บทที่ 954 เป็นลมหมดสติ

หยูฉู่สองเริ่มเคลื่อนไหวครั้งใหญ่ โห้หลีเฉินก็ยุ่งวุ่นวายขึ้นมาเช่นกัน

เย้นหว่านรู้ว่าในแต่ละวันเขาเหน็ดเหนื่อยมาก หากไม่สร้างเรื่องที่ส่งผลกระทบ หรือรบกวนเขาได้ ก็จะเป็นฝ่ายหลีกเลี่ยงเอง จึงไม่เคยเอ่ยปากขอร้องให้เขาอยู่ที่ตึกเป็นเพื่อนเธอ

เพียงแต่บางทีด้านนอกนั้นล้วนเต็มไปด้วยภัยอันตราย เธอไม่สามารถออกไปข้างนอกได้ จึงมีความรู้สึกว่าถูกขังเอาไว้ อารมณ์ความรู้สึกในแต่ละวันของเธอจึงไม่ค่อยดีนัก

ในใจก็เต็มไปด้วยความคาดหวังที่โห้หลีเฉินจะสามารถอยู่เป็นเพื่อนเธอได้

แต่เธอกลับไม่เคยเอ่ยถึง ทุกครั้งหลังจากที่โห้หลีเฉินออกไปจัดการงานต่างๆ จิตใจของเธอมักจะแห้งเหี่ยว ไร้ชีวิตชีวาเป็นพิเศษ ความอยากอาหารจึงไม่ดีตามไปด้วย

นอนนั้นสามารถนอนหลับได้ อย่างน้อยทุกวันล้วนมากกว่าแต่ก่อนหลายชั่วโมง

วันนี้ ขณะที่เย้นหว่านนั่งเบื่อหน่าย กอดหนังสือการออกแบบเครื่องแต่งกายเอาไว้แล้วกำลังจะเคลิ้มหลับอยู่นั้น ประตูห้องกลับถูกคนแง้มเปิดเป็นรอยแยกเล็กๆ

สาวใช้โผล่หน้าออกมา

"คุณผู้หญิง คุณเย้นคะ"

"อืม? ทำไมหรือ?"

เย้นหว่านสะดุ้งตื่นขึ้นมาจากอาการกึ่งหลับกึ่งตื่น มองไปทางที่เสี่ยวย่าคอยดูแลในหลายวันมานี้ด้วยความสงสัย

เสี่ยวย่าแย้มรอยยิ้ม เอ่ยด้วยความยินดีว่า

"เมื่อครู่ตอนอยู่ที่ชั้นบน ฉันเห็นนายน้อยกำลังเดินมาทางนี้แล้ว นายน้อยกลับมาแล้วค่ะ"

"จริงหรือ?"

เย้นหว่านโยนหนังสือทิ้งด้วยความดีใจ ลุกขึ้นยืนจากโซฟาทันที

บางทีเธออาจจะออกแรงให้ลุกขึ้นยืนมากเกินไป จึงได้มีอาการวิงเวียนศีรษะตาลายไปชั่วขณะจนเกือบจะล้มลง

"คุณเย้น คุณเป็นอะไรไปคะ"

สาวใช้วิ่งเข้ามาด้วยความเร่งรีบ ประคองเย้นหว่านอย่างเป็นกังวล

เย้นหว่านส่ายหน้า "ไม่เป็นอะไร อาจจะมีภาวะเลือดจาง เมื่อครู่ลุกขึ้นเร็วเกินไปหน่อย"

สาวใช้ถอนหายใจ "หลายวันมานี้คุณล้วนกินได้น้อยมาก และไม่ยอมให้พวกเราบอกกับนายน้อย ถ้าหากว่าร่างกายของคุณไม่บำรุงให้ดี จะทำอย่างไรดีคะ"

"เอาเถอะ ไม่ต้องกังวลแล้ว อีกครู่หนึ่งฉันจะกินให้เยอะหน่อย ฉันอารมณ์ดี จะต้องกินได้เยอะแน่นอน"

เย้นหว่านยิ้มระรื่น ปลอบประโลมสาวใช้ หลังจากอาการเวียนหัวดีขึ้นแล้ว ก็เดินออกไปด้านนอกด้วยความยินดี

แม้ว่าจะพบหน้ากันทุกวัน แต่ทุกครั้งที่ได้พบกับโห้หลีเฉิน เธอล้วนตื่นเต้นยินดีราวกับว่าไม่ได้พบหน้ากันนานมาก ทุกครั้งล้วนโผเข้าไปกอดเขาแน่น

เย้นหว่านเดินออกมาจากห้อง ยังเดินไม่ทันถึงบันไดก็มองลงไปที่ห้องโถงชั้นล่าง ยังไม่เห็นโห้หลีเฉินเข้ามา

จึงมองไปยังระเบียงทางเดินลาดเอียงตรงข้ามด้วยความประหลาดใจ โห้หลีเฉินกับเว่ยชีเดินตรงเข้าไปในห้องหนังสือ

เปิดประตูและปิดประตูอย่างรวดเร็ว

เย้นหว่านอึ้ง เขากลับมาแล้วทำไมถึงไม่มาหาเธอ แต่วิ่งไปห้องหนังสือแทน?

ในใจจึงเกิดความรู้สึกคับแค้นใจเล็กน้อย

แต่เมื่อลองคิดดู โห้หลีเฉินจะต้องพบเจอกับเรื่องเร่งด่วนอะไรแน่นอน ถึงต้องรีบจัดการ ดังนั้นถึงได้วิ่งตรงไปยังห้องหนังสือก่อน

ในเมื่อเป็นเช่นนั้น อย่างนั้นเธอ......ก็จะไปเสิร์ฟกาแฟให้เขาแล้วกัน

แม้ว่าจะแยกกันไม่กี่ชั่วโมงเท่านั้น แต่เธอก็อยากเจอเขามากจริงๆ ก็คือการที่เห็นเขาแล้วดีใจแบบนั้นแหละ

เย้นหว่านเดินลงไปที่ชั้นล่าง หยิบกาแฟที่สาวใช้ชงเสร็จแล้ว ยกขึ้นไปที่ชั้นบน

เพียงครู่เดียว เธอก็เดินไปถึงหน้าประตูห้องหนังสือแล้ว

เธอมักจะมาที่ห้องหนังสือโห้หลีเฉินบ่อยๆ เขาไม่เคยปิดบังเรื่องอะไรกับเธอ ปกติก็บอกเธอว่าไม่ต้องเคาะประตูก็สามารถเข้าไปได้

เย้นหว่านจึงค่อยๆเปิดประตูห้องอย่างแผ่วเบาตามปกติ ตอนที่กำลังแง้มประตูออกเตรียมตัวจะเข้าไปนั้น

กลับได้ยินเสียงด่าว่าด้วยความโมโหของโห้หลีเฉินดังลอยมาจากด้านใน

"คุณจัดการเรื่องนี้อย่างไรกันแน่? ให้คุณจับตามองหยูฉู่สองเอาไว้ ทำไมกระทั่งเรื่องเขาให้คนไปลอบฆ่าเย้นเจิ้นจื๋อก็ยังไม่รู้ล่วงหน้า?"

เมื่อได้ยินเช่นนั้น เย้นหว่านก็ตะลึงค้างไป รอยยิ้มบนใบหน้าแข็งทื่อทันที

เธอเบิกตากว้างด้วยความตื่นตะลึง ในใจเต็มไปด้วยความหวาดกลัว

ลอบฆ่าเย้นเจิ้นจื๋อ?

คุณพ่อของเธอถูกคนลอบฆ่าหรือ

ถ้าอย่างนั้นสถานการณ์ของคุณพ่อเธอในตอนนี้เป็นอย่างไร......

"ขอโทษครับคุณผู้ชาย ผมประมาทเอง ผมคิดไม่ถึงว่าหยูฉู่สองจะจ้างวานคนไปลอบฆ่าเย้นเจิ้นจื๋อเป็นพิเศษ จึงทำให้เขาฉวยโอกาสนี้ได้"

เว่ยชีก้มศีรษะต่ำ