บทที่ 884 ไม่รัก

แต่ละคำถามนั้น เย้นโม่หลินดื่มเหล้าพลางและตอบอย่างเปิดเผยทุกข้อ

ด้วยคำถามเหล่านี้ อคติโดยธรรมชาติที่อยู่ในใจของกู้หรงกำลังเกิดการเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่

และในที่สุดก็ได้ข้อสรุปหนึ่งข้อ เย้นโม่หลินนั้นแตกต่างจากลูกเศรษฐีหรือผู้มีอำนาจคนอื่นๆ ตรงกันข้าม เขามีทุกอย่างแต่กลับบริสุทธิ์มาก

มีความจริงใจต่อผู้คน

ในด้านของความรู้สึก ก็เหมือนกับเด็กวัยรุ่น ใสสะอาดเหมือนกับกระดาษขาวแผ่นหนึ่ง

ผู้ชายแบบนี้อาจพบได้ในหมู่เด็กหนุ่มวัยรุ่น แต่ก็กลับยังเด็กเกินไปไม่ประสีประสา เท่ากับนิสัยที่แท้จริงยังไม่แน่นอน

แต่เย้นโม่หลินกลับผ่านทุกอย่างมาหมดแล้ว ถึงกับเป็นถึงหนึ่งในราชาแห่งชัยชนะ ในเรื่องนี้เขาก็ไร้ที่ติอยู่แล้ว

ในแง่ของนิสัยและอาชีพที่สมบูรณ์แบบ แต่กลับมีความรู้สึกบริสุทธิ์ของวัยรุ่น ผู้ชายแบบนี้หายากยิ่งกว่าหนุ่มโสดผู้เพียบพร้อมเสียอีก

ล้ำค่ายิ่งกว่า

เขาจึงเพิ่งรู้สึกได้ในที่สุด หากกู้จื่อเฟยได้อยู่กับเย้นโม่หลินจะเป็นโชคดีขนาดไหน

ต่อให้เย้นโม่หลินไม่รักคุณ ด้วยนิสัยของเย้นโม่หลินก็จะต้องทำให้กู้จื่อเฟยมีความสุขไปตลอดชีวิตแน่นอน

แต่ตอนนี้....

กู้หรงกึ่งเมากึ่งตื่น แต่กลับถามอย่างต่อเนื่อง

"คุณรักเธอไหม?"

"ไม่รักครับ"

เย้นโม่หลินพูดอย่างไม่มีความลังเลและมุมปากกลับประดับยิ้ม "ผมแค่ชอบอยู่ด้วยกันกับเธอ ตอนที่มีเธออยู่ ไม่ว่าเธอจะทำอะไรผมก็รู้สึกเจริญตาไปหมด อารมณ์เองก็จะดีมากด้วย

ผมชอบมองกู้จื่อเฟยยิ้ม อยากจะปกป้องเธอ และผมสามารถชอบแบบนี้ต่อไปได้เสมอ"

ขณะเย้นโม่หลินกำลังพูด สายตาค่อนข้างพร่ามัว แววตาย้อมไปด้วยความเจ็บปวด

ตอนแรกที่อยู่ชายทะเล เขาทำร้ายกู้จื่อเฟยด้วยคำพูดโหดร้ายแบบนั้น ตั้งแต่นั้นมาเป็นเวลานาน เขาก็ไม่เคยเห็นรอยยิ้มของกู้จื่อเฟยอีกเลย

สำหรับเขาแล้ว ช่วงเวลาแบบนั้นมันเหมือนกับตกนรกเลยทีเดียว

เขาไม่อยากจะเจอเป็นครั้งที่สองอีก

เพราะฉะนั้นเขาจะพยายามทำทุกอย่างเพื่อปกป้องรอยยิ้มของเธอ

กู้หรงมองตรงไปยังเย้นโม่หลิน จากรอยยิ้มในแววตาของชายหนุ่มก็ยิ่งเห็นถึงความคิดหัวใจของเขาอย่างชัดเจน

ไร้ซึ่งความเท็จเลยแม้แต่น้อย ทั้งหมดเป็นความจริง

คนเมามักพูดความจริง เขาจะไม่โกหก

ในที่สุดหัวใจของกู้หรงก็สงบลง การมอบกู้จื่อเฟยให้เขาคงไม่ผิดแล้วล่ะ

เมื่อภรรยาของเขากลับมาจากต่างประเทศ เธอจะต้องพอใจกับการตัดสินใจของเขาอย่างแน่นอน

"มาเถอะ ฉันมีความสุข วันนี้ไม่เมาไม่เลิก"

กู้หรงยกแก้วไวน์ขึ้นสูง

เย้นโม่หลินดื่มไปเยอะมาก แต่เขาไม่อาจปฏิเสธได้จึงชนแก้วกับกู้หรงอย่างว่องไว

เช้าของวันถัดมา

ในห้องอาหาร เย้นหว่าน โห้หลีเฉิน กู้จื่อเฟยและป่ายฉีต่างมาถึงกันหมดแล้ว แต่กู้หรงที่ปกติจะมาเร็วที่สุดและเย้นโม่หลินที่จะปรากฏตัวอย่างตรงเวลาแทบไม่ต่างกันนั้น กลับไร้ซึ่งเงาร่างของทั้งสอง

พวกเขาล่ะ?

ทุกคนต่างสับสนกันเล็กน้อย เธอมองฉัน ฉันมองเธอ

"จื่อเฟย คุณพ่อของเธอล่ะ? เธอต้องโทรไปถามสักหน่อยรึเปล่า?"

กู้จื่อเฟยพยักหน้า กู้หรงรักษาเวลามาตลอด วันนี้ไม่มาแถมยังไม่ได้ทักทายกันเลย มันค่อนข้างผิดปกติจริงๆ

ในเวลาเดียวกันนั้น เธอก็มองที่นั่งฝั่งตรงข้ามของเย้นโม่หลินอย่างเป็นกังวล

เมื่อคืนเธอส่งข้อความหาเขา จนตอนนี้เขายังไม่ตอบกลับเลย เธอรู้สึกว่ามันไม่น่าจะเป็นอย่างนั้น

เธอไม่สบายใจขึ้นมาจากจิตใต้สำนึก เอาแต่คิดว่าเกิดเรื่องอะไรบางอย่างขึ้น

"ตู๊ดๆๆ ….."

โทรศัพท์ดังอยู่หนึ่งนาทีจนมันตัดสายเองก็ยังไม่มีคนรับสาย

กู้จื่อเฟยต่อสายอีกครั้ง ก็ยังไม่มีคนรับ