บทที่782 เธอไม่ได้อยากดูหรอกย่ะ

ฉู่ฉู่ก็ถือโอกาสประคับประคองเซอร์ยุนซีเดินเข้าไป

เนื่องจากใกล้ชิดกันมาก จึงรู้สึกได้ถึงการเปลี่ยนแปลงในอารมณ์และอาการของเซอร์ยุนซีได้อย่างชัดเจน อยู่ต่อหน้าเย้นหว่าน อ่อนแอไปหมด พอเย้นหว่านเดินจากไป แม้แต่เจ็บก็ไม่แสร้งทำทันที

ตั้งแต่ต้นจนจบ สายตาของเขาอยู่บนตัวของเย้นหว่านตลอด ในสายตาของเขามีเพียงเธอ

เขาชอบเย้นหว่านขนาดนั้นเลยเหรอ?

แต่เย้นหว่านกลับไม่ได้สนใจเขาที่อาการสาหัส......

ถ้าเทียบแล้ว ฉู่ฉู่รู้สึกอึดอัดใจมาก รู้สึกไม่คุ้มแทนท่านดยุก และมีความรู้สึกบางอย่างที่อธิบายไม่ได้ปั่นป่วนอยู่ในอกของเธอ ทำให้อารมณ์ของเธอเศร้าเล็กน้อย

เย้นหว่านและโห้หลีเฉินเดินเข้าไปในห้องโถงก่อน

พอเดินเข้าไป หลังจากเย้นหว่านจัดการให้โห้หลีเฉินนั่งลง ก็รีบเอากล่องยาออกมา เริ่มรักษาแผลของโห้หลีเฉินอย่างระมัดระวัง

บาดแผลเล็กมากจริงๆ แต่เธอกลับรักษาอย่างละเอียด ไม่ตำหนิใดๆทั้งสิ้น

หนึ่งคือ แม้ว่าแผลเล็กแบบนี้ แต่เธอเอ็นดูจริงๆ สองคือ หลังจากผ่านการเตือนจากโห้หลีเฉินว่าได้รับบาดเจ็บ เธอก็นึกขึ้นได้ เธอควรรักษาระยะห่างกับเซอร์ยุนซี

เพราะยังไงก็มีฉู่ฉู่อยู่ดูแลเซอร์ยุนซีอยู่ที่นั่น

เธอเป็นคนที่จะจากไปโดยตลอด เซอร์ยุนซีไม่ฟังคำปฏิเสธของเธอ เธอก็ทำได้เพียงรักษาระยะห่างให้มากที่สุดเท่าที่จะเป็นไปได้ ไม่ให้เขาจมลึกเกินไป

“โอ้ย......เจ็บจังเลย......”

ระหว่างที่ครุ่นคิด เสียงร้องโอดโอยของชายหนุ่มก็ดังขึ้นจากประตู

ภายใต้การที่ฉู่ฉู่ประคองเซอร์ยุนซี เดินเข้ามาด้วยสีหน้าเจ็บปวด การเคลื่อนไหวของเขาช้าและแข็งทื่อ นั่งลงเก้าอี้อย่างยากลำบาก

เขากุมแผลที่หน้าอก ร้องคร่ำครวญไม่หยุด

“เจ็บจังเลย ผมจะตายแล้วใช่ไหม เสี่ยวหว่าน ผมยังสามารถแต่งงานกับคุณได้ไหม......”

เย้นหว่านได้ยินคำพูดเหล่านี้ หัวใจเต้นตุบๆขึ้นมา รู้สึกไม่สบายใจเล็กน้อย

อาการของเซอร์ยุนซีสำคัญขนาดนั้นเลยเหรอ?

เธอกังวลเล็กน้อย กำลังจะหันหน้าไปมองโดยจิตใต้สำนึก แต่จู่ๆมือของโห้หลีเฉินกลับวางบนมือเธอ จับมือที่ถือก้านสำลีของเธอ พูดว่า

“ตรงนี้ทาเยอะหน่อย”

เย้นหว่านมึนงงเล็กน้อย นิ้วมือขยับตามแรงของเขาโดยไม่ได้ตั้งใจ

โห้หลีเฉินเอนตัวลงใกล้กับเย้นหว่านมากขึ้น ระยะห่างเขาใกล้ชิดกับเย้นหว่านพอดี กระซิบบอก

“เขาไม่ได้บาดเจ็บในจุดสำคัญ แค่ดูเหมือนอันตรายเท่านั้น ไม่ตายหรอก”

สามตัวท้าย เน้นเสียงหนัก ไม่สบอารมณ์เล็กน้อย

จริงๆแล้วความคิดที่แท้จริงของเขาคือ อยากจะแทงบนหัวใจ ให้เซอร์ยุนซีตายไปเลย

เย้นหว่านฟังคำพูดนี้ มุมปากอดที่จะกระตุกไม่ได้

โห้หลีเฉินคงจะไม่ชอบขี้หน้าเซอร์ยุนซีจริงๆ

แต่ใจที่กังวลของเธอก็โล่งขึ้นมา โห้หลีเฉินบอกว่าอาการเขาไม่ได้สาหัส งั้นก็ไม่ได้รุนแรงอะไร ตอนนี้คร่ำครวญเป็นแบบนี้ คงจะแสร้งทำออกมา

เซอร์ยุนซียังคงเป็นผู้ชายปัญญาอ่อนที่ไร้ยางอายจริงๆ

เย้นหว่านไม่สนใจเขา จดจ่อกับการทำความสะอาดบาดแผลของโห้หลีเฉิน พูดกับฉู่ฉู่โดยไม่หันไปมอง “ฉู่ฉู่ ในตู้มีกล่องยาฉุกเฉิน สำรอง เธอเอาออกมาแล้วทำความสะอาดแผลให้เขา”

ฉู่ฉู่มึนงง ทำความสะอาดแผล?

“ฉันทำไม่เป็น......”

เย้นหว่านพูด “แค่เอาน้ำยาฆ่าเชื้อเช็ดคราบเลือดรอบข้าง ไม่ยากเลย”

เรื่องแบบนี้ ฉู่ฉู่ยังพอทำได้

เธอไม่ลังเลอีกต่อไป รีบเอากล่องยาสำรองในตู้ออกมา วางบนโต๊ะข้างๆเซอร์ยุนซี แล้วหยิบน้ำยาฆ่าเชื้อออกมา

ชุบลงสำลีฆ่าเชื้อ จะเช็ดเลือดให้เซอร์ยุนซี แต่พอยื่นมือออกไป เธอก็ชะงักอย่างเขินอาย

ตำแหน่งแผลของเซอร์ยุนซีอยู่ที่หน้าอก

ถ้าจะทำความสะอาดคราบเลือดรอบข้าง ก็ต้องถอดเสื้อออกก่อน

แต่เธอเป็นผู้หญิงคนหนึ่ง จะดูร่างเปลือยของท่านดยุกได้ไงล่ะ เขินอายมาก