บทที่ 938 ผู้ชายของฉันเก่งที่สุด

แต่ก่อนมีแต่คนอื่นคอยปรนนิบัติ หาได้ยากที่เย้นโม่หลินจะทำหน้าที่ปรนนิบัติพวกนี้ให้คนอื่นสักครั้ง

ทว่า สิ่งนี้สำหรับเขาแล้วกลับเหมือนความรู้สึกที่สมเหตุสมผล

เขาส่งเสียงตอบกลับ "อืม"

"พี่เย้น พี่รู้ใจจังเลย ฉันรักพี่ที่สุดเลย"

เย้นโม่หลินที่เดิมทีสีหน้ายังไม่ใส่ใจ กกหูก็แดงขึ้นทันที ระหว่างชั่วพริบตาที่รู้สึกอึดอัดนั้น แม้แต่มือกับเท้าก็ไม่รู้ว่าจะวางไว้อย่างไรดี

เธอพูดว่ารักเขาอย่างนั้นเหรอ?

นี่เป็นการสารภาพรักเขาใช่ไหม?

เขาต้องตอบอย่างไรถึงจะดีล่ะ?

เย้นโม่หลินพัวพันกันยุ่งจนไม่ไหว แทบอยากจะจับป่ายฉีเข้ามาอธิบายให้ตรงนี้เลย

กู้จื่อเฟยรู้ว่าเวลามีน้อย ใช้เวลาไม่นานก็ล้างหน้าบ้วนปากเสร็จ เดินออกมาจากในห้องอาบน้ำ

เดินออกมา เธอก็มองเห็นเย้นโม่หลินที่ยังอยู่ตรงนั้นอย่างเหนือความคาดหมาย ตำแหน่งและอิริยาบถยังเหมือนเดิมกับตอนที่เธอเดินเข้าไป

เขาคงจะไม่ยืนรอเธออยู่ตรงนี้ตลอดโดยไม่ขยับเขยื้อนหรอกนะ?

กู้จื่อเฟยเลิกคิ้วอย่างมีความสุข ยิ้มตาหยีเอ่ยเอ่ย

"พี่เย้น พี่เฝ้าอยู่ตรงนี้ถึงขนาดนี้ กลัวว่าฉันจะหนีไป หรือว่าไม่เจอกันหนึ่งวินาทีคิดถึงเหมือนเวลาผ่านไปหนึ่งปีล่ะ?"

มุมปากเย้นโม่หลินยกยิ้ม เธอก็คิดไปได้

เขายืนอยู่ตรงนี้เพราะกำลังคิดอยู่ว่าจะตอบคำสารภาพรักของเธออย่างไรดี?

แต่ดูจากท่าทีนี้ของเธอ เหมือนไม่รอคอยคำตอบนี้เลย

เย้นโม่หลินรู้สึกแย่นิดหน่อยอย่างประหลาด

จิตใจรู้สึกไม่สบายใจ ไม่ครุ่นคิดปัญหาแห่งศตวรรษนี้แล้วละกัน เขาหันตัวเดินไปยังด้านนอก

เอ่ยด้วยน้ำเสียงแข็งกระด้าง "กินข้าว"

"ได้เลย"

กู้จื่อเฟยไม่สนใจว่าทำไมอยู่ๆ เย้นโม่หลินจึงเปลี่ยนสีหน้าไปเลย เดินตามเย้นโม่หลินไปข้างนอกอย่างมีความสุข

เดินออกประตูห้อง เธอจึงเห็นสถานที่ที่ตอนนี้พวกเขาอยู่ได้อย่างชัดเจน

นี่เป็นห้องเล็กที่เป็นห้องหนึ่งชุด พื้นที่ประมาณสี่ร้อยกว่าตาราง ห้องรับแขกอยู่ติดกับห้องครัว แม้แต่ห้องอาหารของตัวเองก็ไม่มี

บนโซฟาวางหมอนเล็กไว้หนึ่งใบ ดูเหมือนเมื่อคืนป่ายฉีก็นอนอยู่บนโซฟาทั้งคืน

เมื่อคืนกู้จื่อเฟยไม่ได้สติ ไม่รู้เรื่องราวหลังจากนั้น พอคิดในตอนนี้ เมื่อวานเย้นโม่หลินกับป่ายฉีพาเธอมาหลบก็ไม่ง่ายเลย กว่าจะหาห้องเล็กๆ แบบนี้มาหลบซ่อนอยู่ชั่วคราวได้

แม้ว่าจะยังไม่รู้แน่ชัด แต่สถานการณ์ข้างนอก ต้องไม่สู้ดีนักอย่างแน่นอน

กู้จื่อเฟยเก็บรอยยิ้มบนใบหน้า มองเย้นโม่หลินอย่างตึงเครียดเล็กน้อยพลางเอ่ยถาม

"ข้างนอกมีหลายคนกำลังไล่ตามเราอยู่ใช่ไหม? ถ้าหากพวกเราไป จะลำบากหรือเปล่า?"

ถ้าหากเป็นเย้นโม่หลินกับป่ายฉีก็ยังดี พวกเขาเก่งกาจ การต่อสู้ก็ดี หากต้องออกไปฆ่าหรือหลบหนีก็ค่อนข้างง่าย

แต่เธอไม่เป็นเลยสักอย่าง พาเธอไปนอกจากจะเพิ่มเป้าหมายแล้ว ก็มีแต่เป็นภาระ

เย้นโม่หลินเอ่ยด้วยสีหน้าราบเรียบ "ฉันจัดการไว้เรียบร้อยแล้ว เธอไม่ต้องห่วง"

คำเอ่ยที่น่าเชื่อถือของเขา ทำให้ในใจกู้จื่อเฟยผ่อนคลายลงทันที มองดูเย้นโม่หลินก็ยิ่งรู้สึกเปี่ยมด้วยความเลื่อมใสศรัทธา

เธอเอ่ยชื่นชมจากใจจริง "ผู้ชายของฉันเก่งที่สุด"

ชั่วพริบตานั้นร่างกายของเย้นโม่หลินแข็งทื่อ คนที่ชื่นชมนับถือเขามีไม่น้อย แต่ว่าเป็นครั้งแรกที่ถูกคนชมแบบนี้

ทำให้ในใจของเขารู้สึกหยิ่งผยองและภาคภูมิใจ

มุมปากเหมือนจะยกยิ้มก็ไม่ยก ต้องอดกลั้นความรู้สึกมีความสุขเอาไว้

ป่ายฉียกโจ๊กหม้อใหญ่เดินออกมาจากในห้องครัว เห็นท่าทีรักใคร่ของทั้งสองคนเข้า ก็พลันขนลุกชันไปทั่วทั้งร่าง

ช่างน่าเบื่อจริงๆ

คนที่ลุ่มหลงในความรักนี่ช่างเปี่ยมไปด้วยพิษจริงๆ

เขาเบะปากด้วยความรังเกียจ วางหม้อไว้บนโต๊ะ เอ่ยเร่ง

"รีบกินข้าว กินเสร็จก็ออกเดินทาง"