บทที่ 946 แหกกฎ

แท่งกราฟบนหน้าจอเปลี่ยนแปลง ท่ามกลางสายตาของทุกคน

คะแนนของโห้หลีเฉิน เพิ่มจาก1295เป็น1305 เท่ากับคะแนนของหยูฉู่สอง

เมื่อได้เห็นแท่งกราฟชัดๆ ชั่วขณะนั้นในหอประชุมก็แซงแซ่ไปด้วยเสียงฮือฮา

คนส่วนใหญ่มีทั้งคาดไม่ถึง ตกใจ และผิดหวัง

ท่านอาวุโสเจ็ดถูกข่มขู่ขนาดนี้ คิดไม่ถึงเลยว่าจะยังโหวตคะแนนให้โห้หลีเฉิน นี่มันคือการไม่ไว้หน้าท่านประมุขชัดๆ

เขาคิดอะไรอยู่กันแน่? ไม่อยากมีชีวิตอยู่ต่อแล้วหรือไง?

สีหน้าของหยูฉู่สองดำทะมึนเสมือนรอยไหม้ก้นหม้อ ไอความดุร้ายกระจัดกระจายออกมารอบกาย ทำให้อุณหภูมิทั่วทั้งห้องประชุมติดลบ บรรยากาศเต็มไปด้วยความกดดัน

แต่ละคนต่างตื่นกลัวหัวหด ไม่กล้าส่งเสียงอะไรออกมา

ดูเหมือนท่านประมุขจะโกรธเข้าเสียแล้ว

ด้านท่านอาวุโสเจ็ดที่ยืนอยู่ศูนย์กลางมรสุม สีหน้าก็แปรเปลี่ยนเป็นขาวซีด ร่างกายสั่นเทาเล็กน้อย

เขามองไปที่หยูฉู่สองด้วยแววตาไม่สบายใจ กล่าวโต้แย้งให้ตัวเองอย่างประหม่าว่า

"ท่านประมุข ผม ขอโทษ ท่านก็รู้ว่าผมรักสงบ ผมไม่สามารถทนมองตระกูลหยูกับตระกูลเย้นเบาะแว้งกันได้ ถ้าหากต่อสู้กัน มันต้องเกิดสงครามขึ้นแน่ๆ แบบนั้น ก็จะมีคนตายมากมาย.........."

ท่านอาวุโสเจ็ดยังพูดไม่ทันจบ คำพูดของเขาก็หยุดชะงักเพราะสายตาเย็นยะเยือกราวกับจะแช่เขาให้แข็งตายคู่นั้นของหยูฉู่สอง

หน้าของเขาซีดขาว ตัวแข็งค้างนึกกลัวภายหลัง

เขาทำให้ท่านประมุขไม่พอใจเสียแล้ว จบกันชีวิต

ท่านอาวุโสรองลุกขึ้น แล้วเอ่ยพูดอย่างมีความสุขเป็นไหนๆว่า

"ไอ้เจ็ดทำดีมาก! เดิมทีการเปิดขุมทรัพย์ของตระกูลหยู ขอแค่ใช้ทรัพยากรในขุทรัพย์ให้เป็นประโยชน์ ก็จะสามารถแข็งแกร่งขึ้นมาได้ภายในไม่กี่ปี จนกลายเป็นที่หนึ่งของโลก

ถ้าหากตอนนี้เปิดสงครามกับตระกูลเย้น ก็จะมีแต่เสียกับเสีย เสียทั้งกำลังคน เสียทั้งทรัพย์สิน สุดท้ายพอสู้กันก็เสียหายด้วยกันทั้งคู่ ตระกูลก็จะล่มจมจนถอยหลังกลับไปเท่าเมื่อสิบปีก่อน

ดังนั้น ไม่สู้กันคือทางออกที่ดีที่สุด ถ้าตระกูลหยูของเรา ใช้ขุมทรัพย์อย่างค่อยๆเป็นค่อยๆไป สามปีหลังจากนี้ต้องเป็นที่หนึ่งของโลกได้อย่างแน่นอน"

คำพูดเหล่านี้ปลุกปั่นผู้คนได้เป็นอย่างดี ดวงตาของทุกคนในหอประชุมต่างทอประกาย คาดหวังเป็นอย่างมาก

แม้ว่าตอนนี้ตระกูลหยูจะเป็นตระกูลใหญ่ที่ถือว่าเยี่ยมยอดแล้ว และคนเล็กๆอย่างพวกเขาก็พอจะเรียกลมเรียกฝนได้ก็ตาม แต่พอได้อยู่ในตำแหน่งที่สูง ก็ปรารถนาที่จะก้าวหน้าไปเรื่อยๆ

ถ้าหากตระกูลหยูกลายเป็นที่หนึ่งของโลกอยู่เหนือกว่าตระกูลอื่นๆ แบบนั้นสถานะของพวกเขาก็จะยิ่งสูง ไม่ว่าจะอยู่ที่ไหน ก็สามารถเดินเรียงหน้ากระดานได้

สีหน้าของท่านอาวุโสสามบิดเบี้ยวเป็นอย่างมาก ถลึงตามองท่านอาวุโสรองอย่างโกรธเกลียด แทบอยากจะฉีกปากอีกฝ่ายให้ขาดซะเดี๋ยวนี้

ความสงบสุขอะไร?

เมื่อก่อนพวกเขาเคยล้อมฆ่าเย้นโม่หลิน พอเย้นโม่หลินกลับไปได้ ก็ต้องนำพวกในตระกูลเย้นมาสู้กับตระกูลหยูอยู่ดี เรื่องของสงครามมันไม่อาจหลีกเลี่ยงได้อยู่แล้ว

แต่ตอนนี้มันมาถึงขนาดนี้แล้ว เขาไม่สามารถพูดเรื่องนี้ออกมาได้ ไม่อย่างนั้น ตรงกันข้ามพวกเขาก็จะกลายเป็นคนผิดที่เริ่มสงครามขึ้นมาก่อน

เมื่อเรื่องมันจบแบบนี้ อย่างแรกคือสูญเสียสิทธิ์ในการเป็นฝ่ายเริ่มก่อน อย่างหลังตามมาด้วยตระกูลเย้นที่เริ่มสู้กลับ

ท่านอาวุโสสามคิดหาวิธีรับมือไม่ออกเลย รู้สึกเหมือนตัวเองถูกพลิกกลับด้าน เหมือนถูกเอาไปย่าง

เขารีบเข้าไปหาหยูฉู่สอง แล้วพูดเสียงเบาว่า

"ท่านประมุข ตอนนี้ควรทำอย่างไรดี?"

คะแนนเท่ากันแล้ว คะแนนโหวตสุดท้ายของท่านอาวุโสเจ็ด มีอิทธิพลเป็นอย่างยิ่ง แบบนี้พวกเขาก็ไม่มีเหตุผลอะไรให้โจมตีตระกูลเย้นแล้ว

หยูฉู่สองมองท่านอาวุโสเจ็ดด้วยสายตาเย็นเหยียบ ดูชั่วร้ายอันตรายถึงชีวิต

เยี่ยมไปเลย แม้แต่เขาก็ยังคาดไม่ถึง ว่าสุดท้ายท่านอาวุโสเจ็ดจะขุดหลุมฝังเขา

ไอ้เจ็ดซ่อนตัวตนจริงๆมาตั้งหลายปี อีกฝ่ายไม่ได้รักอิสระ รักความสบาย และไม่สนโลกอย่างที่แสดงออกมาภายนอก

เขาไม่เชื่อว่าท่านอาวุโสเจ็ดท้าทายเขาอย่างโจ่งแจ้งเพียงเพราะความสงบสุข

รอยยิ้มบนหน้าของท่านอาวุโสรองไม่ได้ลดลงเลยสักนิด เพราะรู้สึกดีใจเป็นอย่างมาก ตอนแรกเขากังวลแทบตาย คิดไม่ถึงเลยว่าการที่มาติดตามเจ้านาย จะทำให้ได้รู้ว่าโห้หลีเฉินมีความสามารถอะไรแบบนี้ด้วย สามารถกลับแพ้เป็นชนะ ภายใต้สถานการณ์ย่ำแย่แบบนี้ได้