บทที่549 พลิกผัน

บทที่549 พลิกผัน

หยูซือห้านที่ยืนกระหืดกระหอบอยู่หัวมุม ได้ยินคำพูดนี้แล้วตัวเกร็งขึ้นมาทันที

เขามองไปที่โห้หลีเฉินด้วยสีหน้าซีดเซียว จากนั้นก็เห็นมือของโห้หลีเฉินถือปืนสีเงินไว้กระบอกหนึ่ง หัวปืนสีดำกำลังเล็งเขาอยู่

ตำแหน่งของเขาในตอนนี้ ถึงแม้สามารถหลบการเพ่งเล็งของสไนเปอร์ แต่กลับหลบโห้หลีเฉินไม่ได้

คราวก่อนตอนที่แข่งยิงปืน เขาก็เคยเห็นกับตาแล้วว่าฝีมือการยิงปืนของโห้หลีเฉินแม่นยำสุดๆ

โห้หลีเฉินตั้งมั่นแน่วแน่ที่จะฆ่าเขา ถ้าเหนี่ยวไกเขาก็มีแต่ตายสถานเดียว

หยูซือห้านสีหน้าซีดเซียว

โห้หลีเฉินก้มมองเย้นหว่านที่อยู่ในอ้อมกอด มืออีกข้างปิดตาเธอไว้ และพูดด้วยเสียงอ่อนโยน “คุณอย่าดู”

จะนองเลือดและเป็นเสนียดจัญไรกับสายตา

เย้นหว่านเกลียดหยูซือห้านสุดๆ แทบอยากเห็นเขาตายกับตา แต่โห้หลีเฉินปิดตาเธอไว้ ทันใดนั้นเธอก็เปลี่ยนใจไม่อยากดูแล้ว

ในเมื่อเขามาแล้ว งั้นก็มอบให้เขาจัดการทุกอย่างอย่างสบายใจ

เธอแค่อยู่ในอ้อมกอดเขาก็พอ

โห้หลีเฉินปลอบโยนเย้นหว่านเสร็จ ตอนที่เงยหน้ามองไปที่หยูซือห้าน พริบตาเดียวแววตาก็เปลี่ยนมาเฉียบคมสุดๆ

นิ้วมือเขาได้ลั่นไกปืนอย่างไม่ลังเลเลยสักนิด แม้แต่คำสั่งเสียก่อนตายก็ไม่คิดจะให้หยูซือห้านได้พูด

หยูซือห้านสีหน้าเปลี่ยนไป รีบตะโกนเสียงดัง “หยุดนะ ถ้าฉันตาย เย้นหว่านก็ต้องตายเหมือนกัน!”

จู่ๆหยูซือห้านยกมือขึ้น ส่วนมือของเขาได้กุมรีโมทคอนโทรลสีแดงไว้อันหนึ่ง นิ้วมือของเขาได้กดปุ่มลงไปแล้ว

“แค่ฉันปล่อยปุ่มกดนี้ ระเบิดที่ติดอยู่ในตัวเย้นหว่านก็จะระเบิดทันที!”

มือที่ลั่นไกปืนของโห้หลีเฉินแข็งทื่อไว้ทันที

เขาขมวดคิ้ว สายตาเฉียบคมมองไปที่บนตัวของเย้นหว่าน

เย้นหว่านเองก็ตกใจเหมือนกัน ที่ยิ่งกว่าคือรู้สึกประหลาดใจ

เธอรีบเอามือที่โห้หลีเฉินปิดตาเธอไว้ลง จากนั้นได้พูดด้วยความสงสัย “ชุดที่ฉันใส่เป็นแค่ชุดแต่งงานธรรมดาเฉยๆ ไม่ได้ซ่อนของอะไรไว้ เขาโกหกหรือเปล่าคะ?”

“จนป่านนี้แล้วผมยังจะโกหกอีกทำไม? เย้นหว่าน ในเสื้อคลุมไหล่ของคุณ มีระเบิดติดซ่อนไว้!”

