บทที่781 คงจะเอ็นดูสงสารอยู่มั้ง?

“แต่ แต่......” โอหยางฝู่บ้าคลั่ง ไม่พอใจ “พระราชาเรียกพบท่าน คุณไม่มีเวลารู้ด้วยซ้ำว่าผมมาที่นี่ และไม่รู้ด้วยว่าผมจะทำร้ายเย้นหว่าน! เป็นไปได้ไงที่นายจะมาได้ทันเวลาแบบนี้?”

เขาคาดเอาไว้แล้วทุกอย่าง

รอจังหวะที่เซอร์ยุนซีเข้าวัง ในขณะที่ทุกอย่างวุ่นวาย เข้ามาจับเย้นหว่านเหนือความคาดเดาของคนอื่น มีอำนาจได้เปรียบกว่า

เซอร์ยุนซีไม่ทันได้ตั้งตัวด้วยซ้ำ และยิ่งไม่ควรโผล่อยู่ที่นี่

มองดูสายตาที่ของมุ่งมั่นของโอหยางฝู่ เซอร์ยุนซีหวาดผวาในใจ มองไปทางโห้หลีเฉินด้วยสายตาสับสน

เขาจะเข้าวังไปพบพระราชาก็จริง อีกอย่างเป็นถึงการเรียกพบที่ส่วนตัว หารือเกี่ยวกับเรื่องชาติ

แต่ระหว่างทางไป จู่ๆฉู่ฉู่กลับวิ่งมาหยุดเขา

บอกเขาว่าโอหยางฝู่จะทำร้ายเย้นหว่าน ให้เขารีบพาองครักษ์มา

แผนในวันนี้ ไม่ใช่โอหยางฝู่คาดเดาผิด แต่เป็นโห้หลีเฉิน เข้าใจแผนการทุกอย่างของโอหยางฝู่!

จึงใช้วิธีแผนซ้อนแผน ล่อเขาเข้ากับดัก

โทษฐานลอบสังหารเชื้อพระวงศ์ จับเป็นโอหยางฝู่！

เมื่อมีโทษฐานนี้ โอหยางฝู่ก็เสียโอกาสไป ไม่ว่าจะในความสัมพันธ์หรือเหตุผล ก็ไม่ได้ใจคนอื่น แม้ว่าคนที่สนับสนุนเขาอยากจะช่วยเขา จะกบฏ ก็ไม่มีเหตุผล

ผลลัพธ์แบบนี้ ทำให้เซอร์ยุนซีตกใจและคาดไม่ถึงเหมือนกัน

เดิมทีเขาคิดว่าจะเป็นการทำรัฐประหารที่โหดเหี้ยม และเตรียมพร้อมกับการรบระยะยาวแล้ว แต่นึกไม่ถึงเลยว่า เพิ่งจะเริ่มต้น ก็ถูกวิธีที่มีอานุภาพรุนแรงของโห้หลีเฉิน ปราบปรามโอหยางฝู่เอาไว้

รวดเร็วจนทำให้คนตาค้าง

กุศโลบายเช่นนี้ โห้หลีเฉินเป็นเพียงแค่คนธรรมดาจริงๆเหรอ?

ในขณะที่ชื่นชม เป็นครั้งแรกที่เซอร์ยุนซีเริ่มสงสัยในฐานะของโห้หลีเฉิน

“ท่านดยุก นายมีเลือดไหลเยอะมาก ฮือๆ นายเป็นไงบ้าง ยังไหวอยู่ไหม?”

ในระหว่างที่ครุ่นคิด เสียงกังวลของผู้หญิงที่เกือบจะร้องไห้ลอยมา

เห็นแค่ฉู่ฉู่วิ่งเข้ามาตรงหน้าเซอร์ยุนซี เอาผ้าเช็ดสีขาวออกมาอย่างลนลานและเช็ดเลือดที่ไหลออกหน้าจากหน้าอกเขา ตกใจจนใบหน้าซีดขาว

น้ำตานองหน้าและกังวล

เซอร์ยุนซีตะลึงไปครู่หนึ่ง แล้วรู้สึกอีกครั้งว่า แผลของเขาเจ็บอย่างรุนแรง

แม้ว่าโห้หลีเฉินแทงเขาจนบาดเจ็บเป็นเพียงแผ่นชั่วคราว แต่แผลนี่กลับเจ็บอย่างจริงๆจังๆ เจ็บจนทำให้คนรู้สึกสับสนในชีวิต

ร่างสูงใหญ่ของเขาเซเบาๆ ทรงตัวไม่อยู่

ฉู่ฉู่ตกใจจนสีหน้าเปลี่ยน ไม่ทันคิดเยอะ ก็กอดเอวของเซอร์ยุนซีโดยสัญชาตญาณ

ร้องไห้แล้วพูด “ท่านดยุกนายอย่าเป็นไรไปนะ นายห้ามตาย ห้ามตาย......”

เสียงร้องไห้ที่เศร้าโศก ทำให้เซอร์ยุนซีรู้สึก บาดแผลเขาสาหัสราวกับใกล้ตาย

แต่แผลของเขา ไม่ได้โดนจุดสำคัญ

แค่เจ็บจนทนไม่ไหวเท่านั้น

เซอร์ยุนซียืนได้เพราะการประคองของฉู่ฉู่ เงยหน้าขึ้นมองเย้นหว่านที่ไม่ไกล ยื่นมือให้เธออย่างอ่อนแรง

“เสี่ยวหว่าน แผลของผมเจ็บมาก รู้สึกใกล้ตายแล้ว คุณมาดูให้ผมหน่อย”

ตั้งแต่การต่อสู้ด้วยดาบจริงจนเซอร์ยุนซีถูกแทง เกิดขึ้นได้รวดเร็วมาก และจุดพลิกในนี้ ก็ทำให้ทำคนตกใจกันใหญ่

เย้นหว่านอึ้งปากค้างอยู่ข้างๆ ถูกเซอร์ยุนซีเรียกแบบนี้ ถึงดึงสติกลับมา

มองดูเลือดครึ่งตัวของเซอร์ยุนซี ท่าทีอ่อนแรงไม่รู้จะล้มไปเมื่อไหร่ ในใจของเธอก็บีบรัดขึ้นมา

เธอรู้ ช่วงนี้โห้หลีเฉินหึงแรง อดทนอยู่ทุกๆวันถึงไม่แทงเซอร์ยุนซีให้ตาย

โอกาสดีแบบวันนี้ เขาสามารถยิงธนูดอกเดียวได้เหยี่ยวสองตัว แทงเซอร์ยุนซีให้ตายไปเลย

แล้วมองตำแหน่งที่มีดปักอยู่ อยู่ที่หน้าอกพอดี——

ใจของเย้นหว่านรีบร้อนขึ้นมา ตะโกนอย่างกระวนกระวาย “รีบไปเรียกหมอ เรียกหมอ”

พลางพูด เธอก็เดินไปทางเซอร์ยุนซีอย่างระเกะระกะ