บทที่ 917 ฉันสวยไหม

กลางคืน

ภายในกลุ่มวีแชทห้าคน เสียงกู้จื่อเฟยส่งรูปภาพชุดหนึ่งดังติดต่อกัน

นั่นก็คือรูปเย้นหว่านสวมชุดแต่งงานจุมพิตกับโห้หลีเฉิน

รูปทุกใบไม่ได้ผ่านการแก้ไข แต่สวยราวกับม้วนภาพวาดที่งามล้ำจนถึงขั้นสามารถตั้งเป็นภาพพื้นหลังในโทรศัพท์มือถือได้

รูปภาพเพิ่งจะถูกส่งออกไป ป่ายฉีก็โวยวายออกมาทันที

ป่ายฉี : เชี่ย!

ป่ายฉี : ทนดูไม่ได้ สวยๆๆไปแล้ว

กู้จื่อเฟย : @เย้นหว่าน @โห้หลีเฉิน ชอบจนแทบทนไม่ไหวแล้ว ฉันสามารถเอาไปตั้งเป็นรูปพื้นหลังได้ไหม

เย้นหว่านส่งสติ๊กเกอร์เขินอายมารูปหนึ่ง

โห้หลีเฉินยังไม่ได้พูดอะไร

เย้นโม่หลิน : ชอบ?

เพียงแค่คำง่ายๆเพียงคำเดียว แต่มีวัตถุประสงค์ตรงไปตรงมา นั่นก็คือถามกู้จื่อเฟย

กู้จื่อเฟยเห็นที่เย้นโม่หลินเอ่ยแล้วก็รู้สึกว่าอารมณ์ดีไม่เลว

กู้จื่อเฟย : แน่นอนอยู่แล้วค่ะ เด็กผู้หญิงล้วนชื่นชอบ หนุ่มหล่อสาวสวย ชุดแต่งงานกับเรือนหอกันทั้งนั้น

เย้นโม่หลินเงียบไปครู่หนึ่ง และส่งข้อความหนึ่งออกไปว่า ฉันจะเตรียมไว้ให้เธอ

กู้จื่อเฟยตะลึงมองข้อความที่อยู่บนหน้าจอ

พี่เย้นส่งอะไรมากัน?

ถึงกับเป็นฝ่ายเอ่ยว่าจะจัดเตรียมเอาไว้ให้เธอ เตรียมชุดแต่งงานกับเรือนหอหรือ

กู้จื่อเฟยหัวใจเต้นตึกตักตึกตักอย่างบ้าคลั่งขึ้นมาทันที จู่ๆเธอก็ถูกเย้นโม่หลินโปรยเสน่ห์ใส่อย่างนั้นหรือ

ทันใดนั้นก็รู้สึกตั้งหน้าตั้งตารอขึ้นมา

ป่ายฉี : ......

ป่ายฉี : เฮ้ๆๆ สาดความหวานก็ต้องระวังด้วยว่าในกลุ่มยังมีคนโสดอยู่คนหนึ่ง โอเคไหม?

เย้นโม่หลิน : นายสามารถออกจากกลุ่มได้

ป่ายฉี : ......

รู้สึกได้ถึงการถูกทอดทิ้งจากพี่ชายตัวเองที่ออกมาจากส่วนลึกของจิตวิญญาณ

กู้จื่อเฟยยกมุมปากขึ้นอย่างอดไม่ได้ มองรูปโปรไฟล์ของเย้นโม่หลินแล้ว ในสมองก็ปรากฏใบหน้าหล่อเหลาของเขาขึ้นมา

จึงอยากจะพบกับเขามากขึ้นมาทันที

เธอไม่ได้คิดอะไรมาก ส่งข้อความออกไปหนึ่งข้อความตามที่ใจคิด

กู้จื่อเฟย : พี่เย้นลงมากินก๋วยเตี๋ยวค่ะ

เย้นโม่หลิน : ยังไม่หิว

กู้จื่อเฟยมองตัวอักษรที่เต็มไปด้วยความตรงไปตรงมาแล้ว ชั่วขณะหนึ่งก็ร้องไห้ไม่ได้หัวเราะไม่ออก

เพิ่งจะถูกเย้นโม่หลินหยอดใส่ นึกว่าเขาจะตื่นรู้ มีความฉลาดทางอารมณ์ขึ้นมากะทันหัน คิดไม่ถึงเลยว่าในวินาทีถัดไปจะเผยโฉมหน้าที่แท้จริงออกมา

พี่เย้นก็ยังคงเป็นพี่เย้นคนนั้น

กู้จื่อเฟยจนปัญญา ส่งข้อความไปว่า : ฉันอยากเจอพี่แล้ว

ป่ายฉี : ......!

ป่ายฉี : เกินไปแล้วนะ จะหลงเหลือความเมตตาสุดท้ายของความเป็นมนุษย์ให้กับคนโสดสักหน่อยได้ไหม?

ป่ายฉี : กู้จื่อเฟย เธอกินมื้อดึกทุกวันไม่กลัวอ้วนหรือ

ป่ายฉี : ระวังจะอ้วนจนกลายเป็นหมู และถูกพี่เย้นรังเกียจ

กู้จื่อเฟยอ่านข้อความที่ป่ายฉีส่งมาติดๆกันแล้ว มุมปากก็กระตุกทันที ความรู้สึกที่วนเวียนอยู่รอบกายล้วนถูกฝ่ามือหนึ่งสะบัดตบกระจายไปหมดแล้ว

คนคนนี้ปากไม่มีหูรูดเกินไปแล้ว พูดในสิ่งที่ไม่ควรจะพูด

กู้จื่อเฟยที่โมโหกำลังจะตอกกลับป่ายฉี แต่ตัวอักษรยังไม่ทันจะพิมพ์เสร็จ ตอนนั้นเองที่บนหน้าจอก็มีข้อความของเย้นโม่หลินกระเด้งขึ้นมา

เย้นโม่หลิน : จื่อเฟย เจอกันที่ห้องครัว

กู้จื่อเฟยที่กำลังพิมพ์ตัวอักษรหยุดชะงักการเคลื่อนไหว สีหน้ายิ้มแย้มเบิกบานในทันที อารมณ์ก็ดีเป็นอย่างมาก

ดีเกินไปแล้ว

เธอเก็บโทรศัพท์มือถือ รีบวิ่งไปเปลี่ยนเสื้อผ้าที่ห้องเปลี่ยนเสื้อผ้า และวิ่งลงไปที่ชั้นล่างอย่างรวดเร็ว

หลังจากเย้นโม่หลินส่งประโยคนั้นไปแล้ว ภายในกลุ่มก็เข้าสู่ความเงียบ

เห็นได้อย่างชัดเจนว่าทั้งสองคนนัดกันไปข้างนอกแล้ว

ป่ายฉีที่ถูกมองข้าม : ......