บทที่783 คิดมากไป

เซอร์ยุนซีเพิ่งจะเข้าใจเจตนาของฉู่ฉู่

แต่ ให้ผู้หญิงคนหนึ่งถอดเสื้อทำความสะอาดแผลให้เขา ฉากแบบนี้ยากที่จะรับได้จริงๆ

ถ้าหากเป็นหมอผู้หญิงยังสามารถปลอบประโลมจิตใจได้ เพราะอีกฝ่ายเป็นมืออาชิพ

แต่ฉู่ฉู่เป็นแค่คนธรรมดา ไม่มีความเป็นมืออาชีพเลย

เซอร์ยุนซีพูดขึ้นอย่างอึดอัดใจว่า “ผมไม่เป็นอะไรจริงๆ ไม่รีบ เดี๋ยวรอให้เสี่ยวหว่านมาจัดการก็พอ”

ได้ยินดังนั้น เย้นหว่านที่กำลัง ‘ทำแผล’ให้โห้หลีเฉิน ท่าทางก็ช้าลงสองสามจังหวะ

ไว้ใจได้ ก่อนที่ฉู่ฉู่จะจัดการแผลของเซอร์ยุนซี แผลของโห้หลีเฉินไม่ว่ายังไงก็จัดการไม่เสร็จ

ไม่ต้องรอแล้ว

ฉู่ฉู่กังวลคำพูดของโห้หลีเฉินในใจ ไม่กล้าจะรอช้าจริงๆ

แล้วหันไปมองเย้นหว่าน ไม่รู้ว่าจะเสร็จเมื่อไหร่

ถ้าเทียบกับความใส่ใจที่เซอร์ยุนซีมีต่อเธอ เธอไม่ใส่ใจเซอร์ยุนซีเหมือนภายนอกเลย

ฉู่ฉู่อดที่จะเอ็นดูไม่ได้ กัดฟัน แล้วตัดสินใจอีกครั้ง

“แผลของนายถ่วงเวลาต่อไปอีกไม่ได้แล้ว ก่อนที่หมอจะมา เดี๋ยวฉันทำความสะอาดแผลให้ก่อน”

ฉู่ฉู่พูดอย่างแน่วแน่ ยื่นมือไปปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตของเซอร์ยุนซีอีกครั้ง

เซอร์ยุนซีจะห้ามโดยจิตใต้สำนึก แต่ทันทีที่มือยื่นออกไป ก็ดึงมือกลับราวกับถูกไฟช็อต

เพิ่งจะจับมือของคนเขาไป ครั้งแรกเป็นเพราะไม่ได้ตั้งใจ ครั้งที่คงฟังดูไม่ขึ้น

แต่ถ้าไม่ห้าม ก็ต้องมองดูฉู่ฉู่ปลดกระดุมแรกของเขาโดยที่ทำอะไรไม่ได้

เซอร์ยุนซีแข็งทื่อไปทั้งตัว รู้สึกอึดอัดมาก

“ฉู่ฉู่ คุณไม่ต้องทำความสะอาดแผลให้ผมจริงๆ เพราะยังไงแล้วชายหญิงไม่ควรใกล้ชิดกันขนาดนี้......”

ยังไม่ทันพูดจบ เสื้อเชิ้ตของเซอร์ยุนซีก็ถูกเปิดออกครึ่งหนึ่ง ถอดลงมา

บาดแผลของเขา หน้าอดครึ่งซีก เผยออกมาให้เห็น

ตกอยู่ในแววตาที่เปล่งประกายของฉู่ฉู่

ฉู่ฉู่มองดูหน้าอกของเขาอย่างเลื่อนลอย ตกใจเสียงหนึ่ง น้ำตาก็เอ่อล้นออกมา

เธอพูดอย่างสะอึกสะอื้น “แผลของนาย......เจ็บไหม?”

มีดนั้นปักอยู่ในเลือดเนื้อ แบ่งผิวกายที่แข็งแกร่งเป็นสองซีก เนื้อของเขาปลิ้นออกมา เลือดไหลออกมาตลอด

ฉู่ฉู่ไม่เคยเห็นภาพที่น่าสยดสยองแบบนี้มาก่อน เธอสงสารจนแทบจะขาดลมหายใจ

เธอแทบจะอยากให้มีดนี้ ปักบนตัวเธอแทน

เซอร์ยุนซีตัวเกรง มองฉู่ฉู่ที่อยู่ตรงหน้าอย่างตกใจ

เธอถามเขาอีกครั้ง เจ็บไหม?

ไม่ใช่ว่าเมื่อก่อนเขาไม่เคยมีแผล แต่ตั้งแต่เล็กจนโต เหมือนกับว่าไม่เคยมีใครถามคำถามนี้เลย

และเหมือนไม่มีใคร เห็นว่าเขาบาดเจ็บ แล้วน้ำตาคลอ กังวลจนแทบจะร้องไห้ออกมา

แต่ฉู่ฉู่ที่ไม่ค่อยรู้จักคนนี้ กลับเป็นคนแรก

ในอกของเขา รู้สึกอบอุ่นเบาๆ

เซอร์ยุนซีมองไปที่ฉู่ฉู่อย่างจริงจังเป็นครั้งแรก ท่าทีน้ำตานองหน้า ดูสบายตา ดึงดูดสายตามากกว่าผู้หญิงคนอื่นๆ

ช่างเป็นผู้หญิงที่จิตใจดีจริงๆ

น้ำเสียงของเซอร์ยุนซีอ่อนโยนลงอย่างลืมตัว พูดเสียงต่ำว่า

“ไม่เจ็บ ไม่เป็นไรหรอก อย่ากังวลไปเลย”

เสียงที่แผ่วเบาของชายหนุ่ม ราวกับตัวเร่งให้เกิดน้ำตา อารมณ์ที่ฉู่ฉู่อดกลั้นไว้ ระเบิดออกมาทันที

น้ำตาไหลเป็นทางออกมา

แผลที่สาหัสแบบนี้ จะไม่เจ็บได้ไง? จนถึงตอนนี้เซอร์ยุนซียังคงอวดดี

อวดดีจนทำให้คนรู้สึกเอ็นดูสงสาร

เซอร์ยุนซีเบิกตาโตกว้างด้วยความตกใจ คิดไม่ถึงเลยว่าคำปลอบใจของเขา จะทำให้หญิงสาวตรงหน้าร้องไห้ออกมา ทันใดนั้นเขาลนจนไม่รู้จะทำอย่างไร

เขาพูดอย่างทำอะไรไม่ถูก “คะ คุณอย่าร้องสิ เฮ้ย อย่าร้องไห้แล้ว......”