บทที่463 เกิดเรื่องแล้ว!

บทที่463 เกิดเรื่องแล้ว!

เย้นหว่านนอนหลับอยู่บนเตียง แต่ว่าต้องตื่นขึ้นมาด้วยความเจ็บ

หน้าผากของเธอเต็มไปด้วยเหงื่อ ลืมตาขึ้นมา ก็ขดตัวทันที แล้วก็เอามือกุมท้องที่จุกเสียดของตัวเองเอาไว้

“เจ็บ……”

เย้นหว่านร้องออกมาพร้อมกับตัวสั่น ปากสั่นไปหมด

เธอไม่รู้ว่าจู่ๆ ตัวเองเป็นอะไรขึ้นมา อาการปวดแบบนี้ ราวกับว่าบิดไปทุกเซลล์ในร่างกายเธอ ปวดจนเธอไม่สามารถอดทนได้

เหมือนกับว่า เธอจะตายไปได้ทุกเมื่อ

เย้นหว่านรู้สึกเป็นทุกข์อย่างมาก ร่างกายอ่อนแอ ตัวสั่นอย่างไม่สามารถควบคุมได้ เธอยกแขนขึ้นมา เธอไม่มีแรงแม้แต่จะกดเปิดโคมไฟด้วยซ้ำ

ถ้าเกิดว่าเป็นแบบนี้ต่อไป เธอไม่รู้ว่าเธอจะตายไปในค่ำคืนที่เงียบงันแบบนี้หรือไม่

“ปัง——”

เสียงดังขึ้น ร่างของเย้นหว่านร่วงลงไปกองกับพื้น

ความเจ็บปวดจากการกระแทกที่ข้อต่อนั้น สำหรับการเจ็บปวดของเธอตอนนี้แล้ว เธอไม่ได้รู้สึกถึงมันเลยแม้แต่นิดเดียว

เย้นหว่านหดตัวอย่างเจ็บปวด เธอไม่มีแรงแม้แต่จะปีนกลับขึ้นมาด้วยซ้ำ

ทำยังไงดี? ใครก็ได้มาช่วยเธอหน่อย

เย้นหว่านเจ็บปวดจนร่างกายไร้เรี่ยวแรง สมองขาวโพลนไปหมด เหมือนกับว่าจะหมดสติไปได้ตลอดเวลา

แต่ว่าเธอรู้อย่างหวาดกลัวว่า ถ้าเกิดว่าเธอหมดสติไปตอนนี้ มีความเป็นไปได้อย่างมากว่าเธอจะตื่นขึ้นมาไม่ได้อีกเลย……

“ไม่นะ ไม่……”

เธอไม่อยากตาย เธอยังอยากใช้ชีวิตที่ยาวนานอยู่กับโห้หลีเฉิน

เธอไม่อยากตาย ความสุขของเธอยังไม่ทันเริ่มต้นขึ้นอย่างเป็นทางการเลย

ในใจของเธอก็มีกำลังใจขึ้นมาอย่างเด็ดเดี่ยว เย้นหว่านยกมือขึ้นมาอย่างยากลำบาก นิ้วที่สั่นเทาหยิบโทรศัพท์ที่อยู่ข้างเตียงขึ้นมา

โทรศัพท์เหมือนกับว่ามีน้ำหนักเท่าทอง500กิโล เย้นหว่านถืออย่างมั่นคงไม่ได้ แล้วมือของเธอก็ตกลงสู่พื้นพร้อมกับโทรศัพท์

เธอไม่มีแม้แต่แรงจะหยิบโทรศัพท์ด้วยซ้ำ!

สรุปแล้วเธอเป็นอะไรกันแน่?

เย้นหว่านนิ่งรู้สึกตื่นตระหนกและหวาดกลัวมากกว่าเดิม เธอเอาโทรศัพท์วางไว้ที่พื้น แล้วก็เปิดหน้าจออย่างตื่นตระหนก พร้อมกับโทรหาเบอร์ส่วนตัวของโห้หลีเฉิน

“ตู้ด——ตู้ด——ตู้ด——”

เสียงโทรศัพท์ดังขึ้นอย่างต่อเนื่อง แต่ว่าไม่มีคนรับสาย

ด้านนอกหน้าต่าง ท้องฟ้ามืดมิด ไม่รู้ว่าเป็นเวลาเท่าไหร่แล้ว แล้วก็มีเสียงฝนตกหนัก

เสียงฝนดังขึ้นตามอำเภอใจท่ามกลางค่ำคืนที่เงียบสงัดนี้

เหมือนกับว่าจะกลบทุกเสียงไปหมด

ในใจของเย้นหว่านยิ่งรู้สึกหนาวสั่น หมดหวัง ค่ำคืนแบบนี้ บางทีโห้หลีเฉินอาจจะนอนไปตั้งนานแล้ว ไม่ได้ยินเสียงโทรศัพท์……

สายใยแห่งความหวังในใจของเธอ ค่อยๆ ขาดไปตามเสียงตู้ดๆ จากโทรศัพท์

เย้นหว่านเริ่มหน้ามืด เริ่มหายใจไม่สะดวก เหมือนกับว่ามีอะไรติดอยู่ที่ลำคอของเธอ……

เจ็บปวด ขาดออกซิเจน

ดวงตาของเย้นหว่านเริ่มสูญเสียการมองเห็น เรี่ยวแรงในร่างกายของเธอน้อยลงเรื่อยๆ น้ำตาร่วงหล่นที่มุมตาของเธอ

น้ำเสียงของเธออ่อนแอ จนแทบจะเป็นการกระซิบ “ช่วย……ช่วย……” ฉัน……

เสียงของเธอ แทบจะหายไปในความมืด

ขนตาของเย้นหว่านสั่นเล็กน้อย ดวงตาของเธอค่อยๆ ปิดลงอย่างไม่สามารถควบคุมได้

เธอ ยื้อไม่ไหวอีกแล้ว

“ปัง！”

ตอนนี้เอง ประตูก็ถูกเปิดเข้ามาจากด้านนอก

โห้หลีเฉินสวมใส่ชุดคลุมอาบน้ำ ผมยังคงเปียก เขาไม่ได้แม้แต่สวมใส่รองเท้าด้วยซ้ำ สภาพดูจนตรอก แต่ว่าเขาไม่สนใจเลยแม้แต่นิดเดียว เขามองเข้ามาในห้องด้วยสีหน้าที่ตื่นตระหนก