บทที่ 932 ยี่สิบสี่ชั่วโมง

ต่อจากนี้จะทำยังไง?

เย้นหว่านหยุดชะงัก สถานการณ์ในตอนนี้สำหรับพวกเขาแล้วเรียกได้ว่าเลวร้ายอย่างมาก

แม้หยูฉู่สองจะไม่ได้ทำอะไรกับโห้หลีเฉิน แต่เรื่องในวันนี้ก็ถือเป็นการเผชิญหน้ากัน หยูฉู่สองจะต้องมีความขุ่นเคืองใจและไม่ปล่อยโห้หลีเฉินไปง่ายๆ อย่างแน่นอน

ตอนนี้ที่ยังปล่อยโห้หลีเฉินเอาไว้ คงไม่พ้นเพราะเมื่อยังหายาถอนพิษไม่ได้ โห้หลีเฉินก็ยังเป็นผู้สืบทอดเพียงคนเดียวของตระกูลหยูก็เท่านั้น

หากได้ยาถอนพิษมาล่ะก็ ไม่แน่ว่าหยูฉู่สองอาจจะลงมือกับโห้หลีเฉินก็ได้

ถึงตอนนั้น พวกเขาก็จะถูกไล่ล่า

"โห้หลีเฉิน พวกเราหนีไปกันเถอะ"

เย้นหว่านมองโห้หลีเฉินด้วยแววตาวูบไหว "ตระกูลไร้ความอดทน พวกเราเองก็อย่าไปสนใจพวกเขาเลย ออกไปจากที่นี่ ขีดเส้นแบ่งกับพวกเขาและยุติความสัมพันธ์ใดๆ กับตระกูลหยูไปเลย ดีไหม?"

โห้หลีเฉินก็ไม่ได้มีความสนิทชิดเชื้อกับหยูฉู่สองสักเท่าไหร่ ยิ่งไร้ความรู้สึกใดๆ ต่อตระกูลหยู

หากโห้หลีเฉินในตอนนี้ยังเป็นประธานของตระกูลแห่งเมืองหนานอยู่ ตอนนี้ก็คงไม่มีข้อพิพาทและภยันตรายมากมายขนาดนี้

ตระกูลหยูนั้นราวกับคุกก็ไม่ปาน

แววตาของโห้หลีเฉินหม่นลงเล็กน้อย ฝ่ามือที่เห็นข้อต่อได้อย่างชัดเจนนั้นลูบผมของเย้นหว่าน

เขาเอ่ยเสียงทุ้ม "ตอนนี้พวกเราไปไม่ได้"

"ทำไมล่ะ?" เย้นหว่านฉงน

โห้หลีเฉินอธิบาย "ที่หยูฉู่สองปล่อยเย้นโม่หลินหนีไปได้ ก็เพราะในตอนนั้นสถานการณ์มันบังคับ สู้กับฉันได้ไม่คุ้มเสีย อีกอย่างเพราะเขายังสามารถกู้สถานการณ์ได้ด้วยการส่งคนตามไปไล่ล่าพวกเย้นโม่หลิน กระทั่งจ่ายค่าตอบแทนมหาศาลเพื่อทำลายตระกูลเย้น"

ความหมายก็คือ เรื่องนี้ไม่ได้ถึงทางตันจนไม่สามารถพลิกสถานการณ์กลับมาได้ ดังนั้นหยูฉู่สองจึงคิดถึงส่วนได้ส่วนเสียแล้วจึงปล่อยพวกเย้นโม่หลินไปชั่วคราว

เย้นหว่านคิดได้ในทันที โห้หลีเฉินบอกกับเธอต่อไปอีก

"แต่ถ้าหากหนีไป และตั้งใจจะซ่อนตัว ใต้หล้ากว้างใหญ่ หยูฉู่สองก็คงหาฉันไม่ได้เจอร้อยเปอร์เซ็นต์หรอก ถ้าไม่มีฉัน พวกเขาในตอนนี้ก็จะเสียโอกาสครั้งใหญ่ที่จะเข้าไปในคลังสมบัติ ความฝันของหยูฉู่สองที่ต้องการใช้คลังสมบัติเพื่อทำให้ตระกูลหยูยิ่งใหญ่ ก็จะพังทลาย

