บทที่ 261 ยังชอบอยู่มั้ย

บทที่ 261 ยังชอบอยู่มั้ย

ทีน่าหัวเราะแล้วพูดว่า “ทุกคนลองพยายามอีกหน่อย ไม่แน่ว่าอาจจะคิดวิธีออกได้ อีกอย่างอาจารย์ฟีโรเจ๊กบอกแล้ว ถ้าใครสามารถแก้ไขปัญหานี้ได้ ชุดนี้จะส่งให้คนนั้นไปด้วย”

“จริงเหรอ?”

ทุกคนประหลาดใจยกใหญ่ ราวกับได้ยินเนื้อหาที่ว่าได้รับเงินห้าล้าน

การออกแบบของอาจารย์ฟีโรเจ๊ก ทุกครั้งที่ลงมือทำล้วนเป็นผลงานที่ยอดเยี่ยม จำนวนงานก็น้อยมากด้วย และเสื้อผ้าที่นำมาแสดงของเขา ยิ่งเป็นเขาลงมือตัดด้วยตนเอง สามารถพูดได้ว่าแม้แต่รายละเอียดยังสมบูรณ์แบบจนทำให้คนเดือดดาลเป็นอย่างยิ่ง

ยิ่งเพราะมีเอกลักษณ์ จึงล้ำค่าเป็นพิเศษ

สมัยก่อน เสื้อผ้าชุดแรกของเขาล้วนจะเก็บรักษาไว้เอง เพียงแค่ชุดสองชุดที่คิดว่ามีเหตุผลพิเศษถึงนำออกไปข้างนอก และถูกคนพิเศษเก็บรักษาไว้

ส่วนคนทั่วไปอย่าพูดถึงเก็บรักษาเลย แม้แต่ดูยังดูไม่ได้สักแวบ

ส่วนเสื้อผ้าชุดนี้ในเวลานี้ ขอเพียงแก้ไขปัญหาได้ ก็สามารถให้คนนั้นได้ สามารถพูดได้ว่าเป็นเรื่องที่เมื่อก่อนแม้จะคิดยังไม่กล้าคิด

เป็นเกียรติยศ เป็นของขวัญ และยิ่งเป็นของล้ำค่าที่ประเมินค่าไม่ได้

ชั่วขณะหนึ่งความกระตือรือร้นทั้งหมดยิ่งสูงขึ้น

เย้นหว่านใจเต้นจนพูดไม่ออก ชุดของอาจารย์ฟีโรเจ๊ก ถ้าเธอเก็บรักษาไว้ชุดหนึ่ง ต่อให้นอนหลับเธอก็หัวเราะออกมาได้

ทว่าอยากจะแก้ไขปัญหานี้ ช่างยากเหลือเกิน

เย้ยหว่านขมวดคิ้ว มองเสื้อผ้าชุดนี้อย่างละเอียดอีกที คิดหาวิธีจนแทบล้มประดาตาย แต่ต้นจนจบยุ่งเหยิงจนจับต้นชนปลายไม่ถูก

คล้ายกับในผลงานที่สมบูรณ์แบบชิ้นหนึ่ง การจะหาข้อบกพร่องทางเทคนิคของมันออกมานั้น เดิมทีเป็นไปไม่ได้เลย

“เฮ้อ”

เย้นหว่านถอนหายใจเบาๆ ทีหนึ่ง แอบรู้สึกปวดขมับอยู่บ้าง

ผลงานขั้นเทพขนาดนี้ ถ้าเพราะแก้ไขปัญหาไม่ได้แล้วเสียของไป ในใจเธอกลัวว่าชาตินี้จะผ่านหลุมนี้ไปไม่ได้ ต้องปวดใจไปหมื่นปีล่ะมั้ง

โห้หลีเฉินมองท่าทางลำบากใจของเย้ยหว่านอยู่ เม้มริมฝีปาก ใบหน้าหล่อเหลาขยับมาข้างใบหูของเธอ พูดเสียงทุ้มต่ำ

“เธออยากแก้ไขปัญหานี้มากใช่ไหม?”

