บทที่ 2

สัญญารักมาเฟียร้าย : ตอนที่ 1

ไอรีนพยักหน้ากับคำตอบของเพื่อนสาวแต่ไม่ได้ถามอะไรต่อ ทั้งคู่พากันเดินไปหาอะไรกินรองท้องเพราะยังต้องกลับมาทำงานช่วงบ่ายอีก

"สลัด สลัด สลัด ชีวิตแกมีแต่สลัดเหรอไอรีน" นินิวพูดขึ้นเมื่อไอรีนนำจานสลัดมาวางบนโต๊ะ

"ก็คนมันชอบทำไงได้ กินทุกวันก็ไม่เบื่อ อีกอย่างอาชีพเราต้องรักษาหุ่นไม่ใช่เหรอไง"

"คำตอบแกเหมือนด่าฉันนะ"

ไอรีนมองหน้าเพื่อนสนิทอย่างยิ้มๆและมองจานตัวเองกับจานของนินิวที่เป็นข้าวขาหมูมันเยิ้มสลับกันไปมา

"หยุดใช้สายตาทำให้ฉันรู้สึกผิดสักที"

"ฮ่าฮ่า..กินเถอะๆ ก็แค่ข้าวขาหมูเอง แคลอรี่ก็ประมาณห้าร้อยกว่าแคล วิ่งลู่สองชั่วโมงต่อเนื่องก็เผาผลาญหมดแล้ว"

"ข้อมูลแกทำให้ฉันรู้สึกดีจังเลย ขอบใจนะ" นินิวมองตาเขียวปัดใส่เพื่อนสาวคนสนิท

"เต็มใจจ๊ะเพื่อนรัก" ไอรีนเน้นคำพูดหนักๆ พลางอมยิ้มกับอาการของนินิว

@สองชั่วโมงต่อมา

"เด็กๆ เดี๋ยวแขกคนสำคัญจะมาดูรถที่บูธของเรานะ ทุกคนคงจะรู้แล้วว่าคือใคร ขอให้ทำหน้าที่ของตัวเองออกมาให้ดี" หญิงสาววัยกลางคนที่เป็นคนคอยประสานงานระหว่างพริตตี้กับโชว์รูมรถเข้ามาบอกรายละเอียดของงานตามปกติ แต่ครั้งนี้ค่อนข้างย้ำเป็นพิเศษเพราะลูกค้าคนนี้มีผลกับโชว์รูมรถมาก

"แล้วพี่ก็อยากให้ไอรีนพรีเซ็นต์งานให้ลูกค้าฟังด้วย พี่คิดว่ามืออาชีพอย่างไอรีนคงไม่ทำให้ลูกค้าหลุดมือหรอกจริงไหม" สายตากดดันจ้องมาที่ผู้หญิงตัวเล็กใบหน้าจิ้มลิ้มที่นั่งหลังเพื่อนคนอื่น

"ค..คะ?" ไอรีนพูดเสียงหลงอย่างตกใจเพราะไม่มีใครบอกเธอว่าต้องพรีเซ็นต์กับแขกด้วย

"พี่ปรางคะ ไอรีนเขาจะพูดได้เหรอ นั่นพริตตี้นะคะไม่ใช่เซลล์อย่างพวกเราสักหน่อย ข้อมูลคงไม่แน่น คุณโนอาร์จะไม่ประทับใจเอาเปล่าๆ" หนึ่งในเซลล์ที่คอยจัดการเกี่ยวกับการซื้อขายรถพูดขึ้นอย่างดูถูก

"นี่ ให้มันน้อยๆหน่อย ไม่ใช่พวกฉันเหรอไงที่เรียกลูกค้าเข้ามาให้เธอได้ขายสร้างยอดกันได้" นินิวโพล่งขึ้นด้วยความโมโหที่มีคนมาว่าอาชีพที่เธอทำแถมยังว่าเพื่อนสาวคนสนิทของเธอด้วย

"พอๆเลยนิว เดี๋ยวฉันเคลียร์เองแกนั่งลงก่อน" ไอรีนรีบห้ามเพื่อนเพราะเธอไม่อยากมีปัญหา ถึงเธอจะไม่ชอบคำพูดของเซลล์คนนั้นแต่มันก็มีส่วนจริง

"ขอบคุณสำหรับโอกาสดีๆนะคะพี่ปราง ไอร์จะทำให้เต็มที่ค่ะ" ไอรีนยกมือไหว้ขอบคุณอย่างนอบน้อม ก่อนจะหันไปทางเซลล์คนที่พูดดูถูกเธอก่อนหน้า "ถ้าฉันปิดจ๊อบลูกค้าคนนี้ได้พวกเธอต้องไปพูดขอโทษพริตตี้ทุกคนในงาน ยอมรับข้อเสนอนี้ไหม"

ดวงตากลมโตจ้องมองเซลล์คนนั้นไม่วางตา

"เหอะ เธอไม่มีทางทำได้หรอกไอรีน รถคันนี้มีความพิเศษเฉพาะ มีแค่เซลล์อย่างพวกฉันเท่านั้นที่จะรู้เพราะพวกเราไปอบรมกันมาหมดแล้ว" หนึ่งในกลุ่มพนักงานเซลล์พูดขึ้นอย่างเหนือกว่า พร้อมกับยกยิ้มอย่างดูถูก

"แล้วถ้าเธอทำพลาด คุณโนอาร์ไม่ยอมซื้อรถของโชว์รูมเราละ"

"ค่าตัวของฉันตลอดงานมอเตอร์โชว์ห้าวันรวมกันแล้วก็ประมาณสองแสนฉันไม่รับและยกให้พวกเธอทั้งหมด ถือว่าฉันชดเชยค่าเสียหายที่ทำให้เราเสียลูกค้า อีกอย่างหารกันคงพอๆกับค่าเปอร์เซ็นต์ที่เซลล์อย่างพวกเธอจะได้"

"นี่ยัยไอร์" นินิวกระตุกแขนไอรีนทันทีเมื่อฟังประโยคนั้นจบ

"อยู่เฉยๆ ฉันจัดการเอง" ไอรีนตวัดสายตามามองนินิวและพยักหน้าบ่งบอกว่าให้เชื่อใจเธอ