บทที่ 955 เซอร์ไพรส์ที่มาเยือนกะทันหัน

หัวใจของโห้หลีเฉินคล้ายกับถูกคนใช้มือบีบ เจ็บปวดจนรู้สึกอึดอัดไม่สบาย

เขาหยิบกระดาษทิชชู่ออกมาเช็ดเหงื่อที่ไหลไม่หยุดให้เธอ ปลอบประโลมเสียงเบาว่า "คุณหมอใกล้จะมาแล้ว ไม่ตรงกลัว ผมอยู่ข้างกายคุณ"

เสี่ยวย่ายืนตัวแข็งทื่ออยู่ที่หน้าประตู มองเย้นหว่านที่นอนอยู่ในห้องด้วยท่าทางกระสับกระส่าย ร่างกายสั่นระริก

สีหน้าของเธอซีดเผือดลงเรื่อยๆ ร่างกายก็สั่นเทาเล็กน้อย

เธอคิดไม่ถึงว่าเย้นหว่านจะหมดสติกะทันหัน สถานการณ์ย่ำแย่เสียจนต้องนอนอยู่บนเตียง

แต่คล้ายกับอยู่ในการคาดเดา

เธอกัดฟัน ร่างกายสั่นไม่หยุด

ในตอนนี้เองที่เธอได้ยินเสียงเปิดประตูที่ชั้นล่าง และก็เห็นหมอหญิงวัยกลางคนสวมชุดกาวน์สีขาวถือกล่องยาเดินเข้ามาอย่างเร่งรีบบนระเบียงทางเดิน

ลมหายใจของเสี่ยวย่าถี่กระชั้นขึ้นเรื่อยๆ เหงื่อเย็นบนหน้าผากไหลไม่หยุด

คุณหมอก็มาแล้ว

ทำไมจู่ๆเย้นหว่านถึงได้หมดสติไปล้วนสามารถมองออกหมด ถึงตอนนั้นเธอ......

ร่างกายของเสี่ยวย่าสั่นไปทั้งตัว

เธอลังเลอยู่สองวินาที กัดริมฝีปากแน่น เดินเข้าไปในห้องทันที เสียง "ตุบ" จากการคุกเข่ากับพื้นดังขึ้น

"นายน้อย ขอโทษค่ะ เป็นฉันที่ละเลยความรับผิดชอบ ความจริงแล้วหลายวันมานี้คุณเย้นกินอาหารไม่ค่อยลง กินแล้วบางครั้งก็อาเจียนออกมา ความอยากอาหารแย่มากค่ะ

แต่เธอไม่ให้พวกเราบอกคุณ พวกเราจึงไม่กล้าบอกกับคุณมาโดยตลอด

ฉันนึกว่าเธอเพียงแค่อยากอาหารน้อยลง ผ่านไปไม่กี่วันก็ดีขึ้นแล้ว แต่คิดไม่ถึงเลยว่า คิดไม่ถึงเลยว่าเธอจะ.......จะหมดสติ"

ร่างกายผอมแห้งจนสามารถหมดสติไปได้ อย่างนั้นอาการอยากอาหารน้อยลง กินน้อยลง ในหลายวันมานี้ก็เป็นโทษมหันต์แล้ว

สายตาของโห้หลีเฉินเย็นยะเยือกขึ้นมา ราวกับน้ำแข็งทิ่มแทงไปยังร่างของเสี่ยวย่า

เขาคิดไม่ถึงเลยว่าสาวใช้เหล่านี้จะกล้าทำเหมือนต่อหน้าปฏิบัติตาม แต่ลับหลังกลับไม่เชื่อฟังคำสั่งของเขา

เรื่องอย่างการที่เย้นหว่านกินได้น้อย และยังอาเจียน ก็ถึงกับกล้าที่จะปิดบังเขา

สมควรตาย!

กลิ่นอายสังหารน่าหวาดกลัวรอบตัวโห้หลีเฉินทำให้เสี่ยวย่าตกใจกลัวจนร่างกายสั่นไม่หยุด หมอบอยู่บนพื้น โขกศีรษะร้องไห้

"ขอโทษค่ะ ขอโทษค่ะ เป็นความผิดของฉันเอง ขอให้นายน้อยลงโทษด้วยเถอะค่ะ"

"ลงโทษหรือ เหอะ หากว่าเธอมีอันตรายถึงชีวิต พวกเธอ ใครก็อย่าคิดว่าจะสบายดี"

เสียงของโห้หลีเฉินเย็นเยียบ หากไม่ใช่ว่าจับมือของเย้นหว่านอยู่ ตอนนี้เขาจะลุกขึ้นบีบหญิงสารเลวคนนี้ให้ตายกับมือ

เสี่ยวย่าตัวสั่นยิ่งกว่าเดิม

หมอหญิงวัยกลางคนถือกล่องยาเดินเข้ามาด้วยความเร่งรีบ เพิ่งจะเข้าประตูมาก็รู้สึกได้ถึงลมหนาวเย็นเสียดกระดูกที่พัดมาปะทะใบหน้า ทำให้เธออดไม่ได้ที่จะตัวหนาวสั่น

เธอชะงักอยู่ที่หน้าประตู รู้สึกหวาดหวั่นจนไม่กล้าเข้ามา

สายตาเย็นชาของโห้หลีเฉินมองไปทางเธอ ตวาดด้วยความหงุดหงิดว่า

"รีบไสหัวเข้ามาตรวจ ดูสิว่าเธอเป็นอะไรไป"

กลิ่นอายสังหารทั่วทั้งร่างโห้หลีเฉินใกล้จะระเบิดแล้ว

หมอวัยกลางคนตกใจจนขาทั้งสองข้างสั่นระริก กัดฟันเดินเข้าไป "ค่ะ ฉันจะรีบ จะรีบตรวจเดี๋ยวนี้"

คุณหมอจ้องมองความหนาวเย็นเสียดแทงกระดูกที่แผ่ออกมาจากภูเขาน้ำแข็งที่อยู่ด้านหลัง จงใจละเลยสาวใช้ที่ตัวสั่นระริกอยู่บนพื้นไป ฝืนรับความกดดันอันยิ่งใหญ่ บีบบังคับให้ตัวเองแสดงฝีมือการรักษาอย่างเป็นมืออาชีพออกมา สังเกตอาการของเย้นหว่าน

ตั้งแต่ต้นจนจบ โห้หลีเฉินล้วนนั่งอยู่ข้างเตียงอีกด้านหนึ่ง จับมือเล็กของเย้นหว่านเอาไว้โดยไม่ยอมออกห่างแม้แต่ครึ่งก้าว

สายตายิ่งเหมือนกับเครื่องยิงแสงเลเซอร์ จ้องมองทุกความเคลื่อนไหวของหมอหญิงอย่างใกล้ชิด

เรื่องเกิดขึ้นกะทันหัน ไม่มีเวลาหาตัวคุณหมอที่ประวัติสะอาดบริสุทธิ์มา หมอคนนี้ก็คือคนที่ตระกูลหยูจับมา

จึงนับว่าเป็นคนของหยูฉู่สอง

หยูฉู่สองมีความคิดชั่วร้ายต่อเย้นหว่านมาโดยตลอด สถานการณ์แบบนี้ อาจจะให้คุณหมอเล่นตุกติกกับเย้นหว่าน

หรือถ้าเย้นหว่านมีอาการอะไรจริงๆ คุณหมอคนนี้แค่หันกลับไปก็จะรายงานเรื่องทั้งหมดให้หยูฉู่สองทราบ

ดังนั้นโห้หลีเฉินจึงต้องจับมองทุกการกระทำอย่างใกล้ชิด ไม่ให้เธอมีโอกาสที่จะทำร้ายเย้นหว่านได้แม้แต่น้อย

จนถึงขั้นที่ว่าหากร่างกายของเย้นหว่านมีอะไรผิดปกติ เขาก็ไม่รังเกียจที่จะปิดปากคุณหมอเช่นกัน

ดังนั้นจึงถูกกลิ่นอายของโห้หลีเฉินทำให้ตกใจแทบตาย จนถึงขั้นรู้สึกได้ว่าเทพแห่งความตายกำลังกวักมือเรียกตัวเองอยู่ แต่สามารถเข้ามาในตระกูลหยูได้ ฝีมือในการรักษาย่อมยอดเยี่ยมเป็นอย่างมาก