บทที่ 994 เจ็บปวดหรือหวานละมุน

กู้จื่อเฟยถอนหายใจ ก่อนพูดเสียงต่ำ "อยากฟังฉันอธิบายไหมคะ?"

ท่าทางอย่างนี้ของเขา มันทำให้เธอไม่รู้ว่าควรจะเปิดปากพูดไหม

บรรยากาศที่เย็นยะเยือกของเย้นโม่หลิน เหมือนว่าตอนนี้มันจะกดต่ำกว่าเดิม

ร่างกายของเขาตึงและแข็งทื่อ

สักพัก เขาก็พูดออกมาอย่างเคร่งขรึม

"ผมไว้ชีวิตเขา ภายหลังก็จะไม่ฆ่าเขา คุณชอบเขา ก็ไปกับเขาเถอะ"

กู้จื่อเฟยนิ่งงันด้วยความมึนงง เย้นโม่หลินพูดเรื่องอะไร?

ไปไหนกับใคร?

ไปกับไอ้ชิวเจ๋อนั่นนะเหรอ?

กลิ่นอายของเย้นโม่หลินซึมกะทือ ก่อนจะพูดออกมาทีละคำจากปากของเขา

"เขาเป็นไอดอลของคุณ คุณชอบเขามาหลายปี คุณมีงานอดิเรกที่ชอบเหมือนเขา ไม่น่าเบื่อเหมือนผม ตอนนี้เขามาแล้ว พวกคุณรักกัน ผมไม่ห้ามคุณหรอก"

กู้จื่อเฟยมองไปที่เขาอย่างมึนงง ในใจมันผสมปนเปกันไปหมด ความรู้สึกหลากหลายผสมเข้าด้วยกัน

เขาเข้าใจผิดจริงๆ และยังเชื่อคำพูดโน้มนำของชิวเจ๋อ ถึงได้คิดว่าเธอชอบชิวเจ๋อ

เขาคิดว่า ความรู้สึกของคนคนหนึ่งจะเปลี่ยนไปรักคนอื่นได้เร็วปานนั้นเลยหรือ?

กู้จื่อเฟยจุกจนพูดไม่ออกและไม่รู้จะทำอย่างไร

เธอมองไปที่เขา ก่อนถามเสียงต่ำ

"ถ้าฉันไป คุณจะเจ็บไหม?"

เย้นโม่หลินเหยียดริมฝีปาก ก่อนจะพูดเสียงต่ำ "คุณไม่ต้องสนใจผม"

"ฉันถาม ว่าคุณจะเจ็บไหม?"

กู้จื่อเฟยยังคงบี้ถามอย่างดื้อรั้น จ้องมองไปที่เขาด้วยดวงตาที่แผดเผา เธอต้องได้คำถาม

เย้นโม่หลินขมวดคิ้ว พยายามจะยับยั้งบางสิ่งเอาไว้

เขามองจ้องไปที่สายน้ำ เสียงของเขาเบาราวกับถูกเค้นออกจากฟัน

"เจ็บ"

หนึ่งคำง่ายๆ ทำให้กู้จื้อเฟยราวกับถูกไฟฟ้าช็อต หัวใจเธอเต้นแรงและรักใคร่

เธอระงับอารมณ์ในหัวใจของเธอและถามว่า:

"ถ้าเป็นอย่างนั้นแล้ว คุณอยากให้ฉันอยู่ต่อไหม?"

คิ้วของเย้นโม่หลินขมวดแน่นยิ่งกว่าเดิม

ท่าทางถามสักไซ้ของกู้จื่อเฟย ทำให้เขาหงุดหงิด

ในเมื่อเป็นอย่างนี้ ต้องพูดให้ชัดเจน

"อยาก แต่ผมจะไม่ฝืนใจคุณ"

หลักการที่เขายึดถือมาโดยตลอดคือ เขาจะไม่บังคับเธอ ไม่ว่าจะเป็นเรื่องอะไรก็ตาม

กู้จื่อเฟยอดไม่ได้ที่จะเอนตัวไปทางเย้นโม่หลิน และพูดอย่างรีบด่วน

"ไม่ฝืนใจค่ะ ฉันชอบที่จะอยู่กับคุณ"

เย้นโม่หลินชะงักไปนิด และหันไปมองกู้จื่อเฟย

แววตาของเขาดูตื่นตระหนก และมึนงง

เมื่อเขาพูดมาถึงตรงนี้แล้ว เขาก็ตัดสินใจว่าจะไม่ไล่ตามอีกต่อไป และจะปล่อยให้เธอเป็นอิสระ แต่ถ้าเธอชอบชิวเจ๋อ เธอควรใช้โอกาสนี้รีบจากไปโดยเร็วที่สุด

แต่เธอกลับบอกว่าอยากอยู่กับเขา......

กู้จื่อเฟยมองตรงไปยังเย้นโม่หลิน ด้วยแววตาที่ตั้งใจ ก่อนจะพูดออกมาทีละคำว่า

"เย้นโม่หลิน จำไว้ให้ดี คนที่ฉันกู้จื่อเฟยคนนี้ชอบคือคุณ และคนที่ฉันอยากอยู่ด้วยไปตลอดชีวิตก็คือคุณ ชั่วชีวิตนี้ฉันจะไม่มีใครอีก"

เย้นโม่หลินมองไปที่กู้จื่อเฟยด้วยความตกใจ ทุกคำพูดของเธอกระแทกเข้าที่หัวใจของเขาเหมือนค้อน

ด้วยดวงตาที่แน่วแน่ของเธอ ความโศกเศร้าและความหดหู่ภายในอกของเขามลายหายไปในทันที

ความรู้สึกปีติยินดีที่หายไป ก็พรั่งพรูเข้ามาที่ใจของเขา