บทที่ 548 ปราบปรามด้วยความแข็งกร้าว

บทที่ 548 ปราบปรามด้วยความแข็งกร้าว

เห็นหน้าประตูมีผู้ชายรูปร่างสูงใหญ่ยืนอยู่ รอบตัวมีอุณหภูมิหนาวเย็นที่น่ากลัวฟุ้งกระจายอยู่

ถึงจะเป็นแบบนี้ แต่ก็หล่อกระชากใจ และหล่อพิฆาตสุดๆ

ใบหน้านั้น ยิ่งเป็นใบหน้าเดิมเดิมของโห้หลีเฉินที่เย้นหว่านไม่ได้เห็นมานานมากแล้ว

เธอสิ้นหวังจนราวกับตกไปอยู่ในนรก กลับแม้แต่ฝันก็ยังคิดไม่ถึงว่าเวลานี้โห้หลีเฉินจะมา! เขาเหมือนเทพบุตรที่เหยียบอยู่บนพระอาทิตย์ที่สว่างไสว โผล่อยู่ที่สายตาของเธอ

สีหน้าของหยูซือห้านเปลี่ยนไป จ้องโห้หลีเฉินอย่างเหลือเชื่อ “มึง มึง เป็นไปได้ยังไง?”

ลูกน้องที่จงรักภักดีที่สุดของเขาเป็นคนรายงานเขาเอง ว่าเห็นกับตาว่าโห้หลีเฉินถูกคุมตัวขึ้นเฮลิคอปเตอร์ที่ไปตระกูลหยู

ตอนนี้ เขาต้องอยู่บนเฮลิคอปเตอร์ที่ไปตระกูลหยูสิถึงจะถูก!

เป็นไปได้ยังไง ทำไมถึงปรากฏตัวอยู่ที่นี่ได้?

อีกอย่าง เพื่อป้องกันไม่ให้เย้นหว่านหนีและเหตุไม่คาดคิด เขาได้ให้บอดี้การ์ดเฝ้าไว้ทุกจุดอย่างแน่นหนา

ถึงโห้หลีเฉินจะบุกเข้ามา ก็ไม่มีทางที่จะไม่มีความเคลื่อนไหวสักนิดก็บุกเข้ามาแบบนี้เลย!

“เฮ้ย! มาจับตัวมันไว้!”

ในใจรู้สึกช็อก แต่สุดท้ายหยูซือห้านก็ยังดึงสติกลับมาไวอยู่ เขาตะโกนเสียงดังออกคำสั่งในทันที

บอดี้การ์ดที่เฝ้าอยู่ในโบสถ์ได้หยิบปืนที่พกติดตัวออกมาทันที และห้อมล้อมไปที่โห้หลีเฉิน

แต่ด้านนอก กลับไม่มีคนพุ่งเข้ามาสักคนเลย

สีหน้าของหยูซือห้านซีดเซียว รู้สึกกระวนกระวายใจ ตระหนักได้ถึงเรื่องที่แย่มาก

เย้นหว่านเห็นโห้หลีเฉินแล้วดีใจจนเกือบจะกระโดดขึ้นมา ต่อมากลับได้ยินคำสั่งของหยูซือห้านอีก เห็นพวกบอดี้การ์ดต่างก็หยิบปืนออกมา ทันใดนั้นเธอตื่นเต้นขึ้นมาสุดขีดอีก

เธอสลัดมือของหยูซือห้านทิ้ง และจะวิ่งไปหาโห้หลีเฉินในทันที

“โห้หลีเฉิน รีบหลบเร็ว!”

เธอกำลังจะวิ่ง หยูซือห้านก็ได้จับแขนเธอไว้ และดึงเธอมาในอ้อมกอดเขาอย่างหยาบกระด้าง

หยูซือห้านสีหน้าดูแย่สุดขีด

เมื่อครู่ตอนที่เย้นหว่านหลุดพ้น สมาธิได้จดจ่ออยู่ที่โห้หลีเฉิน ยังไม่ทันได้ดึงสติกลับมา แหวนวงนั้นก็ได้หลุดออกมาจากมือ และไม่รู้ตกไปอยู่ที่ไหน

เย้นหว่านได้ทำแหวนของเขาหายติดต่อกันสองวงแล้ว

ปฏิเสธการขอแต่งงานของเขามาสองครั้งแล้ว!

ตอนนี้ยังอยากวิ่งไปที่โห้หลีเฉินอีก? ฝันไปเถอะ!

“ถึงโห้หลีเฉินมา คุณก็หนีไม่รอดหรอก มันมาก็ได้แค่มาชมพิธีแต่งงานของเราสองคนเท่านั้น”

หยูซือห้านกัดฟันพูด สายตาร้ายกาจสุดๆ

“ในเมื่อมันมานี่แล้ว งั้นผมก็จะช่วยตระกูลหยูจัดการคน ลงมือฆ่ามันเอง!”

สีหน้าของเย้นหว่านซีดเซียว ยิ่งขัดขืนรุนแรงขึ้น

โห้หลีเฉินเพ่งมองเย้นหว่านไว้ จู่ๆสายตาเย็นชาลงมา เปลี่ยนมาเฉียบคมมาก

เขาเม้มริมฝีปากบางไว้ ก้าวเท้ายาวเดินมาทางเย้นหว่านอย่างไว

สายตาของเขาจ้องมองเธอไว้ ในสายตามีแค่เธอคนเดียว ไม่เห็นบอดี้การ์ดที่เข้ามาใกล้พวกนั้นอยู่ในสายตาเลย ส่วนบอดี้การ์ดพวกนั้นได้ล้อมรอบมาทั่วทุกทิศแล้ว——เย้นหว่านมองจนอกสั่นขวัญแขวน โห้หลีเฉินไม่แคร์ไม่สนแบบนี้ จะถูกบอดี้การ์ดพวกนั้นทำร้ายเอาได้นะ

เธอตะโกนอย่างตื่นตกใจ “โห้หลีเฉิน คุณอย่ามา ระวัง!”

“เย้นหว่าน มีผมอยู่ ไม่ต้องกลัวนะ”

เสียงทุ้มต่ำมีแรงดึงดูดของเขา หนักแน่นและมั่นใจ

เสียงที่คุ้นเคย เหมือนไฟฟ้าช็อตอยู่ในใจของเย้นหว่าน

เธอมองเขาอย่างเซ่อๆ ตื่นเต้นและกลัวสุดขีด แต่ก็เชื่อใจเขาว่าจะสามารถจัดการทุกอย่างได้อย่างมหัศจรรย์

“ฮื้อ! มึงแค่ตัวคนเดียว ตอนนี้ยังมาทำเป็นเก๋าอะไรอีก? รนหาที่ตายชัดๆ!”

หยูซือห้านด่าทออย่างประชดประชัน คอยมองลูกน้องของเขากระโจนไปหาโห้หลีเฉินด้วยสายตาอำมหิต

บอดี้การ์ดมากมายขนาดนี้ รุมเข้ามาด้วยกัน แถมยังถือปืนไว้ด้วย สามารถจับตัวเขาได้แน่นอน!

แต่แล้ว......

คนพวกนั้นกำลังจะเข้าใกล้มาในรัศมีหนึ่งร้อยเมตร จู่ๆกระสุนหลายนัดไม่รู้พุ่งมาจากไหน แต่ละนัดล้วนยิงอยู่ที่บนตัวของบอดี้การ์ดเหล่านี้อย่างแม่นยำ

“เอื๊อก....”

“โอ๊ย!”