ดังนั้นไม่ว่าเขาจะต้องจ่ายค่าตอบแทนมากมายแค่ไหน เขาก็ไม่มีทางปล่อยให้ฉันหนีไปจากตระกูลหยูง่ายๆ อย่างแน่นอน

หากการคาดคะเนของฉันถูกต้อง ตอนนี้ตระกูลหยูทั้งหมดคงถูกคนจำนวนมากปิดล้อมไว้หมดแล้ว หากเราคิดจะออกไปจากตระกูลหยูก็คงยาก"

จากเรื่องที่พวกเย้นโม่หลินหนีไปเมื่อครู่ ตอนนี้หยูฉู่สองคงจะได้สติและโยกย้ายสับเปลี่ยนบอดี้การ์ดจำนวนมากกว่าเดิมมาที่ตระกูลหยูใหม่อีก

ตอนนี้ต่อให้พาคนฝ่าออกไปก็คงไม่ใช่เรื่องง่าย

เย้นหว่านตะลึงงัน หัวใจพลันเย็นเฉียบขึ้นมา

ถ้าว่าอย่างนั้น งั้นเธอกับโห้หลีเฉินก็เหมือนโดนกักบริเวณกลายๆ เลยไม่ใช่เหรอ?

โห้หลีเฉินลูบผมของเย้นหว่านอย่างปวดใจ โทษตัวเองที่ไม่ได้ปกป้องเธอให้ดี ทำให้เธอต้องมาวิตกกังวลไปด้วย

แววตาของเขาวาบประกายหม่นที่คลุมเครือวูบหนึ่ง

เขาแย้มยิ้มสง่างามทันทีแล้วเอ่ย "ตอนนี้พวกเราก็อยู่ที่ตระกูลหยู มันอาจจะไม่ใช่เรื่องดี หยูฉู่สองยังไม่ลงมือกับฉัน ฉันก็อยู่ที่นี่ไปก่อน จะได้สามารถรู้แผนการและกลอุบายของหยูฉู่สองได้ง่ายอีกด้วย

ฉันอยู่ที่นี่ ยังไงก็พวกพี่ชายของเธอได้ไม่มากก็น้อย"

จากนี้ ตระกูลเย้นจะเผชิญกับการโจมตีดั่งพายุ การต่อสู้ครั้งนี้จะสั่นสะเทือนไปทั้งโลก

กลุ่มอิทธิพลนับไม่ถ้วนจะต้องประสบกับหายนะ

ที่เลวร้ายไปกว่านั้นก็คือ ก่อนนี้ตระกูลเย้นยังสามารถต่อกรกับตระกูลหยูได้อย่างสูสี แต่ตอนนี้ตระกูลเปิดคลังสมบัติแล้ว ไม่นับทรัพย์สินภายในนั้น เอกสารด้านประวัติศาสตร์ก็มีค่าอย่างประมาณไม่ได้

เพียงแค่อาศัยเนื้อหาข้อมูลที่หยูฉู่สองได้มาในตอนนั้นก็เป็นไปได้อย่างมากว่าจะนำตระกูลเย้นไปแล้วหนึ่งก้าว

ฝั่งหนึ่งอยู่กับที่ อีกฝั่งหนึ่งเลื่อนระดับขึ้น ความสมดุลของการต่อสู้ครั้งนี้ก็จะเอนเอียงทันที

ด้วยสถานการณ์ปัจจุบัน สำหรับตระกูลเย้นแล้วพูดได้ว่าเสียเปรียบอย่างมาก

เย้นหว่านแววตาวูบไหว มือเล็กกำเสื้อของโห้หลีเฉินไว้แน่น

"แต่นายเองก็จะเป็นอันตราย..."

จะให้โห้หลีเฉินตกอยู่ในอันตรายเพื่อสอดแนมข้อมูลมาช่วยเหลือตระกูลเย้น

ในตอนนี้สำหรับตระกูลหยูเองก็ไม่ถือเป็นครอบครัวของเขาแล้ว มันอาจกลายเป็นสถานที่ล้อมสังหารเขาได้ทุกเมื่อ

โห้หลีเฉินสัมผัสใบหน้าเล็กที่ซีดเซียวของเย้นหว่าน แล้วปลอบโยนอย่างนุ่มนวล