก็กินเวลาไปไม่ใช่น้อยๆ

กลัวว่าจะทำให้เธอโดนตำหนิ

คิดได้ดังนั้น ฉู่ฉู่ก็ถลึงตาใส่เย้นหว่านอย่างไม่พอใจนัก

คุณป้าเดินมายืนขนาบข้าง ก่อนจะต่อว่า

" ก็แค่แผลเล็ก ๆ ทำ ๆ ไปเดี๋ยวก็เสร็จแล้ว รีบ ๆ เข้าหน่อย จะถึงมื้ออาหารแล้วยังให้ผู้ชายต้องมาคอยพวกเธออีกเหรอ "

ฉู่ฉู่ได้ยินก็ก้มหัว มือที่ทำงานอยู่ก็เร่งความเร็วขึ้นกว่าเดิม และก็ทำแบบขอไปทีเท่านั้น

เย้นหว่านย่นคิ้วขึ้น เวลาแบบนี้ คำพูดพวกนั้นมันเป็นไปไม่ได้หรอก

ฉู่ฉู่เก็บอุปกรณ์ทำแผลเข้าที่เสร็จ ก็มองเย้นหว่านแล้วพูดว่า

" เธอเดินไหวรึเปล่า " ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง เธอก็พูดแบบไม่ค่อยเต็มใจนักว่า " ฉันพยุงเธอได้นะ "

ข้อเท้าเย้นหว่านตอนนี้บวมและแดงมาก เวลาเดินก็จะเกิดอาการปวด

ปกติแล้ว เธอควรจะได้นอนรักษาตัวอยู่บนเตียงนี่ เท้าไม่ได้วางบนพื้นต่ำก็จะหายเร็วกว่านี้

แต่ตอนนี้ตัวเธอหิวมากแล้ว

ตั้งแต่ตื่นมาจนถึงตอนนี้ ยังไม่มีอะไรตกถึงท้องเลย ในขณะที่หลับไป อย่างมากก็คงถูกป้อนด้วยอาหารเหลวเพียงเท่านั้น

บวกกับอยู่ทุ่งหิมะก่อนหน้านี้ ก็ไม่ได้กินอะไรมาหลายวัน ในตอนนี้ เย้นหว่านรู้สึกอยากหาอะไรร้อน ๆ กินให้เร็วที่สุด

จัดแจงท่าทางสักพัก เย้นหว่านก็ลุกขึ้นจากเตียงทันที

"ฉันเดินไหว"

เธอทนความเจ็บปวด ก่อนจะค่อย ๆ ก้าวเท้าไปข้างหน้า

เท้าที่เธอเอียงลงบนพื้นเมื่อกี้ ก็ยกขึ้นมาข้างหน้าทันที ถึงแม้จะเป็นเวลาสั้น ๆ เพียงหนึ่งถึงสองวิ ก็ทำให้เธอรู้สึกเจ็บจนหายใจแทบไม่ทัน

เธอยืนด้วยขาข้างเดียว ในใจนั้นเต็มไปด้วยความเจ็บปวดและทรมาน

หิวก็หิว เท้าก็ปวด

อีกอย่าง ที่แห่งนี้ เธอไม่จำเป็นต้องถามก็ชัดเจนอยู่แล้วว่า เอาอาหารมาให้เธอกินที่ห้องนี้ได้หรือไม่

เธอทำได้แค่กัดฟันทน และเดินไปข้างหน้าทีละก้าวอย่างยากลำบาก