บทที่547 ใช่เขาหรือเปล่า

บทที่547 ใช่เขาหรือเปล่า

โบสถ์ที่ประดับตกแต่งได้สวยงามประณีต

เด็กโปรยดอกไม้ที่หน้าตาสดใสน่ารัก

บาทหลวงที่ผมหงอกและเคร่งขรึม

เตรียมได้สวยงามเพอร์เฟคจนไร้ที่ติ

เพียงแต่ ในพิธีงานแต่งกลับไม่มีแขกรับเชิญที่ชมพิธีเลย มีก็แต่คนรับใช้หญิงที่ยืนเรียงแถวกันอย่างเรียบร้อยและบอดี้การ์ดที่ยืนเฝ้าอย่างน่าเกรงขาม

งานแต่งที่หรูหรา เงียบเหงาสุดๆ

เย้นหว่านถูกหยูซือห้านจูงมือไว้ ถูกบังคับให้เดินตามฝีเท้าของเขา เดินเหยียบพรมแดงทีละก้าวๆจนมาถึงตรงหน้าบาทหลวง

ไม่มีคำพูดอะไรที่มากกว่า บาทหลวงก็รีบเข้าสู่ประเด็นโดยตรง

“คุณหยูซือห้าน คุณยอมแต่งงานกับผู้หญิงคนนี้หรือไม่? จะรักเธอ จงรักภักดีต่อเธอ ไม่ว่าเธอจะจน เจ็บป่วยหรือป่วยจนถึงแก่ชีวิต? คุณยินยอมหรือไม่?”

หยูซือห้านยิ้มมุมปาก และตอบด้วยเสียงแน่วแน่ “ยินยอมครับ”

บาทหลวงพยักหน้าแล้วมองมาที่เย้นหว่าน

“คุณเย้นหว่าน คุณยอมแต่งงานกับผู้ชายคนนี้หรือไม่? รักเขา จงรักภักดีต่อเขา ไม่ว่าเขาจะจน เจ็บป่วยหรือป่วยจนถึงแก่ชีวิต? คุณยินยอมหรือไม่?”

เย้นหว่านเม้มริมฝีปากบางไว้ ยืนอยู่กับที่ด้วยสีหน้าเย็นชา ตั้งครึ่งค่อนวันก็ไม่เปิดปากพูดสักที

รอยยิ้มบนใบหน้าของหยูซือห้านแข็งทื่อเล็กน้อย

บาทหลวงสังเกตเห็นบรรยากาศไม่ค่อยสู้ดีนัก จึงได้ถามซ้ำอีกครั้ง “คุณเย้นหว่าน คุณยินยอมแต่งงานกับผู้ชายคนนี้หรือไม่ครับ?”

เย้นหว่านยังคงสีหน้าเรียบเฉย และเงียบกริบไม่พูดจาอีกเช่นเคย

หยูซือห้านขมวดคิ้วอย่างไม่สบอารมณ์ เขาเขยิบไปใกล้เย้นหว่าน และกัดฟันพูดข่มขู่ “รีบพูดสิว่าคุณยินยอม”

เย้นหว่านหัวเราะเยาะ “ที่นี่เป็นคนของคุณหมด งานแต่งมันก็เป็นแค่พิธีเฉยๆ ทำไมต้องเสแสร้งบอกว่ายินยอมด้วย? ฉันขี้เกียจให้ความร่วมมือกับคุณ ฉันขยะแขยง”

คำพูดเฉียบคม ไม่ไว้หน้าเลยสักนิด

สีหน้าของบาทหลวงเปลี่ยนไปเล็กน้อย มองหยูซือห้านด้วยสายตาที่ค่อนข้างลำบากใจ

ถึงแม้เขาถูกจ้างมาด้วยค่าตัวสูงลิบลิ่ว และไม่ต้องสนใจว่ายินยอมหรือไม่ ก็จะทำให้งานแต่งงานสำเร็จลุล่วงไปด้วยดี แต่เขาก็ไม่กล้าฝ่าฝืนความศรัทธาของท้องถิ่น จำเป็นต้องให้เจ้าบ่าวเจ้าสาวพูดคำยินยอมออกมาจากปากเอง

