บทที่ 883 คุยกันหน่อย?

แม้ว่ากู้จื่อเฟยจะบอกให้เย้นโม่หลินไม่ต้องกังวลเรื่องกู้หรง เธอจัดการได้ แต่ตอนเย็นเย้นโม่หลินก็ยังไปหากู้หรงโดยลำพัง

เพราะเขาอยากอยู่กับกู้จื่อเฟย เรื่องแบบนี้เขาจะไม่ปล่อยให้กู้จื่อเฟยต้องแบกรับคนเดียวหรอก

กู้หรงมองเขา สีหน้ามืดหม่นลงในทันทีอย่างไม่เป็นมิตร

สีหน้าของเย้นโม่หลินยังคงเดิม เขาเอ่ยอย่างสุภาพ

"คุณอากู้ พอมีเวลาคุยกันหน่อยไหมครับ?"

กู้หรงนั่งอยู่บนโซฟาและไม่ได้ลุกขึ้น น้ำเสียงเรียบนิ่งและเย็นชา

"ระหว่างเธอกับฉันไม่มีอะไรให้คุยกัน"

เขาพูดขึ้น เย้นโม่หลินเจอกับท่าทีไม่ดีแบบนี้ได้น้อยมาก แต่เนื่องจากอีกฝ่ายเป็นพ่อของกู้จื่อเฟย เขาจึงไม่ได้หงุดหงิดอะไรเลย

เขาเอ่ยอย่างราบเรียบ "เรื่องเกี่ยวกับกู้จื่อเฟย คุณจำเป็นต้องคุยกับผมครับ"

ด้วยท่าทีที่สุภาพจึงยากจะปฏิเสธ

กู้หรงสีหน้าคร่ำเคร่งและไม่พูดอะไร

เย้นโม่หลินเอ่ยต่อ

"ไม่ว่าจะด้วยเหตุผลใดที่ไม่ต้องการให้ผมกับกู้จื่อเฟยคบหากัน แต่ความมุ่งมั่นที่จะคบกันของผมกับกู้จื่อเฟยก็ไม่มีทางสั่นคลอนแน่นอน

ผมจะอยู่กับเธอ ผมจะแต่งงานกับเธอ ผมจะรับผิดชอบเธอไปตลอดชีวิต

คุณเป็นพ่อของเธอ เธอจึงต้องการความยินยอมและคำอวยพรจากคุณ ไม่ว่าจะทำอะไร จ่ายเท่าไหร่ ต้องใช้เวลามากแค่ไหน ผมก็จะเอาความเห็นชอบจากคุณมาให้ได้"

คำพูดของเขาหนักแน่น

กู้หรงมองเขาอย่างค่อนข้างประหลาดใจ

ช่วงเวลาที่อยู่ด้วยกันนี้ แม้จะไม่นานแต่เขาก็พอจะเข้าใจอารมณ์ของเย้นโม่หลินขึ้นมาบ้าง เย็นชาขวานผ่าซาก

จะทำอะไรก็เป็นการออกคำสั่ง ว่าอย่างไรก็ต้องอย่างนั้น เป็นประเภทที่ไม่ยอมรับการโต้แย้ง

นี่ยังเป็นครั้งแรกที่กู้หรงได้ยินเย้นโม่หลินพูดยาวขนาดนี้

มันเกินความคาดหมายของเขา

กู้หรงเอ่ยเสียงขรึม

"คุณชายเย้น ฐานะของเธอศักดิ์สิทธิ์สูงส่ง จื่อเฟยเป็นแค่เด็กสาวในเมืองเล็กๆ ความรู้ตื้นเขิน ดูจากหลายๆ ด้านแล้วหล่อนไม่คู่ควรกับเธอ"

เย้นโม่หลินขมวดคิ้วเล็กน้อย "คู่ควรหรือไม่ ไม่ได้ตัดสินกันด้วยสิ่งภายนอกเหล่านั้นหรอกครับ"

ในมุมมองของเขา ของพวกนั้นไม่อยู่ในสายตาแม้แต่น้อย

ท่าทีที่ตรงไปตรงมาแบบนั้นยิ่งทำให้กู้หรงประหลาดใจยิ่งขึ้น

ในแวดวงของพวกเขา เขาก็ยิ่งรู้ดีว่าพวกลูกเศรษฐีรุ่นสองหรือรุ่นหนึ่งเหล่านั้น เพราะมีเงินจึงยิ่งสนใจในเงินทอง ฐานะ

นับประสาอะไรกับคนอย่างเย้นโม่หลินที่ฐานะสูงกว่าและแตกต่าง อาจจะเห็นว่าเรื่องเหล่านั้นสำคัญมาตั้งแต่เด็ก

แต่กลับไม่คิดว่าเรื่องที่เขากังวลที่สุด ในการตอบสนองที่เถรตรงที่สุดของเขามันกลับไร้ค่า

เขาไม่แยแสเลยสักนิด

ในใจของกู้หรงหวั่นไหว ตาชั่งที่ไหวไปมาเริ่มเอนเอียงแล้ว

แม้แต่การมองเย้นโม่หลินก็เจริญตาขึ้นมาก

แต่ความกังวลในใจก็ยังไม่ได้คลี่คลายลงโดยสมบูรณ์

เขามองตรงไปยังเย้นโม่หลินแล้วถามขึ้น "คุณรักเฟยเฟยไหม?"

เย้นโม่หลินที่ตอบคำถามอย่างคล่องแคล่วเมื่อครู่เงียบลงในทันที

นั่นไม่ใช่เป้าหมายที่เขากำลังพยายามทำอยู่ในตอนนี้

เขาตอบเสียงทุ้ม "ผมจะตกหลุมรักเธอ และหลังจากนั้นก็จะเป็นเพียงคนเดียวที่ผมรัก"

จะตกหลุมรัก?

หลังจากนั้น?

กู้หรงสังเกตเห็นความหมายในคำพูดนั้นได้อย่างชัดเจน

เขาตกตะลึง เร่งเสียงขึ้นโดยไม่รู้ตัว "คุณยังไม่ได้รักเฟยเฟยงั้นเหรอ?"

เย้นโม่หลินเม้มปากแล้วพยักหน้าอย่างเยือกเย็น

ความสัมพันธ์ของเขากับกู้จื่อเฟยในตอนนี้ ยังอยู่ในช่วงของการพยายามที่จะรักกัน

กู้หรงยิ่งตกใจ "งั้นทำไมเธอถึงอยากอยู่กับเฟยเฟยกันล่ะ?"

และยังยืนยันความสัมพันธ์แล้วเมื่อสามวันก่อนอีกด้วย

ในความเข้าใจของกู้หรงต่อเย้นโม่หลินนั้น คนนอกอย่างเขารู้ดีว่าเย้นโม่หลินไม่ใช่คนที่จะถูกบังคับหรือทำอะไรเพื่อจะอยู่กับผู้หญิงคนหนึ่งตามอำเภอใจได้

ยิ่งไม่มีทางมาหาเขาแล้วพูดยืดยาวขนาดนั้นเพื่อผู้หญิงที่ไม่ได้รัก

แต่เย้นโม่หลินก็ทำเรื่องพวกนั้นมาหมดแล้ว แต่กลับบอกว่ายังไม่ได้รักกู้จื่อเฟย