หยูซือห้านกัดฟันพูดออกมาทีละคำอย่างเย็นชา “เดิมทีผมไม่คิดจะใช้ ตอนนี้หรอก กลับตอนนี้กลับได้ใช้ประโยชน์แล้ว ฮ่าๆ”

แถมยังเป็นประโยชน์ที่ใช้พลิกผันช่วยชีวิต

เย้นหว่านได้ยินคำนี้แล้วแข็งทื่อในทันที

ก่อนหน้านี้ ตอนที่ใส่ชุดแต่งงาน หยูซือห้านก็บังคับให้เธอใส่เสื้อคลุมไหล่ตัวนี้ ตอนนั้นเธอดูไม่ออกว่ามีพิรุธอะไร แค่รู้สึกว่าหยูซือห้านบ้าไปแล้ว แต่กลับคิดไม่ถึงว่าเขาได้เตรียมการไว้ตั้งนานแล้ว ติดตั้งระเบิดอยู่ในเสื้อคลุมไหล่ตัวนี้!

“ฉึก......” ดังขึ้นเสียงหนึ่ง โห้หลีเฉินยื่นมือฉีกชั้นในของเสื้อคลุมไหล่ที่อยู่บนตัวของเย้นหว่านออกอย่างไม่ลังเล

จากนั้นก็เห็นระเบิดคุณสมบัติพิเศษติดอยู่กับเสื้อคลุมไหล่!

มีระเบิดจริงๆด้วย!

เย้นหว่านสีหน้าซีดเซียว

โห้หลีเฉินขมวดคิ้วอย่างโหด และพูดด้วยเสียงทุ้มต่ำ “ไม่เป็นไรนะ ผมช่วยคุณเอาออก” ระหว่างพูด เขาก็ได้ลงมือจะช่วยเย้นหว่านแกะเสื้อคลุมไหล่ออกทันที

แต่เพิ่งขยับ เขาก็ยิ่งขมวดคิ้วแน่นขึ้น

เขาเจอสถานการณ์แบบเดียวกันกับเย้นหว่าน ยิ่งแกะก็ยิ่งแน่น

หยูซือห้านชูรีโมทขึ้นสูงๆ และหัวเราะเสียงดังอย่างได้ใจ

“นี่เป็นหัวเชื่อมพิเศษ ไม่มีวิธีพิเศษ ใครก็แกะไม่ออกหรอก อ้อใช่ พวกมึงก็อย่าคิดกรีดเชือกทิ้งนะ ด้านในของเชือกมีสายไฟอยู่ แค่ตัดสายไฟขาดก็จะระเบิดทันที!”

แกะไม่ได้ และกรีดเชือกขาดไม่ได้ด้วย!

ถึงแกะเสื้อคลุมไหล่ตัวนี้ทิ้ง ระเบิดลูกนี้ก็ยังมัดอยู่ที่บนตัวของเย้นหว่านอย่างแน่นหนาอยู่ดี

หยูซือห้านได้คิดทุกอย่างไว้ตั้งนานแล้ว

เย้นหว่านหนาวเหน็บไปทั้งตัวทันที

เธอไม่สงสัยคำพูดของหยูซือห้านเลย เพราะตอนที่อยู่บนเรือยอร์ช เธอก็เคยเสียเปรียบกับหัวเชื่อมนี้แล้ว

หัวใจเธอเต้นแรงอย่างกระวนกระวาย จู่ๆมือที่จับเสื้อของโห้หลีเฉินไว้ได้เปลี่ยนเป็นผลักเขาออก

“คุณอยู่ห่างฉันหน่อย”

บนตัวเธอมีระเบิด อาจจะระเบิดได้ทุกเมื่อ

สีหน้าโห้หลีเฉินบึ้งตึงและเยือกเย็น เขาไม่ถอยหลังแม้แต่ก้าวเดียว ยังคงกอดเย้นหว่านไว้ในอ้อมกอดอีกเช่นเคย

เสียงของเขายังคงใจเย็นเหมือนเดิม พร้อมพูดกับเธออย่างละมุนละม่อม “ไม่ต้องกลัวนะ ถ้ามันอยากมีชีวิตอยู่ต่อ ก็จะไม่ให้มันระเบิดหรอก”

นี่แค่ข่มขู่เฉยๆ

หยูซือห้านพูดอย่างไม่ปกปิดเลยสักนิด “ใช่ ขอแค่พวกมึงเชื่อฟัง กูก็จะไม่ให้มันระเบิดง่ายๆหรอก”

โห้หลีเฉินมองหยูซือห้านด้วยสีหน้าบูดบึ้งและเย็นชา พร้อมถามด้วยเสียงเย็นชา “นายจะเอายังไง ว่ามา!”