บทที่ 933 เธอเป็นยังไงบ้าง

เบื้องหลังนั้น เสียงของการเข่นฆ่าอันน่าสลดก็ดังขึ้นไม่ขาดสาย

คนที่ไล่ตามมามากเกินไปจริงๆ นอกจากตัวเองแล้ว เว่ยชีก็ทิ้งให้พวกบอดี้การ์ดทั้งหมดอยู่สกัดกั้นเอาไว้

ขอแค่เจอรถ แล้วเขาพาพวกเย้นโม่หลินมุ่งเข้าไป ก็จะหนีไปได้ง่ายขึ้นมาก

"ข้างหน้ามีรถแล้ว"

เว่ยชีที่เดินสำรวจทางอยู่ข้างหน้า เห็นว่ามีรถที่ผ่านมาที่ริมถนนนอกป่า ก็ถอนหายใจอย่างโล่งอกทันที

สภาพของพวกเย้นโม่หลินนั้นย่ำแย่มากจริงๆ กู้จื่อเฟยเองก็แทบจะประคองไว้ไม่อยู่แล้ว ขึ้นรถแล้วยังไงพวกเขาก็คงจะผ่อนคลายลงได้หน่อย

"ผมจะไปโบกรถ"

เว่ยชีเดินนำไปที่ริมถนน

ถนนเส้นนี้เป็นเส้นเล็กๆ ที่อยู่ข้างๆ ถนนเส้นหลัก รถที่ผ่านไปมามีไม่มากแต่ก็ไม่น้อย

เมื่อเว่ยชีมาถึงก็เห็นรถคันหนึ่งขับมา เขารีบเอื้อมไปโบกรถ

ทว่า รถคันนั้นกลับเร่งความเร็วขึ้นอย่างกะทันหัน พุ่งตัวผ่านพวกเขาไปราวกับเห็นผีอย่างนั้น

เว่ยชี "....." ไม่แล้งน้ำใจเกินไปหรือไง?

เห็นหนุ่มหล่อขนาดนี้แล้วไม่นึกว่าจะยังไม่หยุดรถ คนขับคงจะเป็นผู้ชายขี้เหร่แน่นอนเลย

เว่ยชีไม่เชื่อ เขาโบกรถต่ออีกครั้ง ฝีเท้าหนักหน่วงของเย้นโม่หลินเดินเข้ามา

"แบบนี้นายโบกไม่ได้หรอก ไปปล้นมาเลยเถอะ"

"ทำไมล่ะครับ?"

เว่ยชีไม่เข้าใจอย่างมาก คนปกติก็ออกจะเป็นมิตร ส่วนใหญ่โบกรถก็ช่วยกันอยู่แล้ว

เย้นโม่หลินสีหน้าซีดขาว เหมือนไม่อยากจะพูดอะไรมาก เขาเพียงแค่ใช้สายตามองไปที่เสื้อผ้าของเว่ยชี

เว่ยชีมองไปตามสายตาของเขา ถึงได้เห็นว่าบนร่างของตัวเองมีคราบเลือดกระเซ็นอยู่เต็มไปหมด ดูน่าสยองอย่างมาก

คนปกติเห็นสภาพแบบนี้ของเขา ก็คงไม่มีใครหยุดรถให้หรอก

"เฮ้อ ต้องให้ฉันใช้ความป่าเถื่อนจนได้"

เว่ยชีไม่มีทางเลี่ยง แต่ก็ไม่ได้เหลาะแหละเลยแม้แต่น้อย

หลังจากนั้น เขาก็บังคับให้รถที่ขับมาคันหนึ่งหยุดลงกลางถนน

คนขับเป็นชายวัยกลางคน เขาลงจากรถอย่างสั่นกลัว สีหน้าซีดเผือดด้วยความหวาดกลัวอย่างมาก

เขาเอากระเป๋าเงินและโทรศัพท์มือถือทั้งหมดของตัวเองออกมาอย่างสั่นๆ น้ำเสียงพูดปนสะอื้น

"พี่ชาย ของมีค่าทั้งหมดบนตัวผมอยู่ที่นี่ คุณเอาไปแล้วอย่าฆ่าผมเลย อย่าฆ่าผมก็พอ"

เว่ยชี "....."

เข้าใจผิดไปไกลไปหน่อยนะ

แต่เขาเองก็ไม่ได้อธิบาย เขาจับคนขับโยนทิ้งข้างทางแล้วยื่นบัตรเครดิตให้เขาหนึ่งใบ

"นี่คือเงินหนึ่งล้าน ฉันซื้อรถนายมาแล้ว ถ้าอยากมีชีวิตอยู่ก็รีบไปจากที่นี่ซะ"

บนมือของเว่ยชีนั้นยังเปื้อนเลือด และบนบัตรเองก็เช่นกัน

คนขับหยิบบัตรที่เต็มไปด้วยเลือกใบนั้น ร่างกายที่สั่นเทิ้มก็ยิ่งรุนแรงขึ้น เขาพูดขณะร้องไห้จนน้ำหูน้ำตาไหล

"พี่ชาย คะ คุณเอารถไป เอารถไปก็พอครับ ผมให้ ให้คุณเลยครับ ผมรับรองว่าจะไม่แจ้งตำรวจแน่นอน ขอแค่ไม่ฆ่าผม อย่าฆ่าผมไม่ว่าอะไรก็ได้ทั้งนั้น"

เว่ยชี "....."

เว่ยชีสูดหายใจลึกๆ เขาต้องสงบสติอารมณ์ไม่คิดหยุมหยิมกับคนทั่วไป สงบใจ สงบใจ

"เอาบัตรแล้วไสหัวไปให้พ้นสายตาฉันภายในหนึ่งนาที ไม่อย่างนั้นข้าจะฆ่าแกซะเลย!"

เว่ยชีคำรามอย่างเดือดดาล

ท่าทางดุร้ายน่ากลัวนั้นทำให้คนขับตกใจกลัวจนฉี่ราดกางเกงทันที ตื่นตระหนกจนแทบจะล้มคะมำลงกับพื้น

น่าหวาดกลัวเกินไปแล้ว

แต่ก็ปล่อยให้เขาไปได้ เขาหมุนตัววิ่งไปด้วยความเร็วที่เหมือนกับแข่งวิ่งร้อยเมตรโดยไม่มีความลังเลแม้แต่น้อย

เมื่อไล่คนขับไปแล้ว ความคับแค้นในใจของเว่ยชีถึงได้ค่อยๆ ระบายออกไปได้หน่อย

เขาเดินเข้าไปเปิดประตูรถ แล้วพูดกับพวกเย้นโม่หลิน

"คุณชายเย้น รีบขึ้นรถครับ ผมจะพาคุณออกไป"

"อืม"

เย้นโม่หลินไร้ซึ่งความลังเล เขาเปิดประตูรถแล้วอุ้มกู้จื่อเฟยเข้าไปอย่างระมัดระวัง

จากนั้นขณะที่เขากำลังจะขึ้นรถ ในตอนนั้นเอง ก็มีกระบอกไฟฟ้าแท่งหนึ่งขว้างมา มันเกือบจะกระแทกหัวของเขาอยู่แล้ว