บทที่ 914 เข้าบ้านแล้วมีเรื่องเซอร์ไพรส์

เมื่อเลือกเสื้อผ้าเสร็จแล้ว กู้จื่อเฟยก็ลากเสี่ยวหว่านไปเลือกรองเท้า เครื่องประดับ รวมไปถึงนาฬิกาข้อมือที่อยากจะเปลี่ยนเป็นเรือนใหม่ด้วยทั้งหมดอย่างลิงโลด

ทั่วทั้งร่างเธอล้วนเต็มไปด้วยความเคร่งเครียดที่แสดงออกมาจากภายใน ยังมีความยินดีและความตื่นเต้นที่ปิดเอาไว้ไม่มิดด้วย

"เสี่ยวหว่าน เธอมั่นใจว่าคุณป้าเย้นชื่นชอบแบบนี้หรือ"

"เสี่ยวหว่าน เธอคิดว่าคุณป้าเย้นจะชอบสร้อยเส้นนี้ไหม"

"เสี่ยวหว่าน ฉันตื่นเต้นมากเลย คุณป้าเย้นจะไม่ชอบฉันหรือเปล่านะ?"

...

กู้จื่อเฟยเป็นกังวลใจในเรื่องต่างๆนานาๆมาตลอดทาง ระหว่างที่เป็นกังวลอยู่นั้นกลับเผยถึงการเฝ้ารอและความยินดีที่ควบคุมเอาไว้ไม่อยู่ออกมา

นั่นคือความสุขและความยินดีที่จะได้พบกับพ่อสามีและแม่สามีในเร็วๆนี้

และเต็มไปด้วยการแสดงความรู้สึกในใจอย่างตรงไปตรงมายิ่งกว่า

แม้ว่าเย้นหว่านจะแกล้งหยอกกู้จื่อเฟย แต่ก็ดีใจแทนเธอด้วยความจริงใจ เธอรู้จักมารดาของตัวเองดี ท่านได้พบกับกู้จื่อเฟยตั้งนานแล้ว ทั้งยังประเมินกู้จื่อเฟยเอาไว้สูงมาก และชื่นชอบเป็นอย่างมากด้วย

ครั้งนี้ไม่ว่ากู้จื่อเฟยจะสวมเสื้อผ้าแบบไหนไป กงจืออวีล้วนชื่นชอบมากเท่านั้น

อีกทั้ง พี่ชายตัวเองหาลูกสะใภ้ได้แล้ว ทั้งยังเป็นผู้หญิง นั่นนับเป็นเรื่องที่น่ายินดีที่สุดในบ้าน มีก็ดีแล้ว ไม่ได้รังเกียจ

เพียงแต่เมื่อเห็นกู้จื่อเฟยที่เตรียมตัวด้วยท่าทางดีอกดีใจ เต็มไปด้วยการแสดงความรู้สึกในใจอย่างตรงไปตรงมาแล้ว ในใจเย้นหว่านกลับรู้สึกว่างเปล่า

เรื่องใหญ่อย่างการแต่งงานของเธอ กลับต้องจัดการทุกอย่างด้วยตัวคนเดียว จนถึงขั้นไม่มีบรรยากาศดีอกดีใจอย่างกู้จื่อเฟยในตอนนี้เลยแม้แต่น้อย

กระทั่งงานแต่งงาน คนที่จัดเตรียมก็ไม่ใช่คนที่คุ้นเคย ความจริงแล้วก็ไม่ได้มีความเกี่ยวข้องอะไรกับเธอมากนัก

"เสี่ยวหว่าน เสี่ยวหว่าน เธอกำลังคิดอะไรน่ะ"

นิ้วกู้จื่อเฟยโบกไปโบกมาอยู่หน้าดวงตาเย้นหว่าน

เย้นหว่านถึงได้สติกลับคืนมา รีบเอ่ยยิ้มๆว่า "ไม่มีอะไรหรอก เธอเปลี่ยนรองเท้าเรียบร้อยหรือยัง"

"อืม"

กู้จื่อเฟยพยักหน้า ขยับรองเท้าส้นสูงคู่งามที่อยู่สวมอยู่บนเท้า จากนั้นก็เอ่ยกับเย้นหว่านว่า "เป็นอะไรไปหรือ เธอดูเหมือนว่าจะมีเรื่องในใจ?"