เขามองหยูซือห้าน เปิดปากพูดเสียงเบาอย่างลังเล “คุณชายหยู คุณเกลี้ยกล่อมเธอหน่อยสิครับ”

หยูซือห้านอารมณ์เสียสุดๆ ตั้งแต่ต้นจนจบเย้นหว่านไม่เคยเชื่อฟังเขาเลย

ถึงตอนนี้ตกอยู่ในมือของเขาแล้วก็ยังเป็นแบบนี้ เขายื่นมือจับข้อมือเธอไว้ ใช้แรงหนักขึ้นและพูดด้วยน้ำเสียข่มขู่ “เย้นหว่าน อย่าคิดจะมาต่อกรกับผม ไม่งั้น ผมมีสารพัดวิธีให้คุณได้ทนทุกข์ทรมาน”

ความเจ็บปวดส่งผ่านมาจากข้อมือ

เย้นหว่านเจ็บจนสีหน้าซีดลงมาทันที ราวกับข้อมือจะถูกเขาบีบจนหักยังไงอย่างงั้น

เธอพูดอย่างอารมณ์เสีย “ฉันพูดก็ได้”

หยูซือห้านยกมุมปากขึ้นอย่างพึงพอใจ “แบบนี้สิถึงจะน่ารัก”

เขาได้ปล่อยมือของเย้นหว่าน

เย้นหว่านรีบดึงมือกลับ และนวดข้อมือด้วยความเจ็บปวด

บาทหลวงมองดูสถานการณ์นี้ก็ไม่กล้าพูดอะไร ทันใดนั้นเขาได้ถามอีกรอบ “คุณเย้นหว่าน คุณยอมแต่งงานกับผู้ชายคนนี้หรือไม่?”

“ฉัน......”

สายตารังเกียจของเย้นหว่านจ้องมองหยูซือห้านไว้ เธอกัดฟันและพูดด้วยเสียงแน่วแน่ “ฉันไม่ยินยอม!”

พริบตาเดียว รอยยิ้มบนใบหน้าของหยูซือห้านก็แข็งทื่อไว้

ผู้หญิงที่สมควรตายคนนี้!

เขายื่นมือบีบคอเย้นหว่านด้วยความโกรธ

สีหน้าท่าทางของเขาร้ายกาจสุดๆ “คุณนึกว่าคุณไม่พูด ผมก็ทำอะไรคุณไม่ได้แล้วใช่มั้ย?”

เย้นหว่านหายใจติดขัด แต่กลับมีสีหน้าดื้อดึง “ถึงฉันตาย คุณก็ฝันไปเถอะว่าฉันจะพูดคำว่ายินยอม!”

แต่งงานกับหยูซือห้าน สามารถทำให้เธอสะอิดสะเอียนตายได้

หยูซือห้านโกรธเคือง นิ้วมือใช้แรงหนักมากยิ่งขึ้น อยากจะบีบคอเย้นหว่านให้ตาย

ทันใดนั้นเย้นหว่านขาดออกซิเจนทันที

แก้มเธอแดงก่ำ แต่กลับมองหยูซือห้านอย่างดื้อรั้นสุดขีด

บาทหลวงหายใจเข้าทางปาก มองภาพที่อยู่ตรงหน้าอย่างตัวสั่น เขามาเป็นประธานงานแต่ง ไม่ใช่มาดูฆ่าคนนะ

บ่าวสาวคู่นี้แน่ใจเหรอว่าจะแต่งงานกันจริงๆ? ไม่มีความรักให้กันเลยสักนิด เหมือนศัตรูมากกว่าสิไม่ว่า!

แรงของหยูซือห้านเยอะมาก แก้มของเย้นหว่านยิ่งอยู่ยิ่งแดงก่ำ หายใจยิ่งอยู่ยิ่งลำบาก

สายตาของเธอถึงขั้นเริ่มพร่ามัว

หัวใจที่อัดอั้นได้ผ่อนคลายลงไม่น้อย แบบนี้ก็ดีเหมือนกัน หยูซือห้านฆ่าเธอ ก็ไม่สามารถแต่งงานกับเธอแล้ว