“แน่นอนสิ”

เย้นหว่านตอบอย่างไม่คิด พูดจบ ถึงสังเกตว่านี่โห้หลีเฉินกำลังถามเธอ

โดยเฉพาะอย่างยิ่งเขาเข้ามาใกล้เธออย่างมาก เกือบจะเหมือนโอบเธอไว้ในอ้อมอก ส่วนริมฝีปากของเขา ยิ่งเหมือนแนบมาที่ใบหูของเธอ ไอร้อนที่พูดจาเป่าถึงในหูรอบนอก

ทำให้เธอสั่นเทาไปทั้งตัว ชั่วขณะนั้นความคิดที่ศึกษาวิจัยมาทั้งหมดหายไปเลย

แก้มเธอแดงขึ้น ไม่สะดวกอยากถอยขยับไปด้านข้างหน่อย กลับได้ยินเสียงที่โห้หลีเฉินพูดต่อมาอย่างตกตะลึง

เขาว่า “ฉันมีวิธี”

ชั่วขณะนั้นเย้นหว่านไม่ขยับแล้ว หันหน้ามองไปทางเขาด้วยความตกใจ

ความเร็วของเธอทั้งไวทั้งรีบ ระยะห่างกับโห้หลีเฉินยิ่งใกล้ หันหน้าฉับพลัน ริมฝีปากของเธอก็แนบไปบนริมฝีปากของเขา

ทันใดนั้นเย้นหว่านแข็งทื่อ

เวลาราวกับหยุดลงไปในชั่วขณะนั้นเลย ผู้คนรอบด้านต่างกลายเป็นอากาศ สมองเย้นหว่านขาวโพลน สายตามีเพียงชายหนุ่มตรงหน้าที่ขยายใหญ่อยู่

ทั้งยังมีสัมผัสที่อ่อนนุ่มของริมฝีปากทำให้หวั่นไหว

“ตุ๊บ……ตุ๊บ……ตุ๊บ”

เสียงหัวใจเต้นดังเหมือนเสียงตีกลอง สั่นสะเทือนภายในใจ เขย่าตัวที่แข็งบางส่วนจนพัง

ความรู้สึกที่แตกต่างกระเพื่อมในใจ ทำให้คนรับมือไม่ทัน

เย้นหว่านจิตใจว้าวุ่นแบบที่ไม่เคยเป็นมาก่อน เขินอายอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อนด้วย

พอเธอได้สติกลับมา ก็ถอยหลังออกไปทันใด แก้มแดงจนเหมือนจะมีเลือดหยดออกมา

สายตาเธอเป็นประกาย ไม่กล้ามองเขา “ฉัน ฉันไม่ได้ตั้งใจ”

โห้หลีเฉินสายตาอึมครึม แววตาประกายอารมณ์ที่ไม่สามารถหยั่งรู้ เขาจ้องมองเย้นหว่านไปตรงๆ เหมือนจะยังสัมผัสได้ถึงความหวานที่ริมฝีปาก

ถึงแม้จะสัมผัสเพียงแค่ชั่วพริบตาเดียว แต่อารมณ์ยังดีเหลือเกิน

เขาอารมณ์ล่องลอย ริมฝีปากบางอดไม่ได้ที่จะยกเส้นรัศมีวงกลมที่น่าดึงดูดและน่าหลงใหลขึ้นมา

“ฉันไม่ถือสา”

เสียงทุ้มต่ำ ทั้งเซ็กซี่และโปรดปราน

หัวใจของเย้นหว่านยังไม่ทันสงบลง ชั่วขณะนั้นก็เต้นแรงขึ้นมาอย่างรวดเร็วอีกครั้ง ราวกับมีอารมณ์อะไรจะพุ่งออกมา

ทำให้เธอสับสนจนจัดการไม่ถูก