บทที่ 993 ความสงบก่อนพายุที่กระหน่ำ

กู้จื่อเฟยนิ่งค้างอยู่ที่เดิม ใบหน้าเล็กซีดขาว

สีหน้าของเธอสั่นอย่างรุนแรง น้ำเสียงของเธอเกือบจะหวาดหวั่น

"ทำไมละ ทำไมถึงไม่เจอเขา"

คนตัวใหญ่ที่มีชีวิต จะหายไปในอากาศได้อย่างไร

ป่ายฉีเดินขึ้นบันไดมา ก่อนจะมองไปยังเท้าเปื้อนเลือดของกู้จื่อเฟย และขมวดคิ้ว

ก่อนจะพูดเสียงเข้ม "บางทีก่อนคุณมา เขาคงออกไปทางด้านหลังแล้ว ผมแค่ไม่ได้ระวัง"

"ใช่ไหม?"

กู้จื่อเฟยกะพริบตาอย่างไม่สบายใจ เธอไม่ค่อยเชื่อ แต่เหตุผลนี้ค่อนข้างจะดูมีเหตุผล ทำให้หัวใจที่สั่นเทาของเธอค่อยๆสงบลง

ป่ายฉีเดินไปข้างหน้าเธอ "ผมจะไปหาเขา เชิญคุณจัดการกับตัวเองก่อน"

จัดการตัวเอง?

กู้จื่อเฟยไม่เข้าใจ ก่อนจะมองตามสายตาของป่ายฉี ก่อนจะพบเท้าของตัวเองเต็มไปด้วยเลือดอย่างน่าสยดสยอง

แต่เส้นประสาทของเธอยังคงตึงเครียด ไม่รู้สึกถึงความเจ็บแต่อย่างใด

บางทีอาจจะเจ็บจนช้าไปแล้ว

เธอส่ายหัว "ฉันไม่เป็นไร งานเลี้ยงตอนเย็นค่อยจัดการ ฉันจะไปตามเย้นโม่หลินกับนายด้วย"

ป่ายฉีขมวดคิ้ว ก่อนจะตำหนิ "คุณจะใช้สองเท้ายุ่ยๆนี่ขอความเห็นใจจากเย้นโม่หลิน?"

กู้จื่อเฟยนิ่งไปนิด ก่อนจะพยักหน้าอย่างเห็นด้วย

"จริงสิ เป็นความคิดที่ดี เดี๋ยวรอให้พี่เย้นเห็นเท้าฉันที่เป็นอย่างนี้ก่อน เขาจะต้องเห็นใจฉันแน่ และเขาจะได้สนใจและไม่จากฉันไป"

ป่ายฉี "......" เขาตีความที่เขาเตือนเป็นอย่างนี้หรือ

โง่เขลา ไม่มียาไหนรักษาได้

ป่ายฉีหน้าหม่นแสง "จัดการเท้าคุณให้ดี ไม่อย่างนั้นอย่าไปกับผม"

กู้จื่อเฟยหดหู่ใจ ตอนนี้เธอไม่มีความคิดที่จะจัดการกับเท้าของเธอ อีกอย่างเธอก็ไม่รู้สึกเจ็บด้วย

แต่เมื่อเห็นท่าทางที่ดูท่าจะต่อรองได้ยากของป่ายฉี เธอจึงไม่มีทางเลือกอื่น นอกจากต้องตกลง

อย่างไร แค่ความสามารถของเธอคนเดียวก็ไม่พอ ไม่ง่ายเลยที่จะหาเย้นโม่หลินในอาณาจักรตระกูลเย้น แม้ว่าจะต้องใช้เวลามากในการค้นหา แต่ถ้าป่ายฉีช่วย มันต้องเร็วกว่าแน่นอน

การตามป่ายฉีในตอนนี้ เป็นทางเลือกที่ฉลาดที่สุด

กู้จื่อเฟยกังวลและไม่สบายใจจริงๆ ห้องเก็บไวน์ถูกเย้นโม่หลินทำลายจนกลายสภาพเป็นอย่างนั้น มีแม้กระทั่งคราบเลือด เธอกังวลว่าเขาจะปลงไม่ตก

เมื่อสาวใช้นำกล่องยามา บาดแผลที่เท้าของกู้จื่อเฟยก็ได้รับการดูแลโดยสาวใช้ที่ได้รับการฝึกฝนมาอย่างรวดเร็ว

จากนั้นเธอก็สวมรองเท้าใหม่ที่สาวใช้นำมาให้ ก่อนจะยืนขึ้น

"ไปกันเถอะ"

ป่ายฉีที่นั่งบนโซฟาอย่างเกียจคร้าน มองดูท่าทางฮึกเหิมของกู้จื่อเฟย ก่อนจะมองดูเท้าของเธออย่างใคร่ครวญ

"เมื่อกี้ที่ผมมองไม่ได้ใช้ยาชาใช่ไหม? ท่าทางคุณดูไม่เจ็บเลยสักนิด ดูท่าจะเป็นลางบอกเหตุว่าใกล้จะพิการเสียแล้ว"

กู้จื่อเฟยจะไม่ได้ยินความหมายเสียดสีของเขาได้อย่างไร แต่ตอนนี้เธอไม่มีกะจิตกะใจจะทะเลาะกับป่ายฉี

เธอเร่งเร้า "ไม่ต้องสนฉันหรอก รีบไปหาพี่เย้นเถอะ"

ไม่สนใจเท้าของตัวเองจริงๆ

ป่ายฉีขมวดคิ้ว ไม่สนใจเธออีก ก่อนจะลุกขึ้นแล้วเดินไปข้างนอก

เขาเดินออกจากลานบ้าน เดินขึ้นไปนั่งบนรถชมวิว และขับตรงไปทางฝั่งสวนทิศเหนือและทิศตะวันตก

กู้จื่อเฟยขึ้นรถและพูดด้วยความสงสัย:

"นายตั้งใจจะเริ่มต้นหาจากทางทิศตะวันตกเหรอ?"

ป่ายฉีกลอกตาใส่เธอ "คุณคิดว่าผมไม่มีหัวคิดเหมือนคุณเหรอ?"

ไม่แขวะเธอไม่ได้เลยสินะ

กู้จื่อเฟยกลับไม่สนที่ถูกเหน็บแนม เธอมองไปยังป่ายฉีด้วยแววตาที่สดใส "นายรู้ใช่ไหมว่าพี่เย้นอยู่ไหน?"