บทที่784 แถไปมาหาประเด็นหลักไม่ได้

เย้นหว่านถูกเขามองจนขนลุก หลบหลังโห้หลีเฉินโดยจิตใต้สำนึก

ดวงตาของโห้หลีเฉินมีความเฉียบคมวาบผ่าน กวาดสายตามองเซอร์ยุนซีอย่างเย็นชา จับมือของเย้นหว่าน หันหลังเดินออกไปข้างนอก

เมื่อเห็นว่าโห้หลีเฉินจะไป เซอร์ยุนซีรีบตะโกนเรียก

“พี่ครับ รอแป๊บ”

โห้หลีเฉินหยุดฝีเท้า แต่ไม่ได้หันกลับไปมอง

เซอร์ยุนซีก็ไม่ได้สนใจ ปริปากถาม “เงื่อนไขสองข้อแรกนั่นฉันทำสำเร็จแล้ว เงื่อนไขข้อที่สามคืออะไร?”

ระหว่างที่พักฟื้น เขาสามารถเตรียมตัวกับการปฏิบัติเงื่อนไขข้อที่สาม

ถึงเวลานั้น รอแผลหายหน่อย รีบไปทำให้สำเร็จ ก็สามารถแต่งงานกับเย้นหว่านแล้ว

มุมปากของโห้หลีเฉินกระตุกขึ้นอย่างเย็นชา

พูดอย่างใจเย็นว่า “ไม่ต้องรีบ รอฉันกลับมาจะบอกนายเอง”

พูดเสร็จ ก็ไม่ให้โอกาสเซอร์ยุนซีได้พูดต่อ จับมือเย้นหว่านแล้วเดินออกไปโดยตรง

เซอร์ยุนซีมองผ้าม่านที่ปิดลง ถอนหายใจอย่างผิดหวัง

ไม่คิดว่าเงื่อนไขข้อที่สาม จะต้องเสียเวลาอีกแล้ว

เขาหันหน้าไปพูดกับฉู่ฉู่ที่อยู่ข้างๆเตียง “ฉู่ฉู่ คุณช่วยผมหน่อยได้ไหม?”

ฉู่ฉู่พยักหน้าทันที “นายว่ามาเลย”

“เดี๋ยวรอหลังจากที่โห้หลีเฉินไป คุณช่วยเรียกเสี่ยวหว่านมาหาผมหน่อย”

ฉู่ฉู่อึ้งชั่วครู่ รู้สึกเสียดแทงในใจ

ก็ใช่ ตอนนี้ที่เธออยู่ดูแลเซอร์ยุนซี เพราะว่าโห้หลีเฉินครอบครองเวลาของเย้นหว่าน ดังนั้นเธอถึงได้มีโอกาสเท่านั้น

พอโห้หลีเฉินจากไป ทกสิ่งทุกอย่างก็คงกลับสู่ที่เดิม ควรจะเป็นเย้นหว่านมาดูแลเซอร์ยุนซีแล้ว

ส่วนเธอ ก็ถอยห่างไป

อดกลั้นต่อความรู้สึกไม่สบายใจในหัวใจ ฉู่ฉู่ฝืนยิ้ม แล้วพยักหน้า

“ได้ เดี๋ยวสักพักฉันไปเรียกเสี่ยวหว่านมาให้”

เป็นสิ่งที่เขาขอ เธอจะปฏิเสธได้อย่างไร?

เขาทั้งดีงามและสูงส่ง เป็นสิ่งที่เธอไม่สามารถคาดหวังได้ตั้งแต่แรก

ในใจของฉู่ฉู่ ว่างเปล่าไม่มีอะไร

เย้นหว่านถูกโห้หลีเฉินดึงออกจากห้องโถง หลังจากเดินมาไกล ค่อยรู้สึกว่าจิตใจที่เฉียบแหลมและไม่เป็นมิตรของชายผู้นี้จางหายไปมาก

ดูออกว่า ในตอนที่โห้หลีเฉินเผชิญหน้ากับเซอร์ยุนซี ทนต่อเจตนาที่อยากจะฆ่าสุดขีด

ไม่งั้นละก็เซอร์ยุนซีคงตายไปแปดร้อยรอบแล้ว

เย้นหว่านโอบแขนของโห้หลีเฉิน ใบหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้มหวาน เงยหน้ามองเขา แล้วพูด

“โห้หลีเฉิน ต่อจากนี้นายกะจะทำอะไร?”

ปากบอกจะช่วยเซอร์ยุนซีจัดการสถานการณ์ทีหลัง แต่เย้นหว่านเข้าใจดี โห้หลีเฉินไม่ได้เป็นคนที่ชอบช่วยเหลือคนอื่น

เขาคงมีแผนของเขา

มองดูท่าทางน่ารักละเอียดอ่อนของเย้นหว่าน อารมณ์ของโห้หลีเฉินดีขึ้นมาบ้าง

ความเย็นชาวาบผ่านสายตาของเขา พูดอย่างเย็นชา “ไปบ้านโอหยางฝู่ ค้นบ้านและยึดทรัพย์”

“ค้นบ้านและยึดทรัพย์?”

เย้นหว่านประหลาดใจเล็กน้อย ยังคงสับสน “แม้ว่าตอนนี้โอหยางฝู่จะถูกจับ แต่ยังไม่ถูกพิจารณาคดี ตามลำดับขั้นตอนแล้ว ตอนนี้ยังค้นบ้านและยึดทรัพย์ไม่ได้หรอกมั้ง?”

อีกอย่าง ค้นบ้านและยึดทรัพย์ต้องได้รับคำสั่งจากกษัตริย์ก่อน

โห้หลีเฉินยิ้มอย่างมีความหมายลึกซึ้ง “รอพวกเราไปถึงบ้านของโอหยางฝู่ ก็พอแล้ว”

คำพูดนี้ หมายความว่าอย่างไร?

เย้นหว่านไม่เข้าใจ แต่ก็ได้สังเกตคำหนึ่งในคำพูดของโห้หลีเฉิน พวกเรา