บทที่ 901 ซื้อใจเร็วมาก

ป่ายฉีตรวจดูตำรายาของฝู้ยวนอีกครั้ง เมื่อเห็นบันทึกเกี่ยวกับดอกหวงต่าน และเรื่องอื่นๆ ที่เขารู้เกี่ยวกับยาพิเศษชนิดต่างๆ สุดท้ายก็มั่นใจว่าเนื้อด้านในนั้นเป็นของจริง

หนังสือเล่มนี้เป็นของจริงอีกทั้งยังเป็นวรรณกรรม

แม้แต่เขาต้องการมันอย่างใจจดใจจ่อ

ฝู้ยวนยิ้มและพูด "คุณป่ายฉี ได้ยินว่าคุณเองก็เรียนแพทยศาสตร์อย่างนั้นเหรอ? ประสบความสำเร็จในด้านนี้หรือไม่? ทำไมเราไม่แบ่งปันและอ่านหนังสือเล่มนี้ด้วยกันหากมีเวลา?"

คำขอเชิงรุกและเป็นมิตรดังกล่าวทำให้ป่ายฉีรู้สึกไม่คาดคิด และเขาก็เห็นด้วยโดยไม่ลังเล

ได้หนังสือเล่มนี้มา ดูแล้วคงจะทำให้จดจำสิ่งสำคัญต่างๆ ได้มาก

ป่ายฉีรู้สึกดีกับฝู้ยวนและเพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็วทุกวินาที

อือ คนนี้เป็นคนตรงไปตรงมา บริสุทธิ์ ใจดีและเสียสละ เขาหมกมุ่นอยู่กับยาและการแพทย์ เขามาเพียงเพื่อประโยชน์ของการแพทย์และจะไม่มีความคิดอื่นใด

เขาหันหน้าไปแล้วพูดกับโห้หลีเฉิน

"ฝู้ยวนไม่มีอะไร ไม่มีอะไรแอบแฝง เธออาบน้ำอย่างสบายใจได้ ไม่ต้องกังวลเรื่องเขา"

โห้หลีเฉิน "..."

ถูกซื้อใจได้อย่างรวดเร็ว

หลังจากได้รับการยืนยันจากผู้เชี่ยวชาญของป่ายฉีแล้ว โห้หลีเฉินก็ไม่มีความกังวลใดๆ อีกต่อไป และวางแผนที่จะกลับไปเก็บสัมภาระและอยู่ในคลังเป็นเวลาสามวัน

เย้นหว่านตั้งใจที่จะอยู่เป็นเพื่อนเขาเช่นกัน แต่ยังต้องเก็บข้าวของและไปตั้งถิ่นฐานใหม่

ขณะเดียวกันก็ต้องจัดที่พักให้เย้นโม่หลินและคนอื่นๆ จะพักในวันนี้

ระหว่างทางไปห้อง ก่อนถึงล็อบบี้ของวิลล่าหลังใหญ่ ก็เดินผ่านกลุ่มคน

ผู้อาวุโสของตระกูลหยูล้วนอยู่ในวัยราวสี่สิบถึงหกสิบปี

พวกเขาดูตื่นเต้นและรีบเดินเข้ามาหาโห้หลีเฉินและคนอื่นๆ

"โห้หลีเฉิน เธอกลับมาแล้วเหรอ"

ผู้เฒ่าคนที่สองของตระกูลหยูแทบรอไม่ไหวที่จะพูด "พวกเธอเข้าไปในคลังแล้วใช่ไหม? เพิ่งออกมาจากในนั้นเหรอ?"

ได้ยินอย่างนั้น สีหน้าของหยูฉู่สองก็ขรึมลงทันที

แม้แต่เขาไม่คิดว่าผู้อาวุโสเหล่านี้จะรู้เร็วขนาดนี้ เห็นได้ชัดว่าตอนเขาเข้าไปในคลังนั้นก็ปิดข่าวอยู่

"ท่านผู้นำ คุณเข้าไปดูในคลังรึยังครับ?"

ผู้อาวุโสคนที่สามถาม

ดวงตาของทุกคนมีความกระตือรือร้นและเป็นประกาย

เช่นเดียวกับหยูฉู่สอง คลังตระกูลหยูเป็นสถานที่ที่พวกเขาใฝ่ฝันมาตั้งแต่เกิดและตระกูลหยูคืออำนาจของพวกเขา ด้วยคลัง ตระกูลหยูจะขึ้นไปอีกระดับ

นี่คือสิ่งที่ทุกคนคาดหวัง

ผู้อาวุโสเหล่านี้ก็ตั้งตารอที่จะได้เห็นพวกเขาในคลังสักวันหนึ่ง

โห้หลีเฉินเม้มริมฝีปากบาง การแสดงออกของเขาไม่แยแส และไม่ได้ตั้งใจจะตอบหรือเกี่ยวข้องอะไร

เรื่องนี้ได้รับการแก้ไขโดยหยูฉู่สองที่ใส่ใจมากขึ้น

สายตาของหยูฉู่สองค่อนข้างเฉียบคม และเขามองดูคนเหล่านี้อย่างระมัดระวัง เขาไม่รู้ว่าพวกเขารู้ข่าวอย่างรวดเร็วได้อย่างไร แต่เรื่องได้มาถึงจุดนี้แล้ว และมันก็เป็นไปไม่ได้ที่จะเก็บเป็นความลับ

นอกจากนี้ เขารู้แล้วเกี่ยวกับสถานการณ์ภายในคลัง มันคือสมบัติของตระกูลหยูทั้งหมด

เขาพูดเสียงขรึม

"ผมเข้าไปดูแล้ว ของด้านในจะทำให้ตระกูลหยูของเราเลื่อนไปอีกขั้น ผมจะจัดการให้พวกคุณเข้าไป"

ข้อมูลความลับเหล่านั้นยังต้องการคนจำนวนมากในการจัดการ

แต่จะให้ใครเข้าไปก็ต้องจัดการด้วย

เมื่อผู้อาวุโสได้ยินเช่นนี้ พวกเขาก็รู้สึกตื่นเต้นอย่างมาก และใบหน้าชราทั้งหมดก็เผยรอยยิ้มที่ไม่ค่อยจะพบเห็น

"ดีจัง ในที่สุดพวกเราก็จะได้รับมรดกที่บรรพบุรุษทิ้งไว้ให้"

"ด้วยของที่อยู่ในคลังสมบัติ ตระกูลหยูจะต้องพัฒนาและเติบโตจนกลายเป็นที่หนึ่งในโลกได้"

"ฮ่าๆๆ ก้าวสู่โลก ความฝันของครอบครัวทั้งหมดจะเกิดขึ้นในยุคของเรา"

พวกเขาพูดด้วยความยินดีไม่สามารถปิดบังความสุขได้เลย

เย้นโม่หลินหรี่ตาและหายใจติดขัด อันตราย