บทที่ 913 ชื่นชอบหญิงสาวที่มีความเป็นกุลสตรี

วันที่จะไปสู่ขอแต่งงานก็ใกล้เข้ามาแล้ว

กู้จื่อเฟยก็ผ่านคืนวันไปด้วยความลำบากเช่นกัน

โห้หลีเฉินจะไปตระกูลเย้นเพื่อสู่ขอแต่งงาน นั่นก็หมายความว่าเธอก็ต้องไปตระกูลเย้นกับพวกเย้นหว่านด้วยเช่นกัน

แม้ว่าจะไม่ได้เป็นครั้งแรกที่ไป แต่ความหมายในการไปครั้งนี้กลับไม่เหมือนกัน เธอจัดอยู่ในกลุ่มสะใภ้ใหม่ที่จะไปเยือนบ้านแล้ว

แม้ว่าจะสามารถยิ้มแย้มพูดคุยกับกงจืออวีในคลิปวิดีโอได้ แต่เมื่อเวลาใกล้เข้ามา กู้จื่อเฟยก็ตื่นเต้นจนแทบไม่ไหว

อย่างไรเสียเธอก็ต้องไปพบหน้ากับผู้ปกครองของพี่เย้นแล้ว

เป็นการไปเยือนบ้านอย่างเป็นทางการ

เช้าตรู่วันนี้ กู้จื่อเฟยบุกเข้ามาในห้องของเย้นหว่านด้วยความรีบร้อน "เสี่ยวหว่าน เสี่ยวหว่าน"

เย้นหว่านที่กำลังนอนหลับด้วยท่าทางหมดอาลัยตายอยากอยู่บนเตียงก็ถูกเสียงร้อนรนทำให้สะดุ้งตื่นจนลุกขึ้นมานั่ง

เธอรู้สึกกังวลตามจิตใจสำนึก "ทำไมหรือ เกิดเรื่องอะไรขึ้นหรือ"

กู้จื่อเฟยเดินตรงไปยังข้างเตียงเย้นหว่าน จับข้อมือของเย้นหว่านเอาไว้ เอ่ยพูดด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยความร้อนใจ

"เสี่ยวหว่าน ครั้งนี้เธอต้องช่วยฉันนะ จำเป็นต้องช่วยฉัน"

"เกิดเรื่องอะไรขึ้นกันแน่"

เห็นกู้จื่อเฟยเป็นแบบนี้แล้ว เย้นหว่านก็ยิ่งมึนงง ในใจก็รู้สึกกระสับกระส่าย

ระยะนี้เกิดเรื่องใหญ่และไม่ค่อยดีขึ้น ทำให้เส้นประสาทของเธอค่อนข้างไวต่อความรู้สึก มีการเคลื่อนไหวนิดหน่อยก็เกิดความหวาดกลัว

กู้จื่อเฟยจับมือเย้นหว่านแน่น "ฉัน ฉัน คือคุณแม่ของเธอชื่นชอบเด็กผู้หญิงแบบไหนหรือ ชื่นชอบการแต่งตัวแบบไหน เธอไปเลือกเสื้อผ้าเป็นเพื่อนฉันเถอะนะ"

เย้นหว่าน "..." จู่ๆก็อยากร้องไห้จนไม่อยากจะพูดอะไรแล้ว

เพียงเพื่อเรื่องนี้น่ะหรือ

วิ่งลนลานเข้ามาทำให้เธอสะดุ้งตกใจตั้งแต่เช้าตรู่

เย้นหว่านโยนมือกู้จื่อเฟยทิ้งไป พลิกกายเอนตัวกลับลงไปนอนบนเตียง "ยังไม่ตื่นนอน ไม่รับนัด"

กู้จื่อเฟยยื่นมือออกมาอีกรอบ ดึงเย้นหว่านออกมานอกผ้าห่ม

"เย้นหว่านคนดี เสี่ยวหว่านที่รัก เธอดีที่สุดเลย เธอจะต้องไม่ใช่คนที่เห็นคนลำบากแล้วไม่ช่วยหรอกใช่ไหม"

เย้นหว่านหลับตา แสร้งทำเป็นไม่ได้ยิน

กู้จื่อเฟยใช้ไม้อ่อนหว่านล้อมไม่หยุด "เสี่ยวหว่าน เสี่ยวหว่าน ฉันไม่มีเธอไม่ได้นะ เธอรีบช่วยฉันเร็วเข้า"

ข้างหูมีเสียงดังวิ้งๆ บวกกับกู้จื่อเฟยที่เขย่าเธอไปมา ความง่วงนอนที่เหลืออยู่เพียงน้อยนิดของเย้นหว่านนั้นจึงหนีหายไปหมดแล้ว

เธอเอ่ยอย่างจนปัญญาว่า "โอเคๆ ไปเลือกเป็นเพื่อนเธอ"

"ฉันรู้อยู่แล้วว่าเธอดีที่สุด จุ๊บๆ รักเธอนะ"

กู้จื่อเฟยหอมแก้มเย้นหว่านอย่างแรงไปครั้งหนึ่ง

เย้นหว่านลืมตาทันที ลูบใบหน้า เอ่ยเรียบๆว่า "ฉันยังไม่ได้ล้างหน้า"

"แหวะ!"

กู้จื่อเฟยเอามือกุมลำคอทำท่าผะอืดผะอมขึ้นมา พลางแหวะ พลางค่อนแคะว่า "มิน่าถึงได้มันขนาดนี้ แหวะ คลื่นไส้จะตายอยู่แล้ว!"

"กู้จื่อเฟย เธอไปเลือกเสื้อผ้าเองเถอะ!"

"อ๊ะ ฉันไม่คลื่นไส้แล้ว เสี่ยวหว่าน เธอไม่ได้ล้างหน้าแต่ผิวก็ยังงดงามและสะอาด หอมครั้งแรกแล้ว ฉันยังอยากจะหอมอีกครั้ง มาจุ๊บอีกที"

"ไปให้พ้น!"

...

เย้นหว่านถูกกู้จื่อเฟยโวยวายใส่จนวุ่นวายไปหมดตั้งแต่เช้าตรู่ เมื่อเก็บของเสร็จแล้วก็ออกจากบ้านไป

ตระกูลหยูตั้งอยู่ในตำแหน่งกลางเมืองที่เจริญรุ่งเรืองไม่เหมือนกับตระกูลเย้น เย้นหว่านกับกู้จื่อเฟยนั่งรถออกมาได้ไม่นานก็ถึงห้างสรรพสินค้าหรูหรา

เย้นหว่านเดินชอปปิ้งในร้านขายเสื้อผ้าเป็นเพื่อนกู้จื่อเฟย

ทว่าแต่ไหนแต่ไรกู้จื่อเฟยที่สวมเสื้อผ้าเข้าชุดตามความเห็นของตนเองมาตลอดในวันนี้กลับไม่มีความมั่นใจเลยแม้แต่น้อย คล้ายกับไม่รู้จะจับต้นชนปลายอย่างไร

มักจะถามเย้นหว่านบ่อยๆว่า "เธอว่าคุณป้าเย้นจะชอบเสื้อผ้าชุดนี้ไหม"

ท่าทางแบบนั้น ไม่เหมือนกับว่าซื้อเสื้อผ้าให้ตัวเธอเอง แต่กำลังซื้อเสื้อผ้าให้กงจืออวี