บทที่260 ปาฏิหาริย์

บทที่260 ปาฏิหาริย์

ทีน่าชะงัก แต่เพียงแวบเดียวก็กลับมาเป็นเหมือนเดิม จริงด้วยสิ โห้หลีเฉินถึงแม้จะเข้าร่วมงานนี้ แต่เขาไม่ได้เป็นนักออกแบบ เรื่องคนที่มีชื่อเสียงในวงการออกแบบเขาอาจจะไม่รู้จัก

ไม่ต้องพูดถึงการนับถือเลย อันนี้เธอเข้าใจได้

“ฟีโรเจ๊กเป็นนักออกแบบที่มีชื่อเสียงมากที่สุดคนหนึ่ง ก่อนหน้านี้ออกแบบผลงานออกมาได้อย่างไร้ที่ติ ไม่เคยมีปัญหาแต่อย่างใด แต่ครั้งนี้มันค่อนข้างจะแตกต่าง อีกทั้งตัวของเขาเองก็หวังว่างานโชว์ครั้งนี้ จะมีใครที่จะสามารถช่วยแก้ปัญหาของเขาได้

ทีน่าเริ่มอารามบทเล่าเรื่องของฟีโรเจ๊ก แสดงออกถึงความภาคภูมิใจ

“คุณโห้ สนใจอยากที่จะไปดูไหมคะ? ”

สนใจไหมหน่ะหรอ แน่นอนว่าไม่

แต่โห้หลีเฉินกลับไม่ได้ปฏิเสธ แต่มองไปทางผู้หญิงตัวน้อยๆ ที่อยู่ข้างๆ เห็นเธอเป็นแบบนั้นก็บอกได้เลยว่าเธออยากไปสองร้อยเปอร์เซ็นต์

โห้หลีเฉินอดไม่ได้ที่จะยิ้มขึ้นพลางพูด : “ไปสิ”

เธออยากที่จะดู และเขาก็เพียงตามใจเธอ

เมื่อได้ยินโห้หลีเฉินพูดแบบนั้น เย้นหว่านก็ดีใจยกใหญ่ นั่นก็เป็นสิ่งที่เธอคิดหวังเลยหล่ะ ว่าเธอจะได้เข้าไปใกล้ๆ ผลงานของฟีโรเจ๊ก นักออกแบบที่เธอชื่นชมนับถือ

สำหรับเรื่องปัญหานั้น เธอไม่ค่อยอยากจะเชื่อเสียเท่าไหร่ว่างานของฟีโรเจ๊กจะเกิดข้อบกพร่องได้

การที่เชิญโห้หลีเฉินไปดูได้ ก็ทำให้ทีน่ายิ้มออกมาอย่างพึงพอใจ

ก้าวฉับพร้อมกับโรงเท้าส้นสูง เดินตรงนำหน้าไปสู่ซุ้มที่ค่อนข้างลึกล้ำเข้าไปอีก

ในเวลาเดียวกันนั้น แขกคนอื่นๆ ที่กำลังชื่นชมผลงานก็เหมือนกับได้มารับข่าวสารด้วยเช่นเดียวกัน ก็จึงค่อยๆ เดินตามกันไป

แทบจะทุกคนนั้นให้ความสนใจอย่างยิ่งในเรื่องที่ผลงานของฟีโรเจ๊กนักออกแบบชื่อดังกลับมามีปัญหาขึ้น

ในตำแหน่งสุดท้ายของงานโชว์ ทั้งยังเป็นซุ้มที่ใหญ่ที่สุดซุ้มหนึ่ง มีหุ่นโชว์ยืนอยู่ในชุดกระโปรงสีฟ้าน้ำทะเล ทันทีที่เห็นตาของผู้เห็นก็เป็นประกายน้ำทะเลทันที

มองอีกที ก็รู้ว่ามันเป็นเพียงกระโปรงตัวหนึ่ง ซึ่งคนที่ใส่นั้นก็ดูสวยงามราวกับเงือก

ถึงแม้จะเป็นเพียงแค่หุ่น เพราะเมื่อสวมชุดนี้แล้วก็ทำให้ดูมีชีวิตขึ้นมา และทำให้สวยงามมากยิ่งขึ้น

เย้นหว่านมองไปที่ผลงานก็อดไม่ได้ที่จะชื่นชม

“สวยมากเลย”

ไม่แปลกใจที่เป็นผลงานของฟีโรเจ๊ก นี่เป็นครั้งแรกที่เธอได้มาเห็นกับตาตัวเอง

ด้วยความสามารถของเธอแล้ว เพื่อที่จะสำเร็จงานออกแบบแบบนี้มาได้ ก็ไม่รู้ว่าจะต้องใช้เวลากี่ปี

คนอื่นที่มาด้วยทั้งหมดนั่นก็ตกตะลึงแล้วก็เริ่มวิพากษ์วิจารณ์กัน

“สวยเกินไปแล้ว นี่มันเป็นดั่งปาฏิหาริย์ของงานออกแบบทีเดียว”

“เป็นครั้งแรกที่ได้เห็นทีเดียวทำไมมันช่างสมบูรณ์แบบอะไรอย่างนี้ ถ้าหากฟีโรเจ๊กอยู่ที่นี่ด้วย ฉันจะคุกเข่าต่อหน้าเขา”

“ชุดๆ นี้ไม่อาจจะพรรณนาถึงความงดงามได้เลย จะเอาตรงไหนมามีปัญหาได้หล่ะ? ”

“จริงด้วยสิ ผู้อำนวยการทีน่า ผลงานชิ้นนี้สามารถพูดได้ว่าสมบูรณ์แบบได้เลย ทำไมคุณถึงบอกว่ามีปัญหาหล่ะ? หรือว่าแกล้งพูดให้เป็นลูกเล่นงานเท่านั้น? ”

เริ่มมีคนพูดขึ้น

ถึงแม้ทีน่าจะเป็นที่น่าเคารพ แต่เมื่อเป็นผลงานของฟีโรเจ๊กนักออกแบบชื่อดังนี่แล้ว น้ำเสียงของเธอจึงแสดงออกถึงความไม่พอใจทันทีเมื่อทีน่าพูดว่ามีข้อบกพร่อง

เย้นหว่านที่กำลังช็อกในทีแรก เธอก็ถูกดึงกลับสติมาด้วยเพราะเสียงวิพากษ์วิจารณ์จากคนอื่นๆ

ปัญหาอย่างนั้นเหรอ? ชุดนี้สวยจนทำให้ตกตะลึง เธอเพียงคิดว่านี่น่าจะเป็นชุดที่สวยที่สุดในโลก ในใจก็มีแต่คำว่าสมบูรณ์แบบแล้ว

แต่ หลังจากที่นิ่งดูดีๆ เย้นหว่านก็หรี่ตาลงและพบเข้ากับความแตกต่างเล็กน้อย

เธอลังเลอยู่ครู ขมวดคิ้วเบาๆ พูดด้วยน้ำเสียงไม่มั่นใจนัก

“ชุดนี้ แวบแรกแม้จะทำให้พอจะตื่นตาตื่นใจได้ แต่เพราะสวยงามมากเกินไป ทำให้ชุดนี้ หาคนที่ใส่แล้วเหมาะสมไม่ได้”

ทันทีที่พูดขึ้น ความวุ่นวายที่เกิดขึ้นจึงหยุดลงและพุ่งสายตามามองที่เย้นหว่าน

มีคนพูดขึ้นอย่างไม่พอใจ “นี่มันผลงานของฟีโรเจ๊กเชียวนะ อย่ามาพูดมั่วซั่ว”

บางคนก็พูดขึ้น “พูดจริงๆ ด้วย เป็นอย่างนี้นี่เอง ชุดสวย แต่ดีไซน์มากไปหน่อย”