"ไม่ ไม่มีอะไรหรอก จะมีเรื่องในใจอะไรกัน"

เย้นหว่านส่ายหน้าไม่หยุดอย่างไม่ยอมรับ

ตอนนี้มีเรื่องเกิดขึ้นมากมาย เรื่องราวรอบกายเรื่องแล้วเรื่องเล่า เดิมก็ไม่ค่อยจะราบรื่นอยู่แล้ว ไม่ง่ายเลยที่จะมีคืนวันที่เงียบสงบสักหน่อย เธอไม่อยากให้ความคิดฟุ้งซ่านของตัวเองส่งผลกระทบกับคนอื่น

เย้นหว่านกดความรู้สึกหดหู่ใจลงไป มองรองเท้าที่อยู่บนเท้ากู้จื่อเฟย แสดงความเห็นว่า

"สวยมาก เอาคู่นี้แหละ"

เห็นเย้นหว่านไม่อยากพูดอะไรมาก กู้จื่อเฟยก็พิจารณามองเธออย่างละเอียด และไม่ถามอะไรให้มากความอีก

ตอนที่เย้นหว่านอยากจะพูด ก็จะบอกเธอเอง

ตอนที่ไม่อยากจะพูด บังคับถามไปก็จะทำให้ฝ่ายตรงข้ามไม่สบายใจยิ่งกว่าเดิม

กู้จื่อเฟยจูงข้อมือเย้นหว่าน พลางเอ่ยว่า "ช็อปปิ้งมานานขนาดนี้แล้ว พักกันสักหน่อยเถอะ ฉันเพิ่งเห็นว่าทางด้านนั้นมีร้านขายชานมร้านหนึ่ง พวกเราไปซื้อนมมะพร้าวที่เธอชอบดื่มกัน"

ตอนที่อารมณ์ไม่ดี กินสิ่งที่ชอบสักหน่อย ก็จะช่วยบรรเทาได้บ้างเล็กน้อย

เย้นหว่านเข้าใจความคิดของกู้จื่อเฟย จึงพยักหน้าโดยไม่พูดอะไร

ในใจก็พยายามอดกลั้นอารมณ์ความรู้สึกที่ไม่ดีเอาไว้ และเดินช็อปปิ้งซื้อของเป็นเพื่อนกู้จื่อเฟยด้วยความสบายใจ

จนกระทั่งช่วงบ่าย เย้นหว่านกับกู้จื่อเฟยก็หิ้วถุงใหญ่ถุงเล็ก นั่งรถที่คนขับรถขับมากลับไปยังตระกูลหยู

เมื่อรถจอดแล้ว คนขับก็ลงจากรถก่อน และเปิดประตูให้กับเย้นหว่านด้วยท่าทางสุภาพบุรุษ

เย้นหว่านลงจากรถตามปกติ แต่เมื่อลงมาจากรถกลับต้องพบกับสถานการณ์ที่ไม่ปกติอย่างน่าประหลาดใจ

หน้าประตูใหญ่ของปราสาท มีสาวใช้ยี่สิบสามสิบคนยืนเรียงกันระเบียบเรียบร้อย โดยแบ่งออกเป็นสองแถว ด้านหลังพวกเธอก็มีบอดี้การ์ดที่สวมชุดสูทสีดำยืนเรียงกันเป็นแถวขนานกันไป

หลังจากได้พบกับเย้นหว่าน พวกเขาก็โค้งตัวเก้าสิบองศาอย่างพร้อมเพียง และเอ่ยเสียงดังกังวานว่า

"ยินดีต้อนรับกลับบ้านคุณเย้น"

เย้นหว่านถูกเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นกะทันหันทำให้ตกใจจนตะลึงค้าง ทั้งใบหน้าเต็มไปด้วยความตกตะลึง

นี่มันบ้าอะไรเนี่ย ทำไมจู่ๆคนเหล่านี้ถึงได้จริงจังกับการต้อนรับเธอกลับบ้านแบบนี้กัน?

ก่อนหน้านี้ก็ไม่เคยมีเหตุการณ์แบบนี้นินา

"เล่นอะไรแผลงๆกันหรือ"

กู้จื่อเฟยที่ลงมาจากอีกด้านแล้วรีบเดินมายืนข้างกายเย้นหว่านนั้นก็มึนงงเป็นอย่างมากเช่